Της Μαρίας Γαλλιού*
Αυτή τη γιορτή δεν μπορούμε να τη δούμε αποκομμένη από το δίκαιο, την εξουσία και τις πραγματικές συνθήκες ζωής εκατομμυρίων γυναικών στον κόσμο.
Αν κοιτάξουμε γύρω μας, οι γυναίκες στο Αφγανιστάν, θεσμικά πλέον, στερούνται το δικαίωμα στη μόρφωση και στην εργασία, ενώ στο Ιράν δίνουν μια ηρωική μάχη,ανάμεσα στα άλλα, για το αυτονόητο , να ανεμίζουν τα μαλλιά τους ελεύθερα. Εκεί, η πατριαρχία δεν είναι απλώς μια «ξεπερασμένη νοοτροπία», αλλά ένας καθημερινός, αυταρχικός περιορισμός.
Ενώ εμείς συζητάμε για τα «ταβάνια» στις καριέρες μας, σε πολλές αραβικές και αφρικανικές χώρες, η νομοθεσία εξακολουθεί να βλέπει τη γυναίκα ως… «εξαρτώμενο μέλος». Σε κράτη όπου η πολυγαμία είναι νόμιμη, οι γυναίκες συχνά στερούνται βασικά δικαιώματα. Ακούγονται σχεδόν εξωπραγματικοί στα αυτιά μας νόμοι που επιβάλλουν στις γυναίκες να χρειάζονται την άδεια ενός άνδρα «κηδεμόνα»για να ταξιδέψουν, ή το γεγονός ότι σε θέματα κληρονομιάς το μερίδιο της γυναίκας είναι συχνά το μισό από αυτό του άνδρα, επειδή έτσι «ορίζει το έθιμο».
Αυτοί οι νόμοι δεν είναι «ξένοι» ή «μακρινοί». Σε μεγάλο βαθμό αποτελούν τμήμα του παρελθόντος της ίδιας της Ευρώπης. Για αιώνες, οι Ευρωπαίες γυναίκες στερούνταν πολιτικών δικαιωμάτων, δεν είχαν νομική υπόσταση ανεξάρτητη από τον σύζυγο και αποκλείονταν από την εκπαίδευση και τη δημόσια ζωή. Το δικαίωμα ψήφου, η επαγγελματική ισότητα, ακόμη και ο έλεγχος του ίδιου τους του σώματος, δεν χαρίστηκαν.Κατακτήθηκαν μέσα από αγώνες, συγκρούσεις και νομικές διεκδικήσεις.
Μέχρι πριν μερικές δεκαετίες, η ιδέα μιας γυναίκας με δικό της τραπεζικό λογαριασμό θεωρούνταν από ορισμένους «επικίνδυνος εξωτισμός». Ακόμη και η οδήγηση στο δρόμο ήταν γένους αρσενικού: σε όσες τολμούσαν να παραβιάσουν το άβατο υπήρχε έτοιμη η ατάκα: «πήγαινε να πλύνεις πιάτα». Οι προγιαγιάδες μας θεωρούνταν «πολίτες δεύτερης κατηγορίας», λες και η νοημοσύνη είχε.. βιολογικό περιορισμό.
Το ελληνικό γυναικείο κίνημα έδωσε τις δικές του μάχες ,από τις σουφραζέτες της Καλλιρρόης Παρρέν μέχρι τις αλλαγές στο Οικογενειακό Δίκαιο. Καμία εξουσία δεν μας δόθηκε. Την κερδίσαμε.
Την κερδίσαμε δουλεύοντας αόρατες, απλήρωτες και απίστευτα υπομονετικές. Και για να το θυμηθούμε λίγο ιστορικά: το 1952 πήραμε το δικαίωμα ψήφου. Είκοσι χρόνια περίπου μετά τη γειτονική Τουρκία. 50 χρόνια μετά την πρωτοπόρο Φινλανδία. Για χιλιετίες οι ηγέτες ήταν άντρες. Αυτό δε σημαίνει ότι πριν το 1952 δεν είχαμε ευθύνες. Υπάρχει μεγαλύτερη ευθύνη αλήθεια από τη διαχείριση ενός σπιτικού, το μεγάλωμα των παιδιών, τη διατροφή, την ένδυση, τη φροντίδα για την ένδυση, την άμβλυνση των οικογενειακών συγκρούσεων , την οργάνωση της κοινωνικής ζωής; Και όμως , το 1952 την εποχή που κυκλοφορούσαν ήδη φούρνοι μικροκυμάτων στην Αμερική, εμείς εδώ λέγαμε «λες να την αφήσουμε να ψηφίσει ή θα μας ξεματιάσει η γιαγιά;».
Το αργοπορημένο ξεκίνημα είναι λογικό να έχει και συνέχεια. Στα εθνικά κοινοβούλια η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις του πίνακα ως προς τη συμμετοχή γυναικών . Συγκεκριμένα οι γυναίκες ως ποσοστό αποτελούν το 23% του εθνικού μας κοινοβουλίου όταν το αντίστοιχο ποσοστό στην Ιταλία είναι 33% στην επίσης μεσογειακή Ισπανία 44,3% ενώ στη Σουηδία το 45,6%. Από τον σχετικό πίνακα με τη γυναικεία συμμετοχή στην κοινοβουλευτική ζωή εύκολα προκύπτει αβίαστα ένα συμπέρασμα . Όσο πιο μεγάλη είναι η συμμετοχή των γυναικών τόσο πιο μεγάλη οικονομική ανάπτυξη υπάρχει! Και το αντίστροφο. Δεν υπάρχει χώρα με ανεπτυγμένη οικονομία χωρίς υψηλή συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική!
Γυναίκες και ηγεσία στην Ελλάδα
Η εικόνα πληγώνει. Μόνο το 17% των Ελληνίδων κατέχουν υψηλές θέσεις στις διοικήσεις μεγάλων επιχειρήσεων. Το « τραύμα» μεγαλώνει αν συγκρίνουμε τη χώρα μας με χώρες όπως η Πολωνία με ποσοστό αντιπροσώπευσης 42,3% ή την ανερχόμενη Βουλγαρία με ποσοστό 41.5. Ο μέσος όρος στην Ε.Ε είναι το 34% δηλαδή το διπλάσιο σε σχέση με τη χώρα μας. Πίσω από τα νούμερα κρύβεται μια πραγματικότητα. Επίσης, τα τραγικά και αχρείαστα στην εποχή μας διλήμματα τύπου «καριέρα ή οικογένεια;» Πολλές γυναίκες θυσιάζουν την καριέρα. Άλλες φεύγουν το εξωτερικό . Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: Η χώρα χάνει υψηλής αξίας ανθρώπινο δυναμικό.
Σήμερα δεν ζητάμε προνόμια, αλλά το αυτονόητο: ίσες ευκαιρίες και μηδενική ανοχή στη βία κάθε μορφής. Χρόνια πολλά σε κάθε γυναίκα που δεν περιμένει κάποιον να της ανοίξει την πόρτα, αλλά την ανοίγει μόνη της και προχωρά! Κάποια δόση αλήθειας υπάρχει στη φράση της Σιμόν Ντε Μποβουάρ: «Δε γεννιέσαι γυναίκα, γίνεσαι»!
*Η Μαρία Γαλλιού είναι δικηγόρος, χωρική αντιπεριφερειάρχης Π.Ε Λάρισας
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
