Γράφει ο Γιώργος Καούνας
Ένα μπουκάλι κρασί δεν σου λέει ποτέ ψέματα. Και για να συμπληρώσω τον κ. Charles θα προσθέσω πως έχει απόλυτο δίκιο! Το κρασί είναι ζωντανός οργανισμός. Αυτή η πρόταση και μόνον αποδεικνύει τη ζωτικότητά του. Την ισχύ του μέσα στην οινική αρένα και στην καθημερινότητά μας. Σε χώρους και τομείς, ιδιαίτερα ανταγωνιστικούς που καλούνται να αναδεικνύουν διαρκώς τη μοναδικότητά του, μέσω της αγοράς και της ζήτησης. Το πρεστίζ του και το κοινωνικό του στάτους. Την εκπαίδευση αλλά και την οικονομία. Μια ετικέτα δεν είναι μια απλή υπόθεση. Δεν είναι μόνον ένα άψυχο γυάλινο μπουκάλι. Ισορροπεί τη φιλοσοφία του εκάστοτε οινοπαραγωγού. Την κουλτούρα και παράλληλα αναδεικνύει το terroir της κάθε περιοχής, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Το κρασί έχουμε τονίσει ότι είναι πολύπλευρο ανάλογα την μέθοδο και την τεχνική, που θα ακολουθήσει ο οινοπαραγωγός κατά την οινοποίησή του. Υπάρχει το κρασί της ανοξείδωτης ατσάλινης δεξαμενής και το κρασί του βαρελιού. Ανάλογα με την τεχνική της οινοποίησης του χαρακτηρίζεται σε κρασί υψηλού και χαμηλού ρίσκου και αυτός ο παράγοντας, σχετίζεται με τα πολύπλοκα ή απλά χαρακτηριστικά του.
Και πως να διαχωρίσουμε τον ορθολογισμό από το συναίσθημα; Ένα κρασί γεννάει μνήμες. Εικόνες και αναμνήσεις που το κάνουν να φαίνεται σαφώς και πιο ελκυστικό στις επιλογές μας. Για όλους εκείνους λοιπόν που πιστεύουν πως το κρασί δεν είναι εικόνες, θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου να τους διαψεύσει. Στο ορθολογικό κομμάτι οφείλουμε να είμαστε ακριβείς απέναντι σ’ αυτό που ακριβώς γευόμαστε- δοκιμάζουμε. Έτσι παγιώνεται μια πιο αυστηρή αντίληψη προς τη γεύση. Η δοκιμή είναι απαραίτητη!
Πρόσφατα είχα μια συζήτηση γύρω από την πολύπλευρη οπτική της κουζίνας. Τις γεύσεις, τα φαγητά, τα αρώματα και οτιδήποτε άλλο πρωταγωνιστεί γύρω από τα γαστρονομικά και οινικά πλαίσια. Οι απόψεις πάντα αντιπροσωπεύουν ένα φάσμα που αντανακλά στην ποικιλία των γεύσεων αλλά και των συνηθειών. Η συνήθεια ωστόσο, είναι μια κατάσταση όπου μπορεί να αφαιρεί τη δημιουργικότητα, απέναντι στα πιάτα αλλά και στις ετικέτες μας. Και δεν εννοώ να εκμοντερνιστεί οπωσδήποτε η παραδοσιακή ταυτότητα ενός πιάτου, ώστε να θεωρηθεί καινοτόμο, αλλά να δοκιμάσουμε και μια άλλη εκδοχή στο πλαίσιο ενός wine tasting. Ώστε να έχουμε μια άποψη, κάνοντας το επόμενο βήμα παρακάτω.
Μπορεί τα βήματα στον τομέα του κρασιού να έχουν καλπάσει τα τελευταία χρόνια και τα ελληνικά κρασιά να μην έχουν τίποτα να ζηλέψουν σε Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, τουλάχιστον ως έναν βαθμό, αλλά, αυτό που ακόμη λειτουργεί σαν γραμμή τυποποίησης για πολλούς, κυρίως όχι στο οινόφιλο κοινό ή στους ανθρώπους εντός του χώρου του κρασιού, αλλά στο υπόλοιπο καθημερινό πλαίσιο, είναι κυρίως αυτό που δύσκολα εκθρονίζεται: “Λευκό κρασί με ψάρι και κρέας με κόκκινο κρασί”. Κι όμως αυτή η τυποποιημένη αλήθεια καλά κρατεί. Δεν παύει να είναι αλήθεια. Δεν παύει να είναι και συνήθεια!
Σ’ έναν παγκόσμιο χάρτη η Ελλάδα ίσα που φαίνεται. Ίσα που ξεχωρίζει. Μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό της ποσοτικά είναι ικανό να κάνει τα επόμενα οινικά βήματα εκτός συνόρων. Οι ποσότητές της δεν το επιτρέπουν εύκολα. Ωστόσο, έστω και με αυτές τις ποσότητες, μπορούμε να αφήσουμε το οινικό μας στίγμα να καλπάζει και να εντυπωσιάζει στα παγκόσμια και ευρωπαϊκά ποτήρια. Ασχέτως εάν δεν έχουμε προλάβει να δοκιμάσουμε όλες μας τις ετικέτες!!!
Κανείς μας δεν γνωρίζει πριν δοκιμάσει, τι θα συναντήσει. Αυτή η αγωνία λοιπόν ας μετατραπεί σε μια ευχάριστη προσμονή κι όχι σ’ ένα τυποποιημένο κουτάκι άγχους. Όλοι μας βιώσαμε, βιώνουμε και θα συνεχίσουμε να βιώνουμε τα ίδια συναισθήματα, αγωνίες, προσμονές και εκπλήξεις αλλά στο τέλος δοκιμάσαμε. Κι όταν δοκιμάσαμε σιγά- σιγά σχεδιάσαμε τις πρώτες μας οινικές ακτές στο αρχείο μας.
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
