Θέμις Μπαζάκα: Η σπουδαία διαδρομή, η προσωπική ζωή και οι απώλειες που τη στιγμάτισαν

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη στις 3 Μαρτίου 1957, με καταγωγή από την Ξιφιανή Αλμωπίας της Περιφερειακής Ενότητας Πέλλας, η διαδρομή της προς την υποκριτική δεν ήταν προδιαγεγραμμένη.

Αντίθετα, όπως η ίδια έχει εξομολογηθεί, η απόφαση ήρθε μέσα από μια βαθιά προσωπική δοκιμασία: «Η απόφαση ήρθε πολύ τυχαία. Δεν ξεκίνησε με καλό τρόπο! Ήθελα να κάνω σχέδιο μόδας και ρούχα για σκηνικά και κοστούμια για θέατρο και σινεμά. Πέρασα σε μια σχολή στην Αγγλία, πήγα και δεν ήμουν ούτε ένα μήνα εκεί όταν ο αδελφός μου έχασε τη ζωή του σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στα 18 του. Δεν μπορούσα να φύγω και τυχαία ένας φίλος μου μού είπε να δώσω στο θέατρο. Δεν είχα σε μεγάλη εκτίμηση του ηθοποιούς, τους θεωρούσα θεατρίνους. Έδωσα τελευταία στιγμή στο Κρατικό Βορείου Ελλάδος. Έπρεπε να προετοιμαστώ σε δύο ήμερες, δεν είχα ιδέα. Ήταν ένα νεαρό παιδί και μου είπε ότι θα με βοηθήσει και πέρασα πρώτη. Όταν μπήκα στη σχολή είπα ότι χωράω ολόκληρη. Βρήκα τον σκοπό της ζωής μου τελείως τυχαία. Σαν να με έσπρωξε ο αδελφός μου! Με έσωσε!».

Από τη δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα, έχει πρωταγωνιστήσει σε σπουδαίες κινηματογραφικές δημιουργίες που σημάδεψαν τον ελληνικό κινηματογράφο, όπως το «Παραγγελιά!», το «Ρεμπέτικο», τα «Πέτρινα Χρόνια», οι «Ήσυχες μέρες του Αυγούστου» και το «Ακροπόλ». Σε πιο πρόσφατα χρόνια, ξεχώρισε και στις ταινίες «Ο Ηλίας του 16ου» και «Αν…».

Η παρουσία της στην τηλεόραση υπήρξε εξίσου έντονη, με συμμετοχές σε σειρές που αγαπήθηκαν από το κοινό, όπως «Το Μινόρε της Αυγής», «Η φανέλα με το 9», «Ο Πύργος των Μοσκώφ», «10η εντολή», «Το σόι σου», «Σκοτεινή Θάλασσα», «Milky Way» και «Η Μάγισσα», αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητα και τη δύναμη της ερμηνείας της.

Η προσωπική της ζωή σημαδεύτηκε επίσης από έντονες στιγμές, αγάπη και απώλεια. Όπως έχει αποκαλύψει:
«Παντρεύτηκα και έμεινα 5 χρόνια στην Αμερική, πρώτα έμεινα έγκυος και μετά παντρεύτηκα για την υπηκοότητα. Ο άνδρας μου μετά ήρθε Ελλάδα για 2 χρόνια, εγώ δούλευα ακατάπαυστα, εκείνος μόνος με το μωρό και χωρίσαμε, αλλά μείναμε φίλοι. Η αγάπη δεν είχε φύγει. Μετά από 6-7 χρόνια πέθανε, πολύ μικρός».

Και σε μια άλλη συγκινητική της εξομολόγηση:
«Το να βρεις ένα σύντροφο και όχι κάτι ευκαιριακό ήταν πάντα όνειρό μου, κατά διαστήματα είχα, κατά διαστήματα δεν έχω. Να παντρευτώ δεν είχα ποτέ επιθυμία. Δεν έχω δει τον εαυτό μου σα νυφούλα ποτέ. Ονειρευόμουν να φτάσω μέχρι το τέλος της ζωής μου με έναν άνθρωπο. Δε μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία, δε δημιουργήθηκε η συνθήκη να ζήσω με έναν άνθρωπο μετά από τον άνδρα μου και από μία πολύ μεγάλη σχέση».

Οι απώλειες που βίωσε, και ιδιαίτερα εκείνη του αδελφού της, σημάδεψαν βαθιά την ύπαρξή της και τροφοδότησαν την καλλιτεχνική της έκφραση. Όπως έχει πει:

«Όλες οι απώλειες και οι χαρές που βιώνει κάθε άνθρωπος στη ζωή του, καταγράφονται στο DNA του. Δεν ανακαλώ στιγμές μου από το παρελθόν για να μπορέσει να παίξω ένα ρόλο αλλά επειδή υπάρχουν μέσα μου σίγουρα βγαίνουν με ένα τρόπο στην ερμηνεία μου. Και δεν είναι μόνο η απώλεια του αδερφού μου. Έχω υποστεί πολλές και μεγάλες απώλειες. Έτσι είναι η ζωή… Όλη μας η ώριμη ζωή αναλώνεται σε αυτήν τη σκέψη και σε αυτήν τη μάχη. Απαρνιόμαστε το θάνατο, ζούμε σαν να μην υπάρχει, όταν έρχεται στο μυαλό, αγωνιζόμαστε να τον διώξουμε και ο καθένας προσπαθεί να τον ξορκίσει με κάποιον τρόπο».

Η σπουδαία της πορεία έχει αναγνωριστεί και θεσμικά, με τρία βραβεία από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: δύο για Β’ Γυναικείο Ρόλο για τις ταινίες «Ρεμπέτικο» και «Οι ακροβάτες του κήπου», καθώς και Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου για τα «Πέτρινα Χρόνια». Για τον ίδιο ρόλο τιμήθηκε και με Εύφημο Μνεία από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, επιβεβαιώνοντας τη διεθνή απήχηση της ερμηνείας της.

Με μια πορεία γεμάτη φως, δύναμη και αλήθεια, η Θέμις Μπαζάκα παραμένει μια από τις πιο ουσιαστικές και αυθεντικές παρουσίες της υποκριτικής.