Γιάννης Βογιατζής: Η ζωή μου ήταν το θέατρο. Ήταν η αρχή, η μέση και το τέλος μου

Δεν είναι συγκλονιστικό το ότι ο Φίνος, ο άνθρωπος που άλλαξε την ιστορία του κινηματογράφου στην Ελλάδα, που έφερε το φως των προβολέων στη ζωή μας, πέθανε φτωχός;

Τι εννοείτε όταν λέτε «φτωχός»; Τα λεφτά που ήθελε να δημιουργήσει, τις ταινίες του, τα είχε! Δεν ενδιαφερόταν για τίποτα άλλο. Ο πλούτος του Φίνου δεν ήταν ο πλούτος που ονειρεύεται κάθε Έλληνας, κάθε άνθρωπος. ‘Ήταν το ότι μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε, ό,τι ονειρευόταν κινηματογραφικά. ‘Έως σήμερα παραμένετε ενεργός. Η τελευταία συμμετοχή σας στον κινηματογράφο ήταν πριν από τέσσερα χρόνια, στην ταινία «Σμύρνη μου αγαπημένη». Εφόσον δεν σε παρατά η ίδια η δουλειά σου, οφείλεις να υπάρχεις και να λες «παρών». Και το «παρών» να είναι με την ψυχή σου, την καρδιά σου, τα αισθήματά σου, τον πολιτισμό σου.

Τι θεωρείτε πως πρόσφερε στη ζωή σας το θέατρο;

Η ζωή μου ήταν το θέατρο. Ήταν η αρχή, η μέση και το τέλος μου! Με το θέατρο κοιμόμουν, με το θέατρο ξυπνούσα. Δηλαδή, με τους ρόλους που κάθε επόμενη ημέρα είχα να παίξω, να εκτελέσω, να βιώσω, είτε στο κινηματογραφικό πανί είτε στη σκηνή.

Ένας από τους ηθοποιούς που αγαπήσατε ήταν ο Βασίλης Λογοθετίδης. Τι θυμάστε από εκείνον;

Θυμάμαι τον Λογοθετίδη να παίζει ένα δραματικό ρόλο. Έναν άνθρωπο που επιστρέφει μετά από χρόνια στο σπίτι του, στους δικούς του, και εκείνοι είναι άλλοι ως χαρακτήρες πια, δεν τους αναγνωρίζει. Ήταν τέτοιο το εύρος του ταλέντου του. Έκλαιγα με λυγμούς σε όλη την παράσταση. Τον γνωρίσατε προσωπικά; Βεβαίως! Πήγα στο καμαρίνι του και, με το που τον είδα, τον άγγιξα. Δεν μου αρκούσε να τον δω, να του μιλήσω και να τον συγχαρώ. Ήθελα να τον βιώσω, να τον ζήσω. Άλλωστε εγώ δεν έκανα θέατρο επειδή δεν είχα άλλη δουλειά.