Του Ηρακλή Τσιάμαλου
Οι βόμβες που ισοπέδωναν πόλεις στη ναζιστική Γερμανία κατάφεραν άραγε να φέρουν αλλαγή καθεστώτος; Μάλλον το αντίθετο συνέβαινε. Το αφήγημα ότι «πρέπει να προστατεύσουμε την πατρίδα και τον ηρωικό Φύρερ» αποδείχθηκε εξαιρετικά ανθεκτικό , σχεδόν όσο ανθεκτική είναι η ανθρώπινη ικανότητα να πιστεύει κανείς αυτό που θέλει να πιστεύει, ακόμη και αν βρίσκεται εκτός λογικής.
Στο Βιετνάμ οι ΗΠΑ εφάρμοσαν το λεγόμενο carpet bombing. Οι βόμβες έπεφταν όπως πέφτει ένα χαλί στο πάτωμα: ομοιόμορφα και χωρίς ιδιαίτερη διάθεση για λεπτομέρειες. Μέσα σε 11 ημέρες έπεσαν πάνω από 20.000 τόνοι βομβών κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Linebacker II. Αλλαγή ηγεσίας δεν προέκυψε. Εκείνο που άλλαξε ήταν κυρίως η σημασία της λέξης «Βιετνάμ» που είναι πλέον συνώνυμο της της ταπεινωτικής ήττας απέναντι σε ένα κίνημα που διέθετε κάτι δυσάρεστα απλό: βαθιά κοινωνική αποδοχή.
Στο Αφγανιστάν, μια μακρόχρονη στρατιωτική παρουσία δεν κατάφερε να δημιουργήσει βιώσιμο κράτος. Η κυβέρνηση κατέρρευσε το 2021 με εντυπωσιακή ταχύτητα, ενώ δισεκατομμύρια δολάρια εξαερώθηκαν, εκτός φυσικά από εκείνα που πρόλαβαν να τονώσουν την παραγωγή και το εμπόριο όπλων. Το αποτέλεσμα θύμιζε βέλος που εκτοξεύτηκε σε λίμνη: θόρυβος στην αρχή και μετά απλώς κύκλοι στο νερό.
Στη Λιβύη οι βόμβες του ΝΑΤΟ πέτυχαν την πτώση του καθεστώτος Καντάφι, όχι όμως και τη δημιουργία μιας σταθερής κρατικής οντότητας. Προφανώς το δεύτερο αποδεικνύεται συχνά πιο δύσκολο από το πρώτο, μια «λεπτομέρεια» που συνήθως ανακαλύπτεται εκ των υστέρων.
Στο Ιράκ η διάλυση της κρατικής δομής έφερε χάος και άνοιξε τον δρόμο για την άνοδο του Ισλαμικού Κράτους. Οι περίφημοι ισχυρισμοί για όπλα μαζικής καταστροφής αποδείχθηκαν… υπερβολικά αισιόδοξοι ως προς την ακρίβειά τους.
Σήμερα στο κέντρο της καταιγίδας βρίσκεται το Ιράν. Ένα κράτος χαμένο στις θεοκρατικές του εμμονές και στις φαντασιώσεις περί εξαφάνισης του Ισραήλ. Η ηγεσία του Ιράν μαζί με τους βραχίονες του , Χεζμπολάχ και Χαμάς, έκανε ό,τι μπορούσε για να επιταχύνει την ενεργοποίηση της αμερικανικής πολεμικής μηχανής, μιας μηχανής που, όταν πάρει μπροστά, δύσκολα θυμάται πού βρίσκεται το φρένο. Το Ιράν έχει πλέον απέναντί του έναν αξιοσημείωτο αριθμό κρατών, τα οποία θεωρεί εχθρικά και τα βομβαρδίζει από απόσταση. Μοιάζει επιτιθέμενο αλλά στην πραγματικότητα είναι στριμωγμένο, χωρίς συμμάχους.
Μέσα σε αυτό το γενικευμένο χάος προκύπτει το ερώτημα: αποτελεί πράγματι το Ιράν απειλή για την Κύπρο;
Τα δύο drone που έπεσαν από τον Λίβανο στην αγγλική βάση του Ακρωτηρίου, φαίνεται ότι είχαν περισσότερο συμβολικό χαρακτήρα παρά ότι αποτελούσαν μέρος κάποιου μεγάλου σχεδίου εναντίον του νησιού. Είναι περίπου σαν να υποστηρίζει κανείς ότι επειδή έπεσαν δύο μολότοφ στην Αθήνα πρέπει να κινητοποιηθεί μια ταξιαρχία αρμάτων μάχης για να αντιμετωπίσει την απειλή. Εντυπωσιακό ως εικόνα, αλλά μάλλον αστείο ως στρατηγική.
Παρόλα αυτά, στείλαμε τα δύο πλοία μας και τα μαχητικά μας αεροσκάφη. Για να δείξουμε τι και κυρίως σε ποιους; Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα.
Το δεύτερο είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον: τι θα συμβεί αν οι Τουρκοκύπριοι νιώσουν και αυτοί απειλούμενοι από την κατάσταση και καλέσουν σε βοήθεια την Τουρκία;
Και ένα τρίτο, εξίσου πρακτικό: η συγκέντρωση πολεμικών φρεγατών σε μια ήδη εύφλεκτη περιοχή βοηθά στην αποκλιμάκωση ή απλώς ανεβάζει την ένταση , όπως ακριβώς συμβαίνει όταν κάποιος προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά με πετρέλαιο;
Στη ζωή υπάρχουν οι φόβοι, υπάρχουν και οι φοβίες.
Στον φόβο ο εγκέφαλος κινητοποιείται. Το σώμα αντιδρά, οι αισθήσεις οξύνονται και ο άνθρωπος παλεύει για την επιβίωσή του , ακόμη κι αν τα αγύμναστα μέλη του πρέπει να αντιμετωπίσουν μια αρκούδα.
Στη φοβία, αντίθετα, τα πράγματα λειτουργούν αλλιώς. Μια ακρίδα, ένα ποντίκι, μια κατσαρίδα ή μια αράχνη είναι αρκετά για να μας παραλύσουν. Παρόλο που η λογική μας γνωρίζει ότι δεν αποτελούν πραγματική απειλή, το σώμα μας αντιδρά σαν να πλησιάζει το τέλος του κόσμου.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι απλό αλλά ενοχλητικό: σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκει η αντίδραση της Κύπρου και της Ελλάδας;
Αν τώρα υποθέσουμε ότι όλη αυτή η ιστορία ήταν μια σκηνοθεσία, μια επίδειξη δύναμης σχεδιασμένη από τις ΗΠΑ ώστε το Ιράν και οι σύμμαχοί του να δουν ότι υπάρχουν χώρες πρόθυμες να συμμετάσχουν στο έργο, τότε προκύπτει ένα ακόμη μεγαλύτερο ερώτημα:
Με ποια ανταλλάγματα δέχθηκαν η Ελλάδα και η Κύπρος να παίξουν σε αυτή την παράσταση;
Διότι παράλληλα με το γεωπολιτικό θέατρο, εκδόθηκαν και ταξιδιωτικές οδηγίες. Και όταν συμβαίνει αυτό, οι πρώτοι που πληρώνουν τον λογαριασμό δεν είναι οι στρατηγικοί σχεδιαστές αλλά οι εργαζόμενοι .
Ο τουρισμός —η βαριά βιομηχανία της Κύπρου— για τον Απρίλιο και τον Μάιο έχει ήδη δεχθεί σοβαρό πλήγμα. Και μάλλον δεν θα βρεθεί κανείς να αποζημιώσει τους ανθρώπους και τις οικογένειες που περιμένουν από αυτόν να ζήσουν.
Πιθανότατα, στους στρατηγικούς υπολογισμούς των «μεγάλων εγκεφάλων», αυτές οι ζωές καταγράφονται σε μια γνωστή κατηγορία:
παράπλευρες απώλειες.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
