Στην πορεία της ανθρώπινης ιστορίας, ορισμένα τρόφιμα απέκτησαν αστρονομική αξία. Άλλα ήταν πανάκριβα επειδή ήταν δύσκολο να καλλιεργηθούν ή να εντοπιστούν, άλλα επειδή ταξίδευαν χιλιάδες χιλιόμετρα μέσω των πρώτων εμπορικών δρόμων, και κάποια επειδή οι μύθοι τα ανήγαγαν σε σύμβολα κύρους.
Από μπαχαρικά που κάποτε άξιζαν περισσότερο από τον χρυσό έως τροπικά φρούτα που επιδεικνύονταν ως ένδειξη πλούτου, οι πολυτελείς τροφές αποκαλύπτουν τι εκτιμούσε κάθε εποχή και πόσο ήταν διατεθειμένη να πληρώσει γι’ αυτό.
Κρόκος
Γνωστός ως «κόκκινος χρυσός», ο κρόκος καταγράφεται ήδη από το 2300 π.Χ. Τον 14ο και 15ο αιώνα η αξία του συχνά ξεπερνούσε εκείνη του χρυσού ανά βάρος, ενώ ακόμη και σήμερα θεωρείται το ακριβότερο μπαχαρικό στον κόσμο, φτάνοντας έως και 10.000 δολάρια τη λίβρα.
Το κόστος του οφείλεται στην εξαιρετικά επίπονη συγκομιδή: κάθε άνθος Crocus sativus αποδίδει μόλις τρία ευαίσθητα στίγματα, που συλλέγονται στο χέρι μέσα σε λίγες ημέρες το φθινόπωρο. Για ένα κιλό αποξηραμένου κρόκου απαιτούνται έως και 200.000 άνθη και εκατοντάδες ώρες εργασίας. Η ζήτηση εκτοξεύτηκε στη μεσαιωνική Ευρώπη, με αυστηρές ποινές για όσους νοθεύαν το πολύτιμο μπαχαρικό.
Τρούφα
Οι τρούφες ήταν πανάκριβες πολύ πριν γίνουν σύγχρονο γαστρονομικό σύμβολο. Για αιώνες κανείς δεν γνώριζε πώς σχηματίζονται, ενώ τον 14ο αιώνα θεωρούνταν ακόμη και «τροφή των μαγισσών».
Μόλις τον 18ο και 19ο αιώνα αναγνωρίστηκαν ως μύκητες που αναπτύσσονται στις ρίζες δέντρων. Είχαν ήδη καθιερωθεί στην αριστοκρατική κουζίνα, αποκτώντας σχεδόν μυθική φήμη.
Η σπανιότητά τους επιμένει, καθώς δεν καλλιεργούνται εύκολα και συλλέγονται με εκπαιδευμένα σκυλιά. Οι λευκές τρούφες μπορεί να φτάσουν τα 5.000 δολάρια τη λίβρα, ενώ σπάνια δείγματα έχουν πουληθεί σε δημοπρασίες έναντι δεκάδων χιλιάδων δολαρίων.
Ανανάς
Στην Αγγλία του 17ου αιώνα, ο ανανάς ήταν απόλυτο σύμβολο κύρους. Το κλίμα δεν επέτρεπε την καλλιέργειά του, γι’ αυτό αναπτυσσόταν σε ειδικά θερμοκήπια με τεράστιο κόστος σε καύσιμα και φροντίδα.
Ένα και μόνο φρούτο μπορούσε να κοστίζει όσο χιλιάδες λίρες σε σημερινές τιμές. Συχνά μάλιστα ενοικιαζόταν για διακοσμητική χρήση σε δεξιώσεις, περισσότερο για επίδειξη παρά για κατανάλωση, και αποτυπωνόταν ακόμη και σε πορτρέτα ευγενών.
Χαβιάρι
Το χαβιάρι, ιδίως το beluga από οξύρρυγχο της Κασπίας Θάλασσας, καθιερώθηκε ως ευρωπαϊκή γαστρονομική πολυτέλεια τον 19ο αιώνα. Η παραγωγή του απαιτεί υπομονή -οι οξύρρυγχοι χρειάζονται πάνω από μία δεκαετία για να δώσουν αυγά- και σχολαστική επεξεργασία.
Η σπανιότερη ποικιλία, Almas, από αλμπίνο beluga, μπορεί να ξεπεράσει τα 35.000 δολάρια το κιλό. Η υπεραλίευση και η καταστροφή οικοτόπων εδραίωσαν τη φήμη του ως σύμβολο πλούτου και αποκλειστικότητας.
Άμπεργκρις
Το άμπεργκρις, κηρώδης ουσία που παράγεται στο έντερο των φυσητήρων φαλαινών, υπήρξε μία από τις πιο παράξενες και πολύτιμες λιχουδιές της ιστορίας. Αν και σήμερα συνδέεται κυρίως με την αρωματοποιία, τον 17ο και 18ο αιώνα χρησιμοποιούνταν στην αγγλική ζαχαροπλαστική και σε φαρμακευτικά ποτά.
Όταν ξεβραστεί σε παραλία, μπορεί να αποφέρει δεκάδες χιλιάδες δολάρια, όπου η εμπορία του επιτρέπεται.
Μαύρο Πιπέρι
Στη ρωμαϊκή αρχαιότητα, το μαύρο πιπέρι ήταν τόσο πολύτιμο ώστε χρησιμοποιούνταν για φόρους και λύτρα. Στον Μεσαίωνα αποκαλούνταν «μαύρος χρυσός», καθώς η μεταφορά του από την Ινδία και τη Μέση Ανατολή το καθιστούσε σπάνιο και πανάκριβο εμπόρευμα.
Η ζήτηση για έντονα καρυκευμένα πιάτα στην Ευρώπη του 15ου αιώνα το μετέτρεψε σε βασικό μοχλό των εξερευνήσεων και του πρώιμου παγκόσμιου εμπορίου.
Πηγή: oneman.gr
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
