Της Μαρίας Κωστή (Επικεφαλής της Λαϊκής Συσπείρωσης Τεμπών)
Μου άρεσαν πολύ τα γράμματα.
Αυτό οφείλονταν στην πρώτη μου δασκάλα και την διάθεσή μου να αλλάξω τη ζωή μου.
«Να πάει στο Γυμνάσιο» είπε ο διευθυντής του σχολείου στον πατέρα μου. «Τα παίρνει τα γράμματα».
Κρύος ιδρώτας τον έλουσε.
«Μη της λες τέτοια δάσκαλε», του είπε. Είμασταν τέσσερα κορίτσια στο σπίτι, τα άλλα τρία μικρότερα, τα έσοδα λίγα, τα έξοδα υπολογίσιμα και δεν υπήρχε σκέψη να λείψει κανένα ζευγάρι χεριών από τα χωράφια.
Το δέχτηκα σιωπηλά αν και ο κρυφός καημός για τα γράμματα με έτρωγε.
Ο άνδρας μου ήταν ένα καλό παιδί από το χωριό. Λίγο μεγαλύτερος, αλλά εργατικός.
Παντρευτήκαμε. Φτώχεια καταραμένη. Μεροκάματο αυτός, μεροκάματο κι εγώ, μέχρι που ήρθε το πρώτο μας παιδί. Κορίτσι κι αυτό, ενώ δεν άργησε να έρθει το δεύτερο και μετά το τρίτο.
«Μεγάλη ευτυχία ή οικογένεια», μου έλεγαν και γω άνεργη πάσχιζα να ισορροπήσω ανάμεσα στην χαρά της οικογένειας και τη φτώχεια μας.
Μέχρι που άνοιξε το εργοστάσιο λίγο έξω από το χωριό μας.
Χαράς Ευαγγέλια!
Ο εργοστασιάρχης ήξερε τον πρόεδρο του χωριού, ο πρόεδρος ήταν φίλος του πατέρα μου και έτσι εξασφάλισα μια θέση στο εργοστάσιο.
«Γρήγορη και καθαρή δουλειά κάνει το κορίτσι», είπε μια μέρα στον πατέρα μου και κείνος φούσκωνε από ικανοποίηση για την ικανότητά μου αλλά και το μεροκάματο που έμπαινε στο σπίτι μας.
Τώρα τα φέρναμε βόλτα καλλίτερα, αλλά το ωράριο, άλλοτε πρωινή, άλλοτε απογευματινή και πολλές φορές νύχτα, με δυσκόλευε με τις άλλες υποχρεώσεις.
Έσπασε και η μάνα μου το πόδι της και έτσι χάθηκε κάθε ελπίδα για βοήθεια με τα παιδιά, να τα ξεπροβοδίσει στο σχολείο και να τα δεχτεί το μεσημέρι.
Ο πεθερά μου είχε κατάκοιτο τον πεθερό μου και δεν προλάβαινε η γυναίκα να κάνει τίποτα άλλο.
Το σκέφτηκα, το συζητήσαμε με τον άνδρα μου, που έφευγε αχάραγα κι αυτός για το εργοστάσιο που δούλευε στη Λάρισα και δέχτηκα να κάνω σχεδόν αποκλειστικά μόνο νυχτερινά.
«Έλυσα» το πρόβλημα έλεγα στη μάνα μου, που την έτρωγε η αγωνία για την υγεία μου.
Είμαι στο σπίτι το πρωί, πριν φύγουν τα παιδιά για το σχολείο, έχω έτοιμο το πρωινό τους και ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Κάνω όλες τις δουλειές μέχρι να γυρίσουν, έρχεται κατά τις πέντε και ο άνδρας μου, τρώμε μαζί, αυτό δεν το αλλάζω, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να πούμε δύο κουβέντες.
Άμα προλάβω τρείς ώρες ύπνο, είμαι καλά. Υπάρχουν φορές που φεύγω άυπνη.
Τα έξοδα μεγαλώνουν και έτσι πολλές φορές, μετά το νυχτοκάματο δουλεύω και κάνα δυο -τρεις ώρες παραπάνω. Το αφεντικό έχει τις «άκρες» του και έτσι ποτέ δεν είχε πρόβλημα με αυτό, ούτε ποτέ επέτρεψε στο εργατικό κέντρο, που ήρθε εκεί, να έρθει σε επαφή με τους εργαζόμενους και φυσικά οι εργαζόμενοι δεν έκαναν καμία κίνηση για να φτιάξουν σωματείο, για να μην έρθουν σε σύγκρουση με το αφεντικό.
Όμως μια μέρα, είχα να κοιμηθώ πάνω από δύο εικοσιτετράωρα, με πήρε ο ύπνος μπροστά στη μηχανή που δούλευα και ……..
Οι γιατροί στο νοσοκομείο είπαν : «Ήταν τυχερή που έχασε μόνο τμήμα από το χέρι της!
Αυτό ήταν! Άλλαξε όλη μου η ζωή και ταυτόχρονα η στάση μου απέναντι σε όλα αυτά που αποτελούσαν βία σε κάθε πτυχή της ζωής μου.
Μαζί με τις άλλες εργαζόμενες, πιάνουμε το νήμα από τους μεγάλους γυναικείους εργατικούς αγώνες των προηγούμενων αιώνων, ενωνόμαστε με το υπόλοιπο ταξικό κίνημα και συνεχίζουμε να δίνουμε τις μικρές και μεγάλες μάχες εκεί που ζούμε και εργαζόμαστε, κόντρα στην πολύμορφη βία και καταπίεση που βιώνουμε.
Συνεχίζουμε ανυποχώρητα τον αγώνα για τη γυναικεία ισοτιμία!!!
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
