Kάθε χρόνο…
κάθε εθνική επέτειο…
αντίγραφο της προηγούμενης…
με την ιστορία χαμένη…
ανάμεσα σε βαριεστημένους πανηγυρικούς…
και σχολικές παρελάσεις…
με μαθητές που καρτερικά περιμένουν να σφυρίξει τη λήξη η γυμνάστρια…
για να ξεχυθούν…
στα γύρω καφέ…
οι πιο μεγάλοι…
θα ανασύρουν φωτογραφίες από το ποίημα που είχαν πει μικροί…
το ρόλο της Μπουμπουλίνας…
και του Κολοκοτρώνη που είχαν κάποτε παίξει…
για να φουσκώσουν τα στήθια με υπερηφάνεια…
ακούγοντας τα παιδιά τους σε μία ακόμη βαριεστημένη απαγγελία…
αν ρωτήσεις τα παιδιά…
την εποχή της γρήγορης εικόνας του tik tok…
για την 25η Μαρτίου…
το πιο πιθανό να εισπράξεις ως απάντηση…
είναι ότι γιορτάζουμε τον μπακαλιάρο σκορδαλιά…
δεν φταίνε τα παιδιά…
ούτε ο μπακαλιάρος…
κάθε χρόνο…
γύρω από την επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821…
τα σχολεία γεμίζουν με σημαίες…
ποιήματα και αναπαραστάσεις ηρώων που μοιάζουν άτρωτοι…
σχεδόν μυθικοί…
αφήσαμε την ιστορία…
να εκφυλιστεί στην επανάληψη…
και να ταυτιστεί με τον Παπαμιχαήλ στον Παπαφλέσσα…
το ερώτημα δεν είναι αν αξίζει να τιμάται ο αγώνας…
αυτό είναι αυτονόητο…
το ερώτημα είναι πώς τον αφηγούμαστε…
και κυρίως…
τι επιλέγουμε να αφήσουμε έξω…
η επιμονή στους ηρωικούς εορτασμούς δεν είναι τυχαία…
οι κοινωνίες χρειάζονται μύθους…
χρειάζονται ιστορίες που να εμπνέουν, να ενώνουν…
να δίνουν ένα αίσθημα συνέχειας…
και ασφάλειας…
ότι αυτή η χώρα βγάζει μόνο ήρωες…
μέσα από την απλοϊκή λογική…
ότι ένα παιδί καταλαβαίνει πιο εύκολα τον κόσμο μέσα από καθαρές εικόνες…
καλούς και κακούς…
θάρρος και θυσία…
απλουστεύσαμε την ιστορία…
γιατί βιαζόμαστε για ένα καλό τραπέζι στο ουζερί μετά…
η πολυπλοκότητα δεν είναι εύκολα «εορτάσιμη»…
δεν ανεβαίνει εύκολα σε σκηνή σχολικής γιορτής…
εκεί αρχίζει το πρόβλημα…
γιατί η πραγματική ιστορία…
είναι λιγότερο καθαρή…
περιλαμβάνει εμφύλιες συγκρούσεις…
προσωπικές φιλοδοξίες…
πολιτικά παιχνίδια…
λάθη που κόστισαν ζωές…
περιλαμβάνει «ήρωες» που δεν ήταν ενωμένοι, αλλά αντίπαλοι…
αυτή η διάσταση δεν χωρά εύκολα σε ένα αφήγημα…
που θέλει να παράγει υπερηφάνεια χωρίς ρωγμές…
δεν μιλάμε στα παιδιά για αυτή την πλευρά…
φοβόμαστε τις συνέπειες…
αν αποδομήσεις τον μύθο…
αν δείξεις τα λάθη…
θα μειώσεις το μεγαλείο…
χρειαζόμαστε μόνο μεγαλείο…
το μεγαλείο…
φτιάχνει πολίτες που μαθαίνουν να αγαπούν μια εξιδανικευμένη εκδοχή της ιστορίας…
πολίτες που μέσα στο ιδανικό…
δυσκολεύονται να κατανοήσουν την πραγματικότητα…
πολίτες που αιφνιδιάζονται από τις κρίσεις…
γιατί δεν έχουν εκπαιδευτεί να τις αναγνωρίζουν…
ούτε στο παρελθόν ούτε στο παρόν…
πολίτες που θα περιμένουν πάντα ήρωες να τους σώσουν…
η αληθινή παιδεία δεν ακυρώνει τον ηρωισμό…
τον τοποθετεί μέσα σε ένα πλαίσιο…
δείχνει ότι η γενναιότητα πήγαινε χέρι χέρι με το διχασμό…
οι μεγάλες στιγμές δεν αναιρούν τα λάθη…
αλλά τα περιλαμβάνουν…
ένας λαός που κοιτάζει κατάματα το παρελθόν του…
χωρίς ωραιοποιήσεις…
είναι πιο ώριμος από έναν λαό που γιορτάζει χωρίς να το καταλαβαίνει…
το πραγματικό στοίχημα…
να περάσουμε από την απλή μνήμη στην κατανόηση…
από τον πλαστικά σημαιάκια που κουνιούνται με χαρά…
στην επίγνωση…
ο ηρωισμός χωρίς αλήθεια…
είναι απλώς ένα καλοστημένο σκηνικό….
κάποια στιγμή, τα σκηνικά πέφτουν…
προσβολή στην εθνική επέτειο 25η Μάρτη…
δεν είναι το παιδί να ξέρει μόνο τον μπακαλιάρο σκορδαλιά…
προσβολή είναι…
ότι εμείς θεωρήσαμε ότι του διδάξαμε την ιστορία…
ντύνοντάς το τσολιαδάκι στην παρέλαση…
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
