Φωτ. Γιάννης Χατζηαντωνίου
Συνέντευξη στον Λάμπρο Αναγνωστόπουλο
Λίγο πριν από τις τελευταίες παραστάσεις του έργου «Love Letters» του A. R. Gurney στο ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ Χώρος Πολιτισμού στη Λάρισα, συνομιλήσαμε με την ηθοποιό Πόπη Πελτεκοπούλου, η οποία συμμετέχει στην παραγωγή σε σκηνοθεσία Κώστα Λαμπρούλη. Με αφορμή ένα έργο που βασίζεται αποκλειστικά στη δύναμη του λόγου και της μνήμης, μιλά για την ιδιαίτερη πρόκληση του ρόλου της, τη συγκίνηση που γεννά η ιστορία δύο ανθρώπων μέσα από την αλληλογραφία τους, αλλά και για το πώς έχει αλλάξει ο τρόπος που επικοινωνούμε σήμερα.
Μιλήστε μας λίγο για εσάς αλλά και τη σχέση σας με τη Λάρισα…
Είμαι απόφοιτη της Ανωτέρας Ιδιωτικής Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και δουλεύω στο θέατρο από το 1984. Με τη Λάρισα έχω μια μακρά σχέση, ζω εδώ από το 1989 και έχω συνεργαστεί σε αρκετές παραγωγές κατά καιρούς.
Έχω ευτυχήσει να παίξω σε σπουδαίες σκηνοθεσίες και με σημαντικούς ανθρώπους του θεάτρου, όπως ο Γιάννης Διαμαντόπουλος, ο Γιάννης Ιορδανίδης, η Λυδία Κονιόρδου. Έχω συμμετάσχει, μεταξύ άλλων, σε έργα όπως η «Ιφιγένεια εν Ταύροις», «Κάποτε στη Σμύρνη», «Με δύναμη από την Κηφισιά». Επίσης, συνεργάστηκα με τον Κώστα Τσιάνο και την Άννα Βαγενά.
Φέτος, με κάλεσε ξανά ο Κώστας Λαμπρούλης να συμμετάσχω σε αυτό το σπουδαίο έργο. Είναι ένα ιδιαίτερο έργο· μια φίλη μου είπε χαρακτηριστικά ότι ένιωσε σαν να παρακολουθεί σε ταινία τη ζωή αυτών των ανθρώπων.
Τι είναι αυτό που κάνει το έργο ξεχωριστό;
Πρόκειται για δύο ανθρώπους που ξεκινούν να αλληλογραφούν από την παιδική τους ηλικία, περίπου από τα επτά τους χρόνια, και συνεχίζουν για όλη τους τη ζωή. Μέσα από τα γράμματα παρακολουθούμε την πορεία τους, τις αλλαγές, τις σχέσεις τους.
Σε κάποια στιγμή, σε μεγαλύτερη ηλικία, συνδέονται και ερωτικά, όταν εκείνος είναι πια γερουσιαστής. Είναι ένα πολύ τρυφερό έργο, με χιούμορ, αλλά και βαθιά συγκινητικό.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για εσάς στον ρόλο;
Υπάρχει μια συγκεκριμένη φράση που λέω κάθε βράδυ και με αγγίζει πολύ βαθιά. Αναφέρεται σε μια τραυματική εμπειρία της ηρωίδας, σε μια μορφή κακοποίησης στην παιδική της ηλικία.
Κάθε φορά που τη λέω, νιώθω έναν φόβο μήπως αφεθώ και συγκινηθώ περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Πρέπει να το κρατήσω εσωτερικά, γιατί αυτό απαιτεί και η σκηνοθετική γραμμή. Όμως μου δημιουργεί έντονη συγκίνηση, φέρνει μπροστά μου αυτό το κοριτσάκι που έχει πληγωθεί από πολύ νωρίς.
Δεν είναι το βασικό θέμα του έργου, αλλά είναι μια λεπτομέρεια που, πιστεύω, αγγίζει βαθιά τον θεατή. Γενικά, το έργο δίνει τη δυνατότητα στον καθένα να ταυτιστεί με αυτά τα δύο πρόσωπα.
Πώς βλέπετε την ιδέα της συλλογής πραγματικών επιστολών από το κοινό;
Η δική μου γενιά μεγάλωσε με την αλληλογραφία. Τη δεκαετία του ’70, ως παιδιά και έφηβοι, γράφαμε συνεχώς γράμματα. Δεν υπήρχαν τα σημερινά μέσα, μηνύματα, social media. Η αλληλογραφία ήταν ο τρόπος επικοινωνίας, ένας πρόδρομος των σημερινών μορφών.
Σήμερα όλα γίνονται πολύ γρήγορα. Όμως πιστεύω ότι οι άνθρωποι πρέπει να επικοινωνούν περισσότερο άμεσα, δια ζώσης. Στα γραπτά μηνύματα μπορείς εύκολα να κατασκευάσεις μια εικόνα, να δείξεις μόνο ό,τι θέλεις.
Άλλο πράγμα η πραγματικότητα και άλλο το ιδεατό. Στα μηνύματα μπορείς να εξιδανικεύσεις τα πάντα, να παρουσιάσεις μια εκδοχή του εαυτού σου που δεν έχει απαραίτητα σχέση με την αλήθεια.
Πώς έχει ανταποκριθεί το κοινό μέχρι στιγμής;
Από ό,τι βλέπω και από τον κόσμο που συναντώ, η παράσταση έχει αγκαλιαστεί πολύ θερμά. Παρόλο που έχω δουλέψει σε πολλά έργα και έχω μελετήσει αρκετά, αυτό είναι πραγματικά ένα πρωτότυπο έργο.
Κι εγώ η ίδια δεν το γνώριζα πριν. Όταν έμαθα από ποιους ηθοποιούς έχει παρουσιαστεί στο εξωτερικό, εντυπωσιάστηκα. Είναι ένα έργο που καταγράφει ολόκληρη τη ζωή δύο ανθρώπων, ενώ ταυτόχρονα, στο βάθος, διακρίνεται και το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται.
Ταυτότητα Παράστασης
Συγγραφέας: A. R. Gurney
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Κώστας Λαμπρούλης
Παίζουν: Χρήστος Γλυκός, Πόπη Πελτεκοπούλου
Σκηνογραφική Επιμέλεια: Δήμητρα Εξάρχου
Μουσική: Φίλιππος Ζούκας
Φωτισμοί: Γιάννης Χατζηαντωνίου
Βοηθός Σκηνοθέτη – Οργάνωση Παραγωγής: Βάνα Σλέιμαν
Στη μετάφραση συνεργάστηκαν: Δήμητρα Ζαχαρούλη, Βάνα Σλέιμαν (επιμέλεια)
Φωτογραφίες: Γιάννης Χατζηαντωνίου
Τεχνική υποστήριξη: Περικλής Χασταλής
Δημιουργικό έντυπου υλικού: Labrouli’s creative
Υποστήριξη Επικοινωνίας: Χρυσάνθη Μανίδου
Παραγωγή: Συνεργείο Μουσικού Θεάτρου (ΣΜουΘ)
Διάρκεια παράστασης: 90′
Τιμή εισιτηρίου: 12€ (κανονικό) 8€ (φοιτητικό)
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 9:15μμ και Κυριακή 7:15μμ έως και 29 Μαρτίου 2026
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ εισιτηρίων online στο ταμείο του ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ Χώρος Πολιτισμού (Οικονόμου εξ Οικονόμων 22, 41223, Λάρισα, Δευτέρα–Παρασκευή, 10:00–14:00 & 19:00–21:00) Τηλέφωνα επικοινωνίας: 2411 812 431 & 2411 812 432
Κάλεσμα προς το κοινό
Στο πλαίσιο της παράστασης το ΣΜουΘ προσκαλεί το κοινό να μοιραστεί γράμματα αγάπης και προσωπικά μηνύματα. Αναζητούμε λόγια που γράφτηκαν και στάλθηκαν, που διαβάστηκαν, που έμειναν στο συρτάρι ή που δεν θα φτάσουν ποτέ στον παραλήπτη τους. Στόχος είναι να δημιουργηθεί μια ανοιχτή έκθεση στον χώρο του ΣΥΝΕΡΓΕΙΟΥ, η οποία θα λειτουργεί παράλληλα με την παράσταση.
Η συμμετοχή είναι ανώνυμη. Μπορείτε να επιλέξετε αν το γράμμα σας θα παρουσιαστεί με την αυθεντική του μορφή ή χωρίς τον προσωπικό σας γραφικό χαρακτήρα, σε ουδέτερη γραφή.
Διαβάστε περισσότερα για το κάλεσμα στη σχετική ανακοίνωση
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
