H Μαρία…
ξυπνάει πριν ακόμα χαράξει…
όχι από επιλογή…
από ανάγκη…
το ξυπνητήρι γίνεται υπενθύμιση…
ότι η μέρα της…
δεν της ανήκει…
δουλειά, σχολή, πάλι δουλειά…
ένας κύκλος που δεν κλείνει ποτέ…
μόνο γυρίζει πιο γρήγορα όσο περνά ο καιρός…
σπουδάζει κάτι που κάποτε την ενθουσίαζε…
τώρα απλώς προσπαθεί να μην μείνει πίσω…
τα βιβλία της γεμάτα σημειώσεις…
το μυαλό της γεμάτο εκκρεμότητες…
ενοίκιο, λογαριασμοί, βάρδιες…
στο αμφιθέατρο στη σχολή κάθεται συχνά κουρασμένη…
όχι από έλλειψη θέλησης…
αλλά από έλλειψη χρόνου να είναι άνθρωπος…
στη δουλειά χαμογελάει…
όχι γιατί περνάει καλά…
αλλά γιατί πρέπει…
το χαμόγελο είναι μέρος της σύμβασης…
άτυπο, αλλά υποχρεωτικό…
μαζί με την διαφήμιση…
που πρέπει να κάνει για το μαγαζί…
υποχρεωτικά…
στα δικά της μέσα κοινωνικής δικτύωσης…
οι φίλοι της έχουν αρχίσει να γίνονται “όταν βρούμε χρόνο”…
οι βόλτες αναβάλλονται…
τα όνειρα επίσης…
όχι γιατί δεν υπάρχουν…
αλλά γιατί δεν χωράνε…
στο τέλος της μέρας…
απομένει λίγη σιωπή…
και μια κούραση που δεν φεύγει με ύπνο…
η Μαρία δεν ζητάει πολλά…
λίγο χρόνο για ζωή…
λίγο χώρο για όνειρο…
που δεν φτάνει μόνο μέχρι το επόμενο πρόγραμμα ανέργων της ΔΥΠΑ…
κάπως έτσι, μεγαλώνει γρήγορα…
όχι επειδή το διάλεξε…
αλλά επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος…
το πιο δύσκολο δεν είναι ότι δουλεύει για να σπουδάσει…
είναι ότι μέσα σε όλο αυτό…
κινδυνεύει να ξεχάσει γιατί ξεκίνησε…
η κόρη του πρωθυπουργού…
για την οποία τόση κουβέντα έγινε…
με αφορμή την πτήση επαναπατρισμού της από το Ντουμπάι…
για το πόσο σκληρά εργάζεται εκεί…
και πόσο τα έχει καταφέρει…
έχει την ίδια ηλικία με τη Μαρία…
μόνο που ξυπνάει χωρίς ξυπνητήρι…
η μέρα της δεν ξεκινάει με το “πώς θα τα βγάλω πέρα”…
αλλά με το “τι θέλω να κάνω σήμερα”…
οι δρόμοι τους δεν θα συναντηθούν ποτέ…
θα μπορούσαν — αν η ζωή ήταν λίγο πιο δίκαιη και λίγο λιγότερο προκαθορισμένη…
η Μαρία μετράει τα λεπτά για να προλάβει το λεωφορείο….
η άλλη κοπέλα μετράει επιλογές…
η Μαρία στήνει το μέλλον της κομμάτι-κομμάτι…
με κόπο, με καθυστερήσεις, με συμβιβασμούς…
η κόρη του πρωθυπουργού θα το βρει στημένο…
μια καλή θέση…
μια μεγάλη εταιρεία στο Ντουμπάι…
εκεί όπου η Μαρία δεν πρόκειται να πάει ποτέ στη ζωή της…
ακόμα και στο απίθανο σενάριο…
οι δύο κοπέλες να είχαν ίδια προσόντα…
ίδια προϋπηρεσία…
για την ίδια θέση…
καταλαβαίνουμε όλοι…
ποια θα ήταν η επιλογή…
είναι ζήτημα εκκίνησης…
ζήτημα αφετηρίας…
κάποιοι τα βρίσκουν όλα έτοιμα…
κάποιοι άλλοι δεν προλαβαίνουν ούτε να ονειρευτούν…
η κόρη του πρωθυπουργού φεύγει στο εξωτερικό…
την περιμένει μέλλον λαμπρό σε μία έτοιμη θέση…
έτοιμη ζωή…
η Μαρία…
κουβαλά το βιογραφικό σαν σωσίβιο…
δουλεύει διπλοβάρδιες για να σταθεί όρθια…
μετράει τα ψιλά για να βγει ο μήνας…
άλλο να ανοίγεις δρόμο μόνος σου…
άλλο να περπατάς σε έναν δρόμο που έχει ήδη στρωθεί…
το πρόβλημα…
δεν είναι με τι γύρισε
στις πτήσεις επαναπατρισμού…
η κόρη του πρωθυπουργού από το Ντουμπάι…
την ώρα που η Μαρία…
θα συνεχίζει να μετρά τα ψιλά και να μην έχει ζωή…
το πρόβλημα με την κόρη του πρωθυπουργού…
είναι…
πως βρέθηκε εκεί…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
