Χρήστος Γλυκός: «Το έργο λειτουργεί σαν εφαλτήριο προσωπικής κάθαρσης»

Φωτογραφίες: Γιάννης Χατζηαντωνίου

Συνέντευξη στον Λάμπρο Αναγνωστόπουλο

Με αφετηρία το διαχρονικό έργο “Love Letters” του A. R. Gurney, που παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία του Κώστα Λαμπρούλη στο ΣΜουΘ, η παράσταση μετατρέπεται σε μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία για τον χρόνο, τη μνήμη και τον ανεκπλήρωτο έρωτα. Παράλληλα, η έκθεση ερωτικών επιστολών που φιλοξενείται στον χώρο ενισχύει τον διάλογο ανάμεσα στη σκηνή και τη ζωή, καλώντας το κοινό να μοιραστεί τις δικές του ιστορίες.

Ο ηθοποιός Χρήστος Γλυκός, που ερμηνεύει τον Άντι, μιλά στη larissanet για την ουσία του έργου, τις προκλήσεις του ρόλου και τη σημασία της ανθρώπινης επικοινωνίας σε μια εποχή που ο γραπτός λόγος μοιάζει να χάνεται.

Αναλυτικά η συνέντευξη:

Πιστεύετε ότι το έργο μιλά περισσότερο για τον έρωτα ή για τον χρόνο και τις επιλογές της ζωής; Πόσο επίκαιρη θεωρείτε σήμερα την έννοια της επικοινωνίας μέσω γραμμάτων;

Αρχικά, θέλω να ευχαριστήσω τον Κώστα Λαμπρούλη για τη συνεργασία μας και για την εμπιστοσύνη του. Το Θέατρο ΣΜΟΥΘ είναι από τα λίγα θέατρα με επαγγελματίες ηθοποιούς που λειτουργούν στην επαρχία, εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Όλοι οι συντελεστές του είναι άνθρωποι με όραμα και μας έχουν αγκαλιάσει ζεστά. Είμαι από τον Βόλο και έχω σπίτι εκεί, και συγκινούμαι όταν συνεργάζομαι ξανά με θέατρα που είναι κοντά στην πόλη μου και γυρνάω στην πατρίδα μου και περπατάω σε δρόμους που είναι φορτωμένοι με αναμνήσεις και συναντώ ανθρώπους που έχω καιρό να δω. Ευτυχώς, ο Βόλος είναι δίπλα στη Λάρισα και μπορώ να πηγαινοέρχομαι καθημερινά.

Όσον αφορά το έργο, είναι ένα διαμάντι της παγκόσμιας δραματουργίας. Είναι η αλληλογραφία δύο φίλων, ενός αγοριού και ενός κοριτσιού, από την παιδική τους ηλικία μέχρι τη μέση ηλικία τους. Μιλάει για τον έρωτά τους, για τις επιθυμίες τους, τα όνειρά τους, την επιρροή από το περιβάλλον τους, τις σωστές και λάθος επιλογές τους, την απομάκρυνσή τους και την επανένωσή τους. Έχει χιούμορ, αγάπη, συγκινητικές και ανθρώπινες στιγμές, αλλά και πόνο. Το έργο απευθύνεται σε όλους μας.

Η αλληλογραφία είναι κάτι που, δυστυχώς, δεν έχει βιώσει η νέα γενιά. Το να προμηθευτείς φακέλους, να κάτσεις να γράψεις και να προσπαθήσεις να κάνεις όσο μπορείς πιο ευανάγνωστα γράμματα χωρίς λάθη, να συμπυκνώσεις τις σκέψεις σου στο χαρτί, να πας στο ταχυδρομείο τις ώρες που είναι ανοιχτό, να περιμένεις στην ουρά, να αγοράσεις τα ανάλογα γραμματόσημα, να στο σφραγίσουν, να το ρίξεις στη σωστή θυρίδα (εσωτερικού ή εξωτερικού), να περιμένεις με αγωνία την απάντηση, να κοιτάς κάθε μέρα στο γραμματοκιβώτιό σου αν ήρθε γράμμα, όλα αυτά έχουν χαθεί στις μέρες μας με την έλευση της τεχνολογίας. Μαζί τους έχει χαθεί και ένα κομμάτι του ρομαντισμού.

Τώρα επικοινωνείς με κάποιον στην άκρη του κόσμου και μπορείς να τον δεις όπως είναι αυτή τη στιγμή μέσω της τεχνολογίας. Το έργο αφορά όλους μας, γι’ αυτό και έχει μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό. Μέσα από τον Άντι και τη Μελίσσα αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας: τις σωστές και λάθος επιλογές μας, τους έρωτές μας, την πορεία της ζωής μας, τον απολογισμό μας και τον χρόνο που πέρασε, δυστυχώς και δεν μπορούμε να φέρουμε πίσω τις στιγμές που μπορούσαμε να αλλάξουμε τον ρου της πορείας μας, να ζητήσουμε συγγνώμη όταν έπρεπε και να πιάσουμε ένα χέρι με αγάπη, να δώσουμε μια αγκαλιά, κάτι που δεν μας άφησε ίσως ο εγωισμός να κάνουμε.

Ο γραπτός λόγος είναι κάτι που μένει και, όπως λέει ο Άντι, μπορείς να τον διαβάσεις όσες φορές θέλεις. Όταν διαβάζεις ένα γράμμα, σου έρχεται η εικόνα του αποστολέα, η φωνή του και μπορείς να μυρίσεις το γράμμα. Εγώ έχω φυλάξει όλη την αλληλογραφία μου.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις στην ερμηνεία του ρόλου σας;

Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι το να είσαι καθισμένος σε όλη τη διάρκεια της παράστασης, παίζοντας απευθυνόμενος στο κοινό, χωρίς την άμεση απεύθυνση στη συμπαίκτριά σου (βλέποντάς τη), περνώντας από τα παιδικά χρόνια στην εφηβεία, στην ενηλικίωση, μέχρι και τη μέση ηλικία, περνώντας από διάφορες συναισθηματικές φάσεις.

Έχω παίξει εδώ και 34 χρόνια σε πολλά είδη θεάτρου, αλλά νομίζω ότι η συνάντησή μου με τον Άντι και τα «Ερωτικά Γράμματα» είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω κάνει. Επίσης, η γραμμή της ισορροπίας είναι πολύ λεπτή και υπάρχει κίνδυνος να γίνει «μπαλαφάρα» από τη μία πλευρά κι από την άλλη να γίνει κάτι πολύ βαρύ και δύσπεπτο. Νομίζω ότι και με τη βοήθεια του σκηνοθέτη μας, Κώστα Λαμπρούλη, έχουμε χτίσει μια πολύ ισορροπημένη και καλή παράσταση.

Τι αποκομίσατε από τη συνύπαρξή σας στη σκηνή με τη συμπρωταγωνίστριά σας Πόπη Πελτεκοπούλου; Πόσο σημαντική είναι η «χημεία» μεταξύ των δύο ηθοποιών σε ένα έργο όπως αυτό;

Με την Πόπη Πελτεκοπούλου συνεργάζομαι πρώτη φορά. Χαίρομαι που συνεργάζομαι μαζί της. Είναι αξιαγάπητη ως άνθρωπος και πολύ καλή επαγγελματίας. Έχω διδαχτεί αρκετά από το ήθος της στη συνεργασία μας.

Όσον αφορά τη χημεία μεταξύ των ηθοποιών, πιστεύω πως η «συνταγή» είναι απλή: κοινός στόχος είναι το αποτέλεσμα της παράστασης και ο πήχης να μένει ψηλά. Σεβασμός στον άλλον, πειθαρχία και αγαστή συνύπαρξη στη σκηνή. Κι όπως λέει ο Κωνσταντίν Στανισλάβσκι, «ο ηθοποιός μπαίνοντας στο θέατρο πρέπει να αφήνει στο πατάκι της εισόδου, μαζί με τη λάσπη των παπουτσιών του, και τη λάσπη της ψυχής του» και να μπαίνει στο θέατρο αγνός.

Τι πιστεύετε ότι παίρνει μαζί του ο θεατής φεύγοντας; Πώς βλέπετε την ιδέα της συλλογής πραγματικών ερωτικών επιστολών από το κοινό;

Ο θεατής, τελειώνοντας το έργο, παίρνει μαζί του αρκετό υλικό που το δουλεύει για καιρό μετά την παράσταση. Το έργο αυτό δίνει τη δυνατότητα στον καθένα που το παρακολουθεί να κάνει τον μέχρι τώρα απολογισμό της ζωής του, να εντοπίσει τα παρελθόντα λάθη του και να ζητήσει, έστω και αργά, συγγνώμη εκεί που έφταιξε και να καλυτερέψει σαν άνθρωπος. Το έργο λειτουργεί σαν εφαλτήριο μιας προσωπικής κάθαρσης.

Ο καθένας μας ταυτίζεται με τον Άντι και τη Μελίσσα. Αισθάνομαι τυχερός που συναντήθηκα με τον Άντι και συνυπάρχω σ’ αυτό το σπουδαίο έργο. Γελάσαμε, συγκινηθήκαμε, κλάψαμε, χαρήκαμε, λυπηθήκαμε και σας περιμένουμε να μοιραστούμε αυτό το ταξίδι μαζί σας.

Η ανταπόκριση των θεατών στην κατάθεση ερωτικών τους γραμμάτων στο θέατρο είναι συγκινητική. Όλοι μας έχουμε ερωτευτεί. Ο Έρωτας είναι ένας παγκόσμιος θεός που αντιπροσωπεύει όλους τους ανθρώπους και, όπως λέει και ο Σοφοκλής στην «Αντιγόνη»: «Έρως ανίκατε μάχαν,Έρως ος εν κτήμασι πίπτεις,ος εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος εννυχεύεις,φοιτάς δ’υπερπόντιος εν τα’αγρονόμοις αυλαίς·….».

Ταυτότητα Παράστασης
Συγγραφέας: A. R. Gurney
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Κώστας Λαμπρούλης
Παίζουν: Χρήστος Γλυκός, Πόπη Πελτεκοπούλου

Σκηνογραφική Επιμέλεια: Δήμητρα Εξάρχου
Μουσική: Φίλιππος Ζούκας
Φωτισμοί: Γιάννης Χατζηαντωνίου
Βοηθός Σκηνοθέτη – Οργάνωση Παραγωγής: Βάνα Σλέιμαν
Στη μετάφραση συνεργάστηκαν: Δήμητρα Ζαχαρούλη, Βάνα Σλέιμαν (επιμέλεια)
Φωτογραφίες: Γιάννης Χατζηαντωνίου
Τεχνική υποστήριξη: Περικλής Χασταλής

Δημιουργικό έντυπου υλικού: Labrouli’s creative
Υποστήριξη Επικοινωνίας: Χρυσάνθη Μανίδου
Παραγωγή: Συνεργείο Μουσικού Θεάτρου (ΣΜουΘ)

Διάρκεια παράστασης: 90′

Τιμή εισιτηρίου: 12€ (κανονικό) 8€ (φοιτητικό)

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ σήμερα Κυριακή 7:15μμ 29 Μαρτίου 2026