Γράφει η Δρ Αγλαΐα (Λία) Ρογγανάκη
Η νύχτα της Ανάστασης έχει μια ιδιαίτερη μυσταγωγική προσμονή, μια ένταση που νιώθεις στην ατμόσφαιρα λίγο πριν υποχωρήσει το σκοτάδι μπροστά στην υπόσχεση της ζωής. Στις αυλές των ναών, οι πιστοί σφίγγουν στις παλάμες τους τις λαμπάδες, προστατεύοντας τη μικρή φλόγα από το αεράκι της άνοιξης σαν να κρατούν την ίδια τους την ελπίδα. Όμως, πίσω από τα φωτισμένα παράθυρα του Νοσοκομείου, εκεί που ο χρόνος μετριέται με τους χτύπους του μόνιτορ και την αγωνία της επόμενης ανάσας, το Φως έχει άλλο πρόσωπο. Και πριν ακουστεί το «Δεῦτε λάβετε φῶς», μια λεπτή γραμμή φωτός ξεκινά και βρίσκει τον δρόμο της από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Την ίδια ώρα, σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, ένα άλλο φως μένει αναμμένο, άγρυπνο. Δίπλα σε έναν ασθενή που δίνει τη δική του μάχη. Δίπλα σε έναν συγγενή που περιμένει σιωπηλά, κρατώντας μέσα του την προσευχή και την αγωνία. Δίπλα σε έναν επαγγελματία υγείας που επιλέγει, κάθε φορά, να μένει παρών, να αντέχει, να στηρίζει, ακόμη κι όταν η δύναμη λιγοστεύει.
Εκεί, η Ανάσταση δεν αναγγέλλεται. Αποκαλύπτεται.
Στους ασθενείς μας, που αυτές τις μέρες η σκέψη τους ταξιδεύει στο σπίτι, στο γιορτινό τραπέζι που έμεινε άδειο από την παρουσία τους, αξίζει η υπενθύμιση πως η Ανάσταση δεν είναι μια τελετή που συμβαίνει μόνο έξω, στις γεμάτες εκκλησίες. Είναι η δύναμη που επιστρατεύετε κάθε πρωί για να παλέψετε. Είναι το φως που τρεμοπαίζει στα μάτια σας. Μην ξεχνάτε, ο Χριστός ανέβηκε στον Γολγοθά πριν φτάσει στο κενό μνημείο. Η δική σας υπομονή είναι η πιο αληθινή προσευχή.
Το Πάσχα, στον πυρήνα του, δεν είναι μόνο μια γιορτή. Είναι μια βαθιά υπενθύμιση πως το φως δεν απουσιάζει ούτε από τις πιο δύσκολες στιγμές. Απλώς αλλάζει μορφή ,γίνεται φροντίδα ,γίνεται παρουσία ,γίνεται αντοχή. Για τον ασθενή, είναι η δύναμη να συνεχίσει. Για τον συγγενή, είναι η ελπίδα που επιμένει. Για τον εργαζόμενο στο νοσοκομείο, είναι το καθήκον που κάθε μέρα μετατρέπεται σε προσφορά.
Και ίσως εκεί να αποκαλύπτεται η πιο ουσιαστική διάσταση της Ανάστασης. Όχι στο φως που κρατάμε για λίγο στα χέρια μας, αλλά στο φως που επιλέγουμε να διατηρήσουμε μέσα στις πιο απαιτητικές συνθήκες. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που αυτές τις ημέρες δεν θα βρεθούν γύρω από ένα γιορτινό τραπέζι. Θα βρίσκονται δίπλα σε ένα κρεβάτι , σε έναν διάδρομο , σε μια εφημερία. Κι όμως, εκεί ίσως περισσότερο από οπουδήποτε αλλού η Ανάσταση αποκτά το πραγματικό της νόημα ,γιατί εκεί η ζωή επιμένει και η αγάπη δεν αποσύρεται. Εκεί ο Άνθρωπος στέκεται δίπλα στον Άνθρωπο.
Και όταν ακουστεί το «Χριστός Ανέστη», δεν θα είναι μόνο μια ευχή. Θα είναι μια σιωπηλή συμφωνία ευθύνης για να μη σβήσει αυτό το φως όταν τελειώσει η νύχτα. Να το μεταφέρουμε εκεί που υπάρχει ανάγκη. Να το κρατήσουμε εκεί που υπάρχει πόνος. Να το προσφέρουμε εκεί που κάποιος περιμένει. Γιατί τελικά, η Ανάσταση δεν είναι μόνο το φως που λαμβάνουμε. Είναι το φως που επιλέγουμε να γίνουμε, όταν κάποιος άλλος το χρειάζεται περισσότερο.
Εύχομαι το φως της Ανάστασης να βρει τον καθένα εκεί που δοκιμάζεται περισσότερο, να δώσει δύναμη σε όσους αγωνίζονται, ελπίδα σε όσους περιμένουν και αντοχή σε όσους στέκονται καθημερινά δίπλα στον άνθρωπο.
Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα, με υγεία και αληθινό φως στις ζωές όλων μας.
*Δρ Αγλαΐα (Λία) Ρογγανάκη – Διοικήτρια Γενικού Νοσοκομείου Τρικάλων, Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
