Κάπως έτσι…
ξαφνικά…
η ιστορική μνήμη…
αυτή που με επιμέλεια πολλές φορές…
χώθηκε στα ψιλά…
– εκτός ύλης – …
γράμματα των σχολικών βιβλίων…
η ιστορία που παρουσιάστηκε…
όχι όπως έγινε…
αλλά όπως βόλεψε…
το αφήγημα των «νικητών»…
αποκτά πρόσωπο…
επανέρχεται αυτή τη φορά ως εφιάλτης…
απέναντι σε εκείνους…
που τόλμησαν να την παραχαράξουν…
οι φωτογραφίες…
Πρωτομαγιά 1944 στην Καισαριανή…
εμφανίστηκαν ξαφνικά…
έγιναν εφιάλτης…
φάντασμα που πλανιέται και στοιχειώνει
τους αναθεωρητές της ιστορίας…
οι 200 εκτελεσμένοι της Καισαριανής…
δεν ήταν αφηρημένα και βολικά…
Έλληνες πατριώτες…
ήταν 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές…
πολιτικοί κρατούμενοι…
άνθρωποι που είχαν συλληφθεί από το φασιστικό καθεστώς του Μεταξά…
τον δικτάτορα…
που αυτοί που έγραψαν την ιστορία…
τον τοποθέτησαν στην «ηρωική» πλευρά…
ξεπλένοντάς τον απλόχερα…
με το ΟΧΙ του ελληνικού λαού…
αυτή η λεπτομέρεια…
έρχεται να χαλάσει το απλουστευμένο αφήγημα…
έτοιμο για επετειακή ταινία του Τζέημς Πάρις…
καλοί Έλληνες πατριώτες…
ΓΕΝΙΚΑ…
όλοι αγωνιστές κατά των Γερμανών…
όταν οι μισοί και ακόμη παραπάνω…
υπήρξαν συνεργάτες…
η Ιστορία…
γράφτηκε μετά τον εμφύλιο…
να βολεύει…
να ξεπλένει…
δοσίλογους, ταγματασφαλίτες και γερμανοτσολιάδες…
που αντί να βρεθούν στις φυλακές…
βρέθηκαν σε κρατικές θέσεις και κυβερνητικά έδρανα…
η δεξιά που κυβέρνησε…
βολεύτηκε πίσω από το σχήμα…
θύτης κατακτητής…
θύμα, ο Έλληνας…
οι φωτογραφίες με τους 200 της Καισαριανής…
χαλάνε την ιστορική διευκόλυνση…
οι 200 ήταν κομμουνιστές…
είχαν συλληφθεί από Έλληνες «πατριώτες» του Μεταξά…
πολύ πριν πατήσει γερμανική μπότα…
η ηρωική θυσία…
το ψηλά το κεφάλι…
το κατάματα τον θάνατο…
των 200 της Καισαριανής…
ανήκει σε όλους…
ανήκει στις μεγάλες σελίδες της Ιστορίας…
όχι στα ψιλά γράμματα…
αλλά…
δεν είναι ουδέτερη…
οι 200 συνελήφθησαν για τις ΙΔΕΕΣ τους…
θυσιάστηκαν για την ΠΑΤΡΙΔΑ…
σε άλλη πραγματικότητα της Κατοχής…
ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης…
νεαρός δικηγόρος…
όπως θα αφηγηθεί ο ίδιος αργότερα…
έτρωγε τρεις φασολάδες την ημέρα…
δεν είναι το φαγητό…
είναι η αδιαφορία…
η απουσία παραμικρής ενοχής και ενσυναίσθησης…
σε μια εποχή…
που η πείνα θέριζε…
και άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους…
οι 200 της Καισαριανής σκοτώθηκαν εκείνη την Πρωτομαγιά…
ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έγινε πρωθυπουργός…
κρατώντας σχεδόν παραδοσιακά…
οικογενειακά…
τις τύχες της χώρας…
για 80 χρόνια…
και συνεχίζει…
ο πόλεμος…
η κατοχή…
δεν είναι μόνο στρατιωτική δοκιμασία…
είναι πρωτίστως ηθική…
ποιος μοιράζεται και ποιος αποθησαυρίζει…
ποιος αντιστέκεται και ποιος απλώς επιβιώνει πατώντας στα πτώματα των άλλων…
σήμερα…
εργαζόμενοι αποθεώνουν τον εργοστασιάρχη…
για ένα κομμάτι ψωμί…
— όχι μεταφορικά, αλλά σχεδόν κυριολεκτικά…
μια σχέση εξάρτησης…
που παρουσιάζεται ως ευεργεσία…
όταν ο εργαζόμενος χειροκροτά εκείνον…
που για το κέρδος βαρύνεται με 5 θανάτους…
η αξιοπρέπεια έχει ήδη υποχωρήσει…
το ερώτημα…
καθώς κοιτάς κατάματα μέσα από τις φωτογραφίες…
εκείνους…
που κατάματα κοίταξαν το θάνατο…
καρφώνεται στο μυαλό σου με βία…
όλοι εκείνοι που στάθηκαν μπροστά στα πολυβόλα…
θα αναγνώριζαν τη χώρα που προέκυψε;
θα ένιωθαν ότι η θυσία τους έγινε για μια κοινωνία αλληλεγγύης…
αξιοπρέπειας…
για μία καλύτερη χώρα…
όπως την φαντάζονταν…
καθώς κοιτούσαν τελευταία φορά τον ήλιο…
η Ιστορία δεν ζητά μνημόσυνα…
καταγράφει και αποδίδει ευθύνες…
και κάθε φορά που κοιτάμε τα πρόσωπα εκείνων των 200…
το ερώτημα επιστρέφει αμείλικτο:
τι κάναμε τελικά με τη θυσία τους;…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
