Του Ηρακλή Τσιάμαλου
Όταν οι πολιτικοί μας ταξιδεύουν στο εξωτερικό, άραγε κοιτάζουν γύρω τους; Κινούνται ποτέ μόνοι τους;
Ή τους βάζουν σε ένα πούλμαν με φιμέ τζάμια και τους δείχνουν μόνο αξιοθέατα; Ως ανθρώπινες βαλίτσες με γραβάτα;
Όποιος έχει περάσει τα σύνορα από Βουλγαρία (ή Βόρεια Μακεδονία) προς Ελλάδα, ξέρει το μυστικό — μαζί με χιλιάδες συμπατριώτες μας που ζουν κοντά στην παραμεθόριο:
Στους κεντρικούς δρόμους των δύο χωρών , ιδίως στη Βουλγαρία, έχουν φυτρώσει δεκάδες βενζινάδικα, σαν μανιτάρια μετά τη βροχή. Φορτηγά και αυτοκίνητα φουλάρουν.
Μπαίνοντας στην Ελλάδα; Σαχάρα. Ούτε αντλία για δείγμα. Σαν σκηνή από ταινία του Αγγελόπουλου.
Αρκετά χιλιόμετρα μετά τα σύνορα, ελληνικά πρατήρια καυσίμων φυτοζωούν, κοιτώντας μελαγχολικά τον δρόμο. Είναι άδικο. Να σε υποχρεώνουν να πουλάς το σουβλάκι τρία ευρώ, όταν παραπάνω οι πελάτες το βρίσκουν, ακριβώς το ίδιο, με δύο.
Τα καύσιμα στην Ελλάδα είναι περίπου 40% ακριβότερα από τη Βουλγαρία και τη Βόρεια Μακεδονία και 60% υψηλότερα σε σχέση με την Τουρκία.
Η επίσημη εξήγηση;
«Χρεώνουμε κάτι παραπάνω για να πληρώνουμε επιδόματα, μισθούς και συντάξεις».
Το δήλωσε με αξιοθαύμαστη ειλικρίνεια ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει όταν τα καύσιμα είναι ακριβά:
μεταφορικά και ναύλα στα ύψη, προϊόντα απλησίαστα, νεύρα τεντωμένα, πορτοφόλια σε καθεστώς εξαντλητικής δίαιτας. Για μια μετακίνηση με το αυτοκίνητο από τα Φάρσαλα μέχρι τα παράλια ή από τη Λάρισα ως τη Θεσσαλονίκη, χρειάζεται ένα μεροκάματο.
Και όμως:
κανένα κόμμα δεν υπόσχεται φθηνά καύσιμα και εφορία 10%, όπως συμβαίνει στη Βόρεια Μακεδονία και τη Βουλγαρία.
Κανένας πολιτικός δεν ρωτά πόσα έσοδα χάνει η χώρα κάθε μέρα επειδή όλοι οι διερχόμενοι φουλάρουν εκτός Ελλάδας.
Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να συγκρίνει πόσο δουλεύουν οι αντλίες στη Βόρεια Μακεδονία και πόσο στην Ελλάδα — ούτε μας λέει ποιο είναι το πραγματικό ύψος του λαθρεμπορίου.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται ακόμη ένα εθνικό δίλημμα:
Α. Κλείνω το βενζινάδικο γιατί δεν έχω πελάτες ή
Β. Επιβιώνω φέρνοντας καύσιμα χωρίς παραστατικά, με τον λαθρέμπορο να μου κλείνει το μάτι.
Ποια είναι η «ορθή» απάντηση σε ένα απολύτως παράλογο δίλημμα;
Είναι κάτι παραπάνω από επείγον να μειώσουμε τη φορολογία για να είμαστε ανταγωνιστικοί.
Ταυτόχρονα, οφείλουμε να ανακηρύξουμε τη φοροδιαφυγή εθνικό έγκλημα.
Δεν αποδίδω τους φόρους; Σταματώ να δουλεύω . Μπαίνω φυλακή γιατί έκλεψα χρήματα του κοινωνικού συνόλου. Το αυτονόητο.
Εν τω μεταξύ, ολόκληρες περιοχές της χώρας ερημώνουν.
Άνθρωποι φεύγουν, επιχειρήσεις κλείνουν, σχολεία σβήνουν τα φώτα τους.
Κανείς δεν προτείνει μειωμένη ή μηδενική φορολογία για να χτιστεί ένα σπίτι ή να ανοίξει μια επιχείρηση σε μέρη όπου και οι δύο δραστηριότητες έχουν σταματήσει εδώ και χρόνια. Να δοθεί ουσιαστική οικονομική στήριξη στους ανθρώπους που κρατούν ζωντανά τα χωριά μαζί με τη γεωργική και την κτηνοτροφική παραγωγή.
Σαν να έχουμε αποδεχτεί ότι κάποιοι οικισμοί είναι απλώς… διακοσμητικά σημεία στον χάρτη.
Και πάμε στην εκπαίδευση.
Στην υπόλοιπη Ευρώπη, περίπου το 70% των μαθητών μετά το Γυμνάσιο κατευθύνεται στην τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση.
Στην Ελλάδα, κάνουμε το αντίθετο και ταυτόχρονα απορούμε γιατί ελάχιστοι νέοι ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα.
Κανείς δεν τολμά να πει το αυτονόητο:
ότι δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για θεωρητικές σπουδές.
Ότι, για πολλούς, τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα είναι μια αγγαρεία.
Ότι δεν είναι αποτυχία να μη θέλεις να σπουδάζεις.
Μπορείς κάλλιστα να δουλέψεις, δεκαοχτώ χρονών, χωρίς να σπαταλάς τον χρόνο σου, τα λεφτά της οικογένειάς σου και τους πόρους της Πολιτείας.
Δεν τολμά κανείς πολιτικός να ψιθυρίσει:
«εξετάσεις από το Γυμνάσιο στο Λύκειο»,
«οι φοιτητές στο δημόσιο πανεπιστήμιο να πληρώνουν 100 ευρώ κάθε εξάμηνο ως εγγραφή και πρόσθετη χρηματοδότηση του ιδρύματος»,
«να περιοριστούν οι εισακτέοι στις ανθρωπιστικές σπουδές, γιατί χρειαζόμαστε λιγότερους δασκάλους, καθηγητές και δικηγόρους».
Αυτά θα έλεγαν πολιτικοί που δεν υπολογίζουν το πολιτικό κόστος και δεν παρασύρονται από τις Σειρήνες του λαϊκισμού.
Σε σχέση με τη μέση αγοραστική δύναμη των πολιτών , έχουμε τα ακριβότερα καύσιμα και τις υψηλότερες τιμές ενέργειας στην Ευρώπη.
Οι πολιτικοί μας συνεχίζουν να πετούν τους χρωματιστούς χαρταετούς τους στα τηλεοπτικά κανάλια.
Κανένας δεν θέτει ως ζήτημα υψηλής προτεραιότητας τη διατροφική αυτάρκεια της χώρας και τις απαραίτητες αλλαγές στην οικονομία και την εκπαίδευση για να πετύχουμε αυτόν τον στόχο.
Άνθρωποι, επιχειρήσεις και ρεζερβουάρ έχουν ένα κοινό κρυφό όνειρο:
να μεταναστεύσουν.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
