Γράφει ο Κώστας Μπαργιώτας, Συντονιστής ΝΟΕΣ Λάρισας ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ – Διευθυντής Ορθοπεδικής Κλινικής Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας
Το ΠΑΣΟΚ οδεύει προς το συνέδριό του σε μια δύσκολη πραγματικά συγκυρία. Τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα – οι πάλαι ποτέ μη προνομιούχοι- βλέπουν το εισόδημα τους να μειώνεται διαρκώς σε πραγματικές τιμές ενώ η κρίση των θεσμών και η δυσπιστία της κοινωνίας των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς διαρκώς εντείνεται καθώς η κυβέρνηση εξακολουθεί να περιφρονεί την Συνταγματική τάξη και το κοινό περί δικαίου αίσθημα στους χειρισμούς της στις Υποκλοπές, τα Τέμπη και τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Στο νέο κόσμο που αναδύεται το άνοιγμα μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας διαρκώς εντείνεται, οι πλούσιοι δηλαδή γίνονται πλουσιότεροι και οι εργαζόμενοι διαρκώς φτωχαίνουν. Στη μεταμνημονιακη Ελλάδα της κυβέρνησης Μητσοτάκη η αγοραστική δύναμη έχει κατρακυλήσει στην προ-τελευταία θέση της ευρωζώνης με προοπτική να φτάσει σύντομα στον πάτο της κλίμακας.
Στη διεθνή σκηνή, ειδικά μετά την εκλογή του Τραμπ και τις τελευταίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή εδραιώνεται ένα αίσθημα ανασφάλειας καθώς η διεθνής τάξη αντικαθίσταται κυνικά από το νόμο της ζούγκλας και το δίκιο του ισχυρού. Στη σύρραξη αυτή η ελληνική κυβέρνηση έχει επιλέξει το δρόμο της πλήρους ταύτισης με την πολιτική Τραμπ-Νετανιαχιου, αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει μακροπρόθεσμα στην Κύπρο αλλά και στην Ελλάδα η πλήρης ανατροπή των διεθνών κανόνων και η βίαιη παραβίαση των συνόρων. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Ελληνισμό είναι το άνοιγμα του κουτιού της Πανδώρας που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, για ένα κόμμα σαν το ΠΑΣΟΚ οι προκλήσεις είναι πολλές. Η τοποθέτηση του κυρίως σ’ αυτά τα δυο διλήμματα, στην φτωχοποίηση των μη προνομιούχων στρωμάτων δηλαδή και την βαθιά κρίση των θεσμών, αλλά και στην ανατίναξη της διεθνούς τάξης θα αποτελέσουν κατά τη γνώμη μου τις δυο σημαντικότερες πολιτικές επιλογές που θα καθορίσουν το μέλλον του κόμματος – αλλά και της χώρας.
Πολλοί θα σπεύσουν να πουν πως η ταύτιση ΠΑΣΟΚ – μη προνομιούχων είναι αυτονόητη, όμως η πορεία αυτής της σχέσης έχει, κατά τη γνώμη μου, τρωθεί στη λαίλαπα των μνημονίων και των βαθύτατων κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών που επέφερε. Η αλήθεια είναι πως το ΠΑΣΟΚ οδεύει σήμερα με ένα εξαιρετικά επεξεργασμένο πρόγραμμα διακυβέρνησης με προτάσεις στοχευμένες, κοστολογημένες στην κατεύθυνση της στήριξης των πιο φτωχών, όμως αυτό δεν αρκεί. Χρειάζεται κατά τη γνώμη μου η ανοικτή, θαρραλέα σύγκρουση με κατεστημένα και συμφέροντα, με τα ολιγοπώλια που καλύπτει η κυβέρνηση, με τις πρακτικές που πιέζουν διαρκώς τους μικρούς και τους μικρομεσαίους. Δεν γίνονται ακριβότερα μόνο τα τρόφιμα και η κατοικία, το κόστος της εκπαίδευσης, της υγείας και πρακτικά κάθε επιμέρους ανάγκης των νοικοκυριών εκτοξεύεται καθώς η συνεισφορά του κοινωνικού κράτους συρρικνώνεται διαρκώς. Δεν αρκούν λοιπόν προτάσεις καλύτερης διαχείρισης του ΦΠΑ για παράδειγμα. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να κάνει σημαία του τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα, στην ΠΑΙΔΕΙΑ, την ΥΓΕΙΑ, το Φορολογικό και τη Διοίκηση, συχνά ανατρέποντας πραγματικότητες που το ίδιο είχε εισηγηθεί. Ο σύγχρονος κόσμος απαιτεί γενναία, ανανεωμένη πολιτική.
Η δεύτερη μεγάλη πρόκληση, είναι η ανάταξη της εμπιστοσύνης στους θεσμούς της δημοκρατίας. Αν στην Ευρώπη και την Αμερική η οικονομική ανασφάλεια και το μεταναστευτικό οδηγούν σε φαινόμενα τύπου Τραμπ και Φαρατζ, στην Ελλάδα η κρίση των θεσμών έχει ιδιαίτερες ρίζες, όπως η χρόνια εξάρτηση της δικαιοσύνης από την κυβέρνηση που στα χρόνια Μητσοτάκη έχει κυριολεκτικά κακοφορμίσει, η διαρκώς επιδεινούμενη κακοδιοίκηση που εκτός από την πρωτοφανή αναποτελεσματικότητα του κράτους, υποθάλπει την διαφθορά των κουμπάρων και των κολλητών, η κάλυψη των οποίων δεν έχει προηγούμενο στα ελληνικά κοινοβουλευτικά χρονικά. Η στάση του ΠΑΣΟΚ υπήρξε σθεναρή και αταλάντευτη, πολύ φοβάμαι όμως πως σε επίπεδο αρχών δεν κατόρθωσε να αναδείξει το θέμα των θεσμών και της δημοκρατίας σε κομβικό θέμα. Ίσως επειδή δεν αξίωσε έγκαιρα συγκεκριμένες αλλαγές στο συνταγματικό χάρτη, στο εκλογικό σύστημα και στο σύστημα απόδοσης της δικαιοσύνης αλλά και επειδή -για αν τα λέμε όλα- απέφυγε συστηματικά να παίξει με τη δημοκρατία λαϊκίζοντας.
Στα εθνικά θέματα και στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, όσο δύσκολη και να είναι η συγκυρία το ΠΑΣΟΚ πρέπει να βρει το θάρρος να σταθεί αντάξιο της κληρονομιάς του Ανδρέα Παπανδρέου. Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, γενναία και αταλάντευτη υποστήριξη της Ειρήνης και της διεθνούς νομιμότητας , ναι στη διπλωματία, όχι στη γενοκτονία όχι στον Πόλεμο.
Καθώς όμως φτάνουμε στο συνέδριο, και καθώς παράλληλα το πιο ριζοσπαστικό και προοδευτικό τμήμα της κοινωνίας αντιλαμβάνεται την αδήριτη ανάγκη αλλαγής όχι κυβέρνησης αλλά μοντέλου και ήθους διακυβέρνησης, το σημαντικότερο που έχει να κάνει το ΠΑΣΟΚ είναι νομίζω να διαμορφώσει το πολιτικό και το ιδεολογικό του προφίλ σαν ένα κόμμα Αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, σαν ένα λαϊκό κίνημα που θα μπορέσει να ανατρέψει τους συσχετισμούς που τραβούν τη χώρα στο βυθό. Πολλές πολιτικές θέσεις από το παρελθόν μπορεί να μην έχουν εφαρμογή σήμερα, ή ακόμη χειροτέρα να έχουν αποδειχθεί λαθεμένες, όμως το DNA της ΑΛΛΑΓΗΣ της Κοινωνικής Δικαιοσύνης και της Εθνικής Ανεξαρτησίας που έχει το ΠΑΣΟΚ από τα γεννοφάσκια του πρέπει να αναδειχθεί και να υπογραμμιστεί στο επερχόμενο συνέδριο. Σύγχρονες Λύσεις σε μια δύσκολη εποχή, λύσεις όμως που να ανατρέπουν κατεστημένα και να συγκρούονται με τα συμφέροντα που απειλούν την ευημερία του λαού.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
