Έχετε ξυπνήσει, φτιάχνετε τον πρωινό σας καφέ και ξεκινάτε να διαβάζετε τα νέα της ημέρας. Παρατηρείτε περίεργα νέα, εξωφρενικά νέα, που αγγίζουν τα όρια της επιστημονικής φαντασίας! Μάλλον ξεχάσατε ότι είναι Πρωταπριλιά!
Η ημέρα του ψέματος για πολλούς, η ημέρα για φάρσες και πλάκες από άλλους, συνθέτουν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία την 1η Απριλίου. Τα έθιμα της Πρωταπριλιάς δεν είναι μία μόδα των τελευταίων δεκαετιών, αλλά έχουν ρίζες από την αρχαιότητα και τον Μεσαίωνα! Παρακάτω, θα δούμε τις πιθανές καταβολές του εθίμου και τη σύνδεση με το σήμερα.
Το έθιμο της Πρωταπριλιάς στην εξέλιξη της ιστορίας
Ορισμένοι θεωρούν ότι η Πρωταπριλιά ανάγεται στην κλασική ρωμαϊκή εποχή, τα Ιλάρια, μια γιορτινή εκδήλωση την 25η Μαρτίου προς τιμήν της ισημερίας. Με ρωμαϊκούς όρους, η 25η Μαρτίου ονομαζόταν «η όγδοη από τις Καλένδες του Απριλίου», γεγονός που συνδέει τη γιορτή έντονα με την 1η Απριλίου, τις Καλένδες του Απριλίου. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες πηγές που να συνδέουν τα Ιλάρια με την Πρωταπριλιά.
Άλλες εικασίες συνδέουν την Πρωταπριλιά με τα Ρωμαϊκά Σατουρνάλια, τις Δρυιδικές τελετές στη Βρετανία και το Ινδικό φεστιβάλ Χόλι ως πιθανές προελεύσεις. Όμως, παρά τις αναφορές αυτές, η πιθανότητα σύνδεσης με την περίοδο του Μεσαίωνα φαντάζει ως η πιο σωστή.
Μία ερμηνεία περιλαμβάνει το έργο του Τσόσερ «Η ιστορία του ιερέα της καλόγριας» (περίπου 1390), το οποίο δείχνει τον κόκορα Τσόντεκλιρ να ξεγελιέται από μια αλεπού και με τη σειρά του να την ξεγελάει. Αυτό συμβαίνει σύμφωνα με τις πηγές 32 ημέρες μετά την έναρξη του Μαρτίου, δηλαδή την 1η Απριλίου. Ωστόσο, κι αυτή η ερμηνεία δεν υποστηρίζεται πλήρως από τους ερευνητές.
Σε μια σύγχρονη εκδοχή του εθίμου φέρεται να προέρχεται από τη Γαλλία. Σύμφωνα με διάταγμα του Ρουσιγιόν το 1564, με το οποίο ο Κάρολος Θ΄ όρισε ότι το νέο έτος δεν θα ξεκινούσε πλέον το Πάσχα αλλά από την 1η Ιανουαρίου, με αυτούς που υποστήριζαν τους παλαιούς υπολογισμούς για το Πάσχα – που ήταν μια κινητή ημερομηνία – να θεωρούνται ως «Πρωταπριλιάτικοι».
Άλλη μία υπόθεση κάνει λόγο για το λεγόμενο «ψάρι του Απριλίου». Καθώς τα ψάρια ήταν άφθονα και πεινασμένα την άνοιξη και πιο εύκολα στην αλιεία, είχε ως αποτέλεσμα να θεωρείται το ψάρι ως πιο «εύπιστο» αυτή την εποχή του χρόνου. Κι εδώ, όμως, οι θεωρίες δεν είναι αρκετές στην υποστήριξη της ύπαρξης της Πρωταπριλιάς.
Η καταγεγραμμένη αναφορά στην Πρωταπριλιά προέρχεται λίγο νωρίτερα από ένα φλαμανδικό ποίημα του Έντουαρντ ντι Ντιν του 1561. Στο ποίημα, ένας ευγενής στέλνει τον υπηρέτη του σε παράλογες, άκαρπες δουλειές. Ο υπηρέτης αναγνωρίζει ότι τον στέλνουν σε «τρελές δουλειές» επειδή είναι 1η Απριλίου.
Δύο αιώνες αργότερα και συγκεκριμένα το 1771, μια καταχώρηση στο ημερολόγιο της Άννα Γκριν Γουίνσλοου στη Βοστώνη, φανερώνει ότι η Πρωταπριλιά υφίσταται στον Καναδά και τη Νέα Αγγλία από εκείνη την περίοδο. Η Γκριν, στο ημερολόγιο της, τονίζει την ημερομηνία δύο φορές και προτείνει την ιδέα του «κυνηγιού της άγριας χήνας», υπονοώντας ότι ο πατέρας της είχε στείλει τη μητέρα της σε ένα τέτοιο κυνήγι την Πρωταπριλιά του 1768, που αποτελούσε φάρσα. Ένα ακόμα παράδειγμα της εποχής αποτελεί ένα φυλλάδιο του 1796, στο οποίο ζητείτο η παράδοση 17 παλτών και καπέλων για ανόητα παιδιά στο Μίντλταουν του Κονέκτικατ την 1η Απριλίου.
Μέχρι τον 19ο αιώνα οι αναφορές στην Πρωταπριλιά αρχίζουν να πληθαίνουν, με τη γιορτή να καθίσταται ευρέως διαδεδομένη και δημοφιλής, με αναφορές σε αυτήν να είναι συχνή στον Τύπο της εποχής.
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, τα κόλπα της Πρωταπριλιάς είχαν εξελιχθεί σε πιο περίτεχνες μορφές, με τρεις καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις να το αποτυπώνουν:
- Η πρώτη απεικόνιζε ένα τούβλο κάτω από ένα καπέλο σε ένα πεζοδρόμιο, με την ιδέα ότι κάποιος τελικά θα υποκύψει στην επιθυμία να κλωτσήσει το καπέλο και έτσι να χτυπήσει το δάχτυλο του ποδιού του στο οικοδομικό υλικό.
- Η δεύτερη περιελάμβανε το να αφήνει κανείς ένα υποτιθέμενα χαμένο, αντικείμενο αξίας, όπως ένα πορτοφόλι ή χρήματα, σε κοινή θέα, με ένα σπάγκο δεμένο γύρω του. Την άλλη άκρη του σπάγκου κρατούσε ένας κρυμμένος φαρσέρ, ο οποίος τραβούσε το σπάγκο και άρπαζε το αντικείμενο όταν ένας περαστικός προσπαθούσε να το πάρει.
- Η τρίτη περιλάμβανε ένα νόμισμα που είχε ζεσταθεί με φωτιά ή ένα πούρο, και στη συνέχεια αφηνόταν σε σημείο που κάποιος θα μπορούσε να το πιάσει και να καεί.
Οι συγκεκριμένες αναπαραστάσεις θυμίζουν φάρσες της σημερινής εποχής, με αρκετούς από εμάς να τις έχουν δοκιμάσει ή δει από κάποιον άλλον.
Η σύγχρονη εκδοχή του εθίμου
Με τις παλαιότερες εκδοχές του εθίμου να είναι αρκετά διφορούμενες, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το πώς αναπτύχθηκε η ιδέα της Πρωταπριλιάς και πως εξελίχθηκε ανά τους αιώνες.
Σήμερα, η Πρωταπριλιά (April Fools’ Day) έχει καταστεί ως η ημέρα που εφαρμόζεται το έθιμο να κάνουμε πλάκες και φάρσες ή να λέμε ψέματα. Ημερολογιακά, η Πρωταπριλιά πέφτει την 1η Απριλίου, στις περισσότερες χώρες.
Με την εξέλιξη του χιούμορ, αλλά κυρίως, με την τεχνολογική πρόοδο στην κατασκευή κάθε λογής προϊόντος, οι φάρσες έχουν εξελιχθεί σε δημοσιογραφικές φάρσες με fake news την ημέρα αυτή και διάφορα αντικείμενα για φάρσες, όπως αναπτήρες και δαχτυλίδια χειρός που εκτοξεύουν νερό, κεριά που δεν σβήνουν, μελάνι που εξαφανίζεται, βόμβες αερίων, τσίχλα – παγίδα με έντομα, κ.λπ.
Γιατί λέμε ψέματα την Πρωταπριλιά;
Πολλοί αναρωτιούνται γιατί λέμε ψέματα την Πρωταπριλιά. Ως έθιμο, η Πρωταπριλιά περιλαμβάνει το ψέμα, ως ένας τρόπος ώστε να εξαπατήσουμε κάποιον προς χάριν της ημέρας. Δεν αποτελεί μια ξεχωριστή ανακάλυψη αυτής της ημέρας σύμφωνα με τις υπάρχουσες πηγές, αλλά ένα μέρος αυτής της ημέρας, όπως οι φάρσες.
Τα ψέματα την Πρωταπριλιά έχουν ως σκοπό να εκπλήξουν, να «πειράξουν» και, εν τέλει, να διασκεδάσουν αυτούς που τα δέχονται και αυτούς που τα κάνουν. Αυτά τα ψέματα είναι ξεχωριστά, καθώς η απάτη που προκαλείται είναι αποδεκτή στο κοινωνικό σύνολο.
Σε καμία περίπτωση όμως η Πρωταπριλιά δεν έχει ως σκοπό να ενθαρρύνει το ψέμα. Περισσότερο θέλει να μας δείξει ότι το ψέμα σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να έχει θετική απόκριση στους ανθρώπους.
Πρωταπριλιά: οι διαφορές μεταξύ των χωρών
Κοιτάζοντας τις αναφορές στην προέλευση του εθίμου της Πρωταπριλιάς, αντιλαμβανόμαστε ότι τιμάται με διαφορετικούς τρόπους σε διάφορα μέρη του κόσμου. Σε κάθε περίπτωση, όμως, όλες οι εκδηλώσεις έχουν ένα κοινό: την «εξαπάτηση» κάποιου. Στη Γαλλία, έχουμε το λεγόμενο «ψάρι του Απριλίου» που αναφέρθηκε και παραπάνω, ενώ στην Ινδία το Χόλι, σε μια ανάλαφρη μορφή του εθίμου.
Στη Σκωτία αναφέρεται ως Ημέρα Gowkie ή Hunt the Gowk. Το gowk, ή κούκος, είναι σύμβολο του ανόητου. Την επόμενη μέρα (Ημέρα Tailie), πινακίδες που γράφουν «κλώτσησέ με» καρφιτσώνονται στις πλάτες μεταξύ φίλων.
Πηγές: blogs.loc.gov, britannica.com, timeanddate.com, praxis-psychologie-berlin.de
Πηγή: documentonews.gr
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
