Του Γιάννη Τσιούτρα*
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι η συμπυκνωμένη εικόνα ενός συστήματος που σαπίζει, την ίδια ακριβώς ώρα που οδηγεί τους βιοπαλαιστές αγρότες στη χρεοκοπία και στον αφανισμό.
Πιάστηκαν στα πράσα οι «εγγυητές της διαφάνειας». Η κυβέρνηση της ΝΔ διαφήμιζε ως «μεγάλη μεταρρύθμιση» τη μετάβαση του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ, με τον πρώην υπουργό Κ. Τσιάρα να παρουσιάζεται ως εγγυητής της διαφάνειας. Όμως οι μάσκες έπεσαν και αποκαλύφθηκε ένα αίσχος ψηφοθηρίας «παλαιάς κοπής». Το αγροτικό κίνημα είχε έγκαιρα προειδοποιήσει: Η μεταφορά αυτή δεν έγινε για τον εκσυγχρονισμό, αλλά για να καλυφθούν ίχνη απάτης. Στόχος ήταν να μπορεί το κράτος να εισπράττει, συμψηφίζοντας τις επιδοτήσεις με τα χρέη που η ίδια η αντιλαϊκή πολιτική δημιουργεί στους παραγωγούς.
Όταν εμφανίστηκε η πρώτη δικογραφία, η κυβέρνηση της ΝΔ έστησε τείχος προστασίας γύρω από υπουργούς της, επιχειρώντας προκλητικό «ξέπλυμα» στελεχών όπως οι Μ. Βορίδης και Λ. Αυγενάκης. Μέσω μιας Εξεταστικής – παρωδία, που έκλεισε εσπευσμένα, χωρίς την εξέταση κομβικών μαρτύρων που ζήτησε το ΚΚΕ, όπως του υπουργού Γ. Κεφαλογιάννη, του πρωθυπουργού κ.ά., και της άρνησης για Προανακριτική, επιβεβαίωσε τον ρόλο της ως εγγυητή της συγκάλυψης.
Άλλωστε δεν υπήρχαν αυταπάτες για κάτι διαφορετικό: Στο αστικό κράτος οι μηχανισμοί είναι αρχιτεκτονικά σχεδιασμένοι ώστε η εκάστοτε κυβέρνηση να τους αξιοποιεί όπως τη βολεύει προκειμένου να μένει άθικτο το σύστημα της εκμετάλλευσης.
Το έργο είναι γνώριμο, με το ίδιο σενάριο σε διαφορετικές παραλλαγές:
Το ζήσαμε με το ΠΑΣΟΚ, όπου αγροτοπατέρες έστηναν «πάρτι» με κρατικό χρήμα. Μέσω της εξαγοράς εξέθρεψε τον συνδικαλισμό τύπου Παναγόπουλου, βαφτίζοντας την υποταγή «κοινωνικό διάλογο» για να εγκλωβίζει τις δίκαιες λαϊκές αντιδράσεις.
Το ζήσαμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, που απέδειξε ότι η δημαγωγία και η εξαπάτηση αποτελούν την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος στο αστικό πολιτικό σύστημα. Υποσχέθηκε κατάργηση μνημονίων, αλλά ψήφισε τα χειρότερα, στρώνοντας χαλί στη ΝΔ. Με την «τεχνική λύση» και τις επιδοτήσεις σε βοσκοτόπια χωρίς ζώα, άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για το σκάνδαλο.Το ζούμε σήμερα με τη ΝΔ, που συνδυάζει τον ωμό αυταρχισμό με την ξεδιάντροπη συγκάλυψη.
Η λειτουργία του «πλυντηρίου» συνεχίζεται
Με την υπουργοποίηση του Μ. Σχοινά, στελέχους της ΕΕ, εξελίσσεται η επιχείρηση νομιμοποίησης της συγκάλυψης υπό τον μανδύα της «ευρωπαϊκής τεχνογνωσίας». Η παρέμβαση της Ευρωπαίας εισαγγελέα στον ΟΠΕΚΕΠΕ αξιοποιείται δόλια για να βγει «λάδι» η ΕΕ, εμφανίζοντας την ίδια την αιτία των σκανδάλων ως δήθεν διώκτη της διαφθοράς. Κάθε απάτη, από το Qatargate έως τη λεηλασία κονδυλίων, πηγάζει από τη φύση της ΕΕ ως συμμαχίας των μονοπωλίων. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο παραμένει η ίδια η πολιτική επιδοτήσεων, που διασφαλίζει υπερκέρδη στους εμποροβιομήχανους, κρατώντας τον παραγωγό σε μόνιμη ομηρία. Παράλληλα η αναβάθμιση του Μ. Λαζαρίδη, πρωταγωνιστή του «κουκουλώματος» στην Εξεταστική, ο οποίος ισχυριζόταν προκλητικά ότι «δεν υπάρχει σκάνδαλο», επιβεβαιώνει ότι η πίστη στη συγκάλυψη αποτελεί το απόλυτο προσόν για την κυβερνητική ανέλιξη.
Η ταξική φύση του κράτους πίσω από τη φαινομενική αντίφαση
Ενώ οι πρωταγωνιστές του σκανδάλου παραμένουν στο απυρόβλητο υπό κυβερνητική ασυλία, το κράτος στρέφει το πιο αυταρχικό του πρόσωπο στους βιοπαλαιστές αγρότες. Απέναντι σε ανθρώπους που έδωσαν ηρωικό αγώνα για την επιβίωσή τους, απαντά με διώξεις και ποινικοποίηση. Αυτή η αντίφαση είναι μόνο φαινομενική, από τη στιγμή που το κράτος αποτελεί όργανο ταξικής κυριαρχίας, δηλαδή κυριαρχίας των λίγων, των εκμεταλλευτών πάνω στους πολλούς. Μπορεί από τη μία πλευρά να απαλλάσσει με άνεση μέχρι και πρωταγωνιστές παρανομιών που έγιναν για να «τρέξει» απρόσκοπτα η ΚΑΠ της ΕΕ, και από την άλλη να σέρνει στα δικαστήρια όσους διεκδικούν το δίκιο τους.
Είναι ο ίδιος μηχανισμός που βλέπουμε στο έγκλημα των Τεμπών, στις διώξεις υγειονομικών και εκπαιδευτικών, στην εντεινόμενη εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο: Ενας υπηρέτης του κεφαλαίου που κουκουλώνει εγκλήματα ποινικοποιεί τη λαϊκή πάλη και οδηγεί τον λαό στον όλεθρο.
Η απόρριψη της τροπολογίας του ΚΚΕ για παύση των διώξεων αποτελεί την απόλυτη ξεδιαντροπιά της ΝΔ αλλά και των υπόλοιπων κομμάτων, που με την ένοχη σιωπή τους επιβεβαίωσαν ότι όλοι τους θέλουν να διοικήσουν το ίδιο εχθρικό κράτος. Αλλωστε τα «αγροτοδικεία» παραμένουν διαχρονικό εργαλείο καταστολής που αξιοποίησαν όλες οι κυβερνήσεις.
Σήμερα οι βιοπαλαιστές αγρότες βρίσκονται σε απελπιστική θέση. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, στον οποίο η κυβέρνηση με τη στήριξη και των άλλων κομμάτων εμπλέκει τον λαό, έχει οδηγήσει στην εκτίναξη του κόστους παραγωγής. Οι παραγωγοί δεν ξέρουν αν θα μπορέσουν να καλλιεργήσουν την επόμενη περίοδο. Η κυβέρνηση τους κοροϊδεύει με «μέτρα» – ψίχουλα, τα οποία στην πραγματικότητα καταλήγουν πάλι στις τσέπες των μονοπωλίων, χωρίς να καλύπτουν ούτε κατ’ ελάχιστο την πραγματική αύξηση του κόστους. Κοκορευόταν για το πετρέλαιο, ότι θα το πάει στο 1 ευρώ, και τώρα που η τιμή του ξεπέρασε τα 2 ευρώ δεν λέει κουβέντα.
Είναι πρόκληση να επικαλούνται τώρα τη δημοσιονομική στενότητα. Ας δώσουν τα κλεμμένα στους αγρότες σήμερα και ας πάει μετά το κράτος να τα εισπράξει από τα «λαμόγια» που η ίδια η ΝΔ εξέθρεψε, προστάτευσε και καθοδήγησε. Να μην τους αφήσουμε σε χλωρό κλαρί μέχρι να επιστραφεί και το τελευταίο ευρώ στον πραγματικό δικαιούχο, αλλά και να ολοκληρωθεί άμεσα η καταβολή των χρωστούμενων ενισχύσεων.
Το σημερινό κράτος δεν επιδέχεται «διορθώσεις», γιατί η ίδια η φύση του είναι εχθρική προς τον λαό. Πρόκειται για έναν μηχανισμό φτιαγμένο για να υπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Είναι ώρα οι βιοπαλαιστές αγρότες, παράλληλα με τον αγώνα τους για να μείνουν στα χωριά και στα χωράφια τους και για να μην περάσει η κρατική τρομοκρατία εναντίον τους, να ζυγίσουν σοβαρά την πρόταση του ΚΚΕ για την εργατική – λαϊκή εξουσία. Για μια κοινωνία και οικονομία όπου ο πλούτος θα ανήκει σε όσους τον παράγουν και ένα κράτος όπου οι αποφάσεις θα παίρνονται από τον ίδιο τον λαό, μέσα από λαογέννητους θεσμούς με επίκεντρο τους χώρους παραγωγής.
Στο έδαφος της κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων, του κεντρικού σχεδιασμού και της εθελοντικής συνεταιριστικοποίησης της μικρομεσαίας αγροτικής παραγωγής, ο αγρότης μπορεί να ζήσει με βάση τις σύγχρονες ανάγκες του. Απαλλαγμένος από τα δεσμά των τραπεζών και των εμποροβιομηχάνων, τις δεσμεύσεις της ΚΑΠ της ΕΕ, ο παραγωγός θα έχει εξασφαλισμένη την παροχή φτηνών εφοδίων, την πλήρη επιστημονική υποστήριξη και την απορρόφηση της παραγωγής σε εγγυημένες τιμές.
Ταυτόχρονα, το εργατικό – λαϊκό κράτος εγγυάται την αναβάθμιση της ζωής στην ύπαιθρο, με δημόσια και δωρεάν Υγεία, σύγχρονη Παιδεία για τα παιδιά της αγροτικής οικογένειας και πρόσβαση στον πολιτισμό και στην ψυχαγωγία σε κάθε περιοχή. Η ικανοποίηση αυτών των αναγκών αποτελεί προτεραιότητα της νέας κοινωνίας και όχι «κόστος», όπως συμβαίνει σήμερα.
Γι’ αυτόν ακριβώς τον δρόμο, το δυνάμωμα του ΚΚΕ παντού αποτελεί τη μόνη εγγύηση: Για να περάσει ο λαός στην αντεπίθεση και να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής των εξελίξεων, οικοδομώντας το δικό του μέλλον.
*Ο Γ. Τσιούτρας είναι μέλος του Γ.Π. Θεσσαλίας και της ΚΕ του ΚΚΕ – Γραμματέας της Ενωτικής Ομοσπονδίας Αγροτικών Συλλόγων Νομού Καρδίτσας
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
