Οι serial killers στην Ελλάδα: Από τον Δράκο της Βουλιαγμένης, στον «άνθρωπο της καρπαζιάς» που ομολόγησε 6 δολοφονίες και 7 απόπειρες

Ως serial killer ορίζεται ο άνθρωπος ο οποίος δολοφονεί διαφορετικά άτομα, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, με κίνητρα συνήθως ψυχολογικά. Ενώ παλαιότερα ο ορισμός απαιτούσε τουλάχιστον τρία θύματα, η τρέχουσα πρακτική του FBI αλλά και διεθνώς ορίζει τον κατά συρροήν δολοφόνο ως αυτόν που σκοτώνει δύο ή περισσότερους ανθρώπους. Μεταξύ των δολοφονιών μεσολαβεί χρόνος, ο οποίος μπορεί να διαρκέσει μέρες, μήνες ή και χρόνια. Στις ΗΠΑ, το FBI υπολογίζει ότι υπάρχουν 25-50 ενεργοί serial killers αυτή την εποχή, ενώ μόνο ένας στην Κολομβία έχει σκοτώσει περισσότερα από 300 (!) άτομα.

«Αυτά δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα», θα πει κανείς, επικαλούμενος το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες με τη μικρότερη… παραγωγή serial killers στον πλανήτη. Και έτσι είναι. Δεν ζούμε σε μια κοινωνία που γέννησε δεκάδες Τεντ Μπάντι ή Τζακ τον Αντεροβγάλτη. Κι όμως, πίσω από τη βεβαιότητα ότι «αυτά δεν συμβαίνουν εδώ», υπάρχουν υποθέσεις που σημάδεψαν εποχές. Αν εξαιρέσει κανείς την υπόθεση του serial killer των ταξιτζήδων (δύο δολοφονίες και μια αποτυχημένη απόπειρα) η δράση του οποίου σταμάτησε ξαφνικά το 2022 χωρίς να συλληφθεί, οι σημαντικότερες υποθέσεις κατά συρροή, μανιακών δολοφόνων στην Ελλάδα είναι οι παρακάτω:

Δημήτρης Βακρινός

Η περίπτωση που πληροί καθαρά τον… αυστηρό ορισμό είναι εκείνη του Δημήτρη Βακρινού. Οδηγός ταξί, συνελήφθη το 1996. Ομολόγησε έξι δολοφονίες και επτά απόπειρες που είχαν διαπραχθεί από το 1987 έως το 1996. Σκότωνε με ευκολία, επειδή το όπλο τον έκανε να νιώθει θεός. Θεωρούσε ότι τα θύματά του τον είχαν υποτιμήσει νωρίτερα και τους τιμωρούσε. «Με θεωρούσαν άνθρωπο της καρπαζιάς, έτσι με αντιμετώπιζαν», έλεγε. Για’ αυτό έκαψε ζωντανή την 25χρονη Αναστασία Σιμιτζή, επειδή τον αποκάλεσε κοντό, τον ταξιτζή Θ. Ανδρέαδη που του πήρε μια κούρσα με το δικό του ταξί, τον Σεραφείμ Αγιαννίδη που θεώρησε ότι του χάλασε ένα προξενιό και τους Κώστα και Αντώνη Σπυρόπουλο για οικονομικές διαφορές. Δεν πρόλαβε να δικαστεί, καθώς κρεμάστηκε με τα κορδόνια των παπουτσιών του το 1997 στις φυλακές Κορυδαλλού.

Αντώνης Δαγκλής

Ο Αντώνης Δαγκλής, κατά πολλούς ο πρώτος Ελληνας serial killer, συνελήφθη το 1996. Ομολόγησε τρεις δολοφονίες γυναικών και σειρά επιθέσεων. Τα θύματά του ήταν ιερόδουλες στη δυτική Αθήνα και οι δολοφονίες ήταν ιδιαίτερα ειδεχθείς, αφού τεμάχιζε τα πτώματα των θυμάτων του. Ετσι, το 1995, σε διάφορα σημεία στην Τραγάνα βρέθηκε το τεμαχισμένο πτώμα της 29χρονης Ελένης Παναγιωτοπούλου, δύο μήνες αργότερα στο Βοτανικό της 26χρονης Αθηνάς Λαζάρου και νωρίτερα μιας αλλοδαπής ιερόδουλης. Τις στραγγάλιζε μέσα στο λευκό βαν του, τις έγδερνε, τους αφαιρούσε την καρδιά τους πνεύμονες και τα εντόσθια και τις τεμάχιζε, πετώντας τα κομμάτια σε διάφορα σημεία.

Αναγνωρίστηκε από ιερόδουλες και συνελήφθη. Ο ίδιος απέδωσε τη δολοφονική του μανία στα τραύματα που είχε αποκτήσει από τη ζωή με την ιερόδουλη μητέρα του. «Την ώρα που τις σκότωνα, νόμιζα ότι σκότωνα τη μάνα μου», είπε στο δικαστήριο, με τη μητέρα του να παθαίνει εγκεφαλικό και να καταρρέει ακούγοντας αυτή την ατάκα. Καταδικάστηκε σε 13 φορές ισόβια. Το 1997 αυτοκτόνησε στη φυλακή.

Κυριάκος Παπαχρόνης

Ο αποκαλούμενος «Δράκος της Δράμας» συνελήφθη το 1982. Η υπόθεση με τον έφεδρο ανθυπολοχαγό των ΛΟΚ που ερεθιζόταν με τον ήχο των τακουνιών και έστηνε ενέδρες σε γυναίκες που τα φορούσαν περιλάμβανε δύο ανθρωποκτονίες και σειρά σεξουαλικών επιθέσεων και αποπειρών. Την περίοδο της δράσης του, τις νύχτες σχεδόν σταμάτησαν να… κυκλοφορούν γυναίκες. Καταδικάστηκε, φυλακίστηκε και αποφυλακίστηκε το 2004.

Σπύρος Μπέσκος

Ο Σπύρος Μπέσκος έδρασε την περίοδο 1981-1983 στα νότια προάστια της Αττικής. Καταδικάστηκε για δύο δολοφονίες γυναικών και για σειρά βιασμών και αποπειρών. Ηταν το υπεράνω πάσης υποψίας πρόσωπο, καθώς ήταν ένας φυσικοθεραπευτής με μια φυσιολογική οικογένεια (σύζυγο και μια κόρη) και ζωή. Οι επιθέσεις του «Δράκου της Παραλιακής», όπως τον αποκαλούσαν, γίνονταν μόνο Σαββατοκύριακο και το modus operandi ήταν βιασμός και στραγγαλισμός. Δύο κορίτσια ηλικίας 19 και 20 ετών δολοφονήθηκαν από τα -κατά τα άλλα «μαγικά»- χέρια του Μπέσκου, ενώ καταδικάστηκε και για τον βιασμό έξι γυναικών και την απόπειρα δολοφονίας σε 14 κορίτσια (μεταξύ τους και τα 6 που βιάστηκαν). Συνελήφθη το 1983 από μια αστυνομικό που έπαιξε τον ρόλο της ιερόδουλης, ως δόλωμα, καταδικάστηκε σε δις εις θάνατο για τις δολοφονίες και 25 χρόνια κάθειρξης για τις άλλες επιθέσεις, ποινές που μετατράπηκαν σε δις ισόβια και 89 μήνες, αντίστοιχα. Αποφυλακίστηκε το 2008 και μάλιστα ξανάνοιξε το φυσικοθεραπευτήριό του.

Παντελής Καζάκος

Η περίπτωση του υπαλλήλου της ΕΡΤ Παντελή Καζάκου είναι διαφορετική. Το 1999, σε διάστημα λίγων ημερών,ο Καζάκος δολοφόνησε δύο ανθρώπους και τραυμάτισε σοβαρά άλλους, στο πλαίσιο ρατσιστικών επιθέσεων στο κέντρο της Αθήνας. Καταδικάστηκε σε δις ισόβια και επιπλέον κάθειρξη. Η δράση του ήταν «κατά συρροή», αλλά χωρίς χρονική διακοπή. Στην εγκληματολογία συχνά θα κατατασσόταν πιο κοντά στον όρο «spree killer» παρά στον κλασικό serial killer.

Ο «Δράκος της Βουλιαγμένης» και το… μέντιουμ

Από τα μακρινά 50s έρχεται μια άλλη υπόθεση που μπορεί να μην εντάσσεται αυστηρά στην ορολογία του serial killer αλλά έχει σχεδόν όλα τα… φόντα. Πρόκειται για την υπόθεση του «Δράκου της Βουλιαγμένης», στη σύλληψη του οδήγησε το διάσημο μέντιουμ της εποχής Ελένη Κικίδου.

Τη νύχτα της 5ης Αυγούστου του 1953, στο Μικρό Καβούρι ο «Δράκος» επιτέθηκε με πιστόλι στον 26χρονο Θεόδωρο Δέγλερη, τον οποίο σκότωσε επιτόπου, και την 24χρονη Σοφία Μαναβάκη που τραυμάτισε βαριά. Τις προηγούμενες ημέρες, κάποιος έχει επιτεθεί με αυτοσχέδια χειροβομβίδα σε ζευγαράκι στην ίδια περιοχή, σκοτώνοντας και πάλι τον άνδρα και τραυματίζοντας τη γυναίκα.

Με την Αστυνομία να μη βρίσκει τα ίχνη του δράστη, ο δαιμόνιος δημοσιογράφος της εφημερίδας «Ακρόπολις» Θεόδωρος Δράκος, πείθει το διάσημο μέντιουμ Ελένη Κικίδου να επιστρατεύσει τις δυνάμεις της και να υποδείξει τον δράστη στην Αστυνομία. Αυτή περιγράφει στους αστυνομικούς με συγκλονιστικές λεπτομέρειες το πώς ο δολοφόνος παρακολουθούσε κρυμμένος τα θύματά του για τρία τέταρτα της ώρας, πώς πυροβόλησε, πού κρύβει το πιστόλι και πώς φεύγει από τον Λαιμό με βάρκα απέναντι. Οτι είναι χτυπημένος στο πόδι, έχει χαλασμένα δόντια, μια ουλή στο πρόσωπο, ότι συναθροίζεται με στρατιωτικούς, χωρίς να είναι ο ίδιος, ότι το επίθετό του αρχίζει από «Σ», ότι φορά παπούτσια νούμερο 42, ότι «εργάζεται σε ένα εστιατόριο, στην κουζίνα και μένει σε ένα μέρος που δεν έχει δέντρα». Στις πιάτσες των ηδονοβλεψιών όλοι καταλαβαίνουν ότι φωτογραφίζει τον «Μιχάλη τον Σημαδεμένο», τον Μιχάλη Στεφανόπουλο, έναν 25χρονο ο οποίος είχε απολυθεί 4 μήνες νωρίτερα από τον Στρατό. Ο Στεφανόπουλος συλλαμβάνεται στο σπίτι του, στον Λυκαβηττό και ομολογεί αργότερα. Θα εκτελεστεί στην Αίγινα, τον Αύγουστο του 1954 με την αθηναϊκή κοινωνία της εποχής να συζητά ότι ο δημοσιογράφος Θ. Δράκος είχε βρει πρώτος το όπλο του εγκλήματος και είχε συλλέξει όλες τις πληροφορίες για την ταυτότητα του δράστη και έκανε την Κικίδου… φερέφωνό του.