Η Μεγίστη (Καστελόριζο) πριν την δημογραφική της αφαίμαξη [1910-15]
Eπιμ. Κωνσταντίνος Αθ. Οικονόμου
Την ώρα που η ελεύθερη Ελλάδα δεχόταν τη γερμανική εισβολή, πολύ νοτιότερα, ζωντανεύουμε με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης, μια αναμνηστική φωτογραφία γάμου και μια σκηνή από την καθημερινότητα μικρών κοριτσιών του κατεχόμενου από τους Ιταλούς Καστελορίζου.
Η ιταλική κατοχή των Δωδεκανήσων, διήρκεσε από το 1912 έως το 1943 (τυπικά και το 1945-947), αποτελώντας μια καθοριστική περίοδο για την ιστορία αλλά και την αρχιτεκτονική των νησιών [Λέρου, Κω, Ρόδου, κ.ά.]. Όλα ξεκίνησαν στη διάρκεια του Ιταλοτουρκικού Πολέμου, όταν η Ιταλία κατέλαβε τα νησιά (πρώτη την Αστυπάλαια τον Απρίλιο και μετά τη Ρόδος τον Μάιο) για να πιέσει την παραπέουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αργότερα, και με τη Συνθήκη της Λωζάνης (1923), η κυριαρχία των νησιών πέρασε επίσημα στην Ιταλία, η οποία τα ονόμασε με τον βαρύγδουπο τίτλο «Ιταλικές Νήσοι του Αιγαίου». Ακολούθησε η Φασιστική Περίοδος και ο αναγκαστικός «Εξιταλισμός». Υπό τη διοίκηση του Μάριο Λάγκο και αργότερα του Τσέζαρε Μαρία ντε Βέκκι, επιχειρήθηκε ο βίαιος εξιταλισμός του πληθυσμού με απαγόρευση της ελληνικής γλώσσας στα σχολεία και επιβολή του παπισμού. Τότε ήταν η χειρότερη περίοδος για τους Ελληνες των νησιών.Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας το 1943, τα νησιά πέρασαν στη γερμανική κατοχή μετά από σφοδρές φονικές μάχες και αερομαχίες [Λέρος]. Τέλος, τα Δωδεκάνησα παραδόθηκαν στην Ελλάδα στις 31 Μαρτίου 1947 και η επίσημη τελετή ενσωμάτωσης έγινε στις 7 Μαρτίου 1948.
Η ίδια γειτονιά του Καστελορίζου όπως είναι σήμερα. Εμφανής η διαφορά!
Όσον αφορά στη Μεγίστη ή Καστελόριζο, η ιταλική κατοχή του νησιού διήρκεσε από την 1η Μαρτίου 1921 έως τον Σεπτέμβριο του 1943, αποτελώντας μέρος της ευρύτερης περιόδου της Ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα. Αυτό συνέβη μετά από μια σύντομη γαλλική κατοχή (1915-1921). Η κυριαρχία οριστικοποιήθηκε κι εδώ με τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923. Και στο Καστελόριζο η φασιστική διοίκηση εφάρμοσε σκληρά μέτρα για την εξάλειψη της ελληνικής ταυτότητας, με βία, διώξεις και λεηλασίες. Παρά τις πιέσεις, οι κάτοικοι διατήρησαν το εθνικό τους φρόνημα, όπως φάνηκε κατά την προσωρινή κατάληψη από τους Συμμάχους το 1941. Όμως, λόγω των διώξεων και των κακών συνθηκών, ο πληθυσμός μειώθηκε δραματικά, πέφτοντας από τις 8.000-12.000 κατοίκους σε μόλις 2.000 κατά τη διάρκεια της κατοχής1. Το 1932, ….
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΕΔΩ: