Σαφείς αιχμές αλλά και προβληματισμούς για το μέλλον της δημοσιονομικής πολιτικής στην Ευρωπαϊκή Ένωση διατύπωσε ο Φίλιππος Σαχινίδης, κατά την παρέμβασή του σε εκδήλωση του ΙΔΟΣ με θέμα «Ενωσιακοί δημοσιονομικοί κανόνες και εθνικός προϋπολογισμός», που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 20 Μαρτίου 2026.
Ξεκινώντας με ένα θεμελιώδες ερώτημα –αν δηλαδή η δημοσιονομική πολιτική μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην αντιμετώπιση οικονομικών κρίσεων– ο πρώην υπουργός ανέδειξε τη μεταστροφή που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια. Όπως σημείωσε, μετά από δεκαετίες αμφισβήτησης, οι κυβερνήσεις διεθνώς κατέφυγαν σε εκτεταμένες δημοσιονομικές παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, της πανδημίας και της ενεργειακής κρίσης.
Ωστόσο, υπενθύμισε ότι δεν ήταν πάντα αυτονόητος ο ρόλος της δημοσιονομικής πολιτικής. Τη δεκαετία του 1980 και του 1990 κυριάρχησαν σχολές σκέψης που τη θεωρούσαν αναποτελεσματική, προκρίνοντας την αυτορρύθμιση των αγορών. Αντίθετα, η κεϋνσιανή προσέγγιση υποστήριζε την ανάγκη ενεργής κρατικής παρέμβασης, ιδιαίτερα σε περιόδους ύφεσης.
Αναφερόμενος στην ελληνική εμπειρία, ο κ. Σαχινίδης περιέγραψε τις δύσκολες αποφάσεις της περιόδου 2009-2010, όταν η χώρα επιχείρησε δραστική μείωση του ελλείμματος υπό την πίεση των αγορών. Όπως σημείωσε, η επιλογή αυτή οδήγησε σε βαθύτερη ύφεση και αύξηση του δημόσιου χρέους, επιβεβαιώνοντας –όπως είπε– τις θεωρητικές του εκτιμήσεις για τις επιπτώσεις της περιοριστικής πολιτικής σε συνθήκες κρίσης.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στους νέους δημοσιονομικούς κανόνες της ΕΕ, τους οποίους χαρακτήρισε μεν πιο απλούς, αλλά δυνητικά προκυκλικούς, ειδικά για χώρες με υψηλό χρέος. Όπως εξήγησε, ο περιορισμός των δημοσίων δαπανών σε προκαθορισμένες πορείες ενδέχεται να στερήσει από τις κυβερνήσεις την απαραίτητη ευελιξία για την αντιμετώπιση υφέσεων.
Παράλληλα, εξέφρασε επιφυλάξεις για το κατά πόσο το νέο πλαίσιο επιτρέπει την υλοποίηση φιλόδοξων ευρωπαϊκών επενδυτικών σχεδίων, όπως αυτά που έχουν προταθεί για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της Ένωσης.
Αναφερόμενος στην ελληνική πραγματικότητα, άσκησε κριτική στην πρόταση για συνταγματική καθιέρωση «φρένου χρέους», χαρακτηρίζοντάς την περιττή υπό το φως των ευρωπαϊκών κανόνων. Μάλιστα, με αιχμηρό τρόπο σχολίασε ότι μια αυστηρή ρήτρα ισοσκελισμένων προϋπολογισμών θα καθιστούσε περιττό ακόμη και τον ρόλο του Υπουργού Οικονομικών.
Κλείνοντας, υπογράμμισε ότι η δημοσιονομική πολιτική οφείλει να συνδυάζει αξιοπιστία και κοινωνική δικαιοσύνη, προειδοποιώντας ότι η ταυτόχρονη μείωση δαπανών και φόρων δεν μπορεί να θεωρηθεί συμπεριληπτική πολιτική. Όπως τόνισε, η διασφάλιση της πλήρους απασχόλησης και ενός βιώσιμου κοινωνικού κράτους αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την προστασία της δημοκρατίας.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
