«Έως τώρα δε ζητήσατε τίποτε στο όνομά μου»

Του Μόσχου Λαγκουβάρδου

«Ω φιλτάτη πατρίς/ Ω θαυμασία νήσος Ζάκυνθε.»

Γιατί δεν ενισχύεται ο κόσμος ηθικά και αφήνεται στην απελπισία του; Το θάρρος ενισχύει το ανοσοποιηιτικό σύστημα. Ο άνθρωπος όταν έχει ακμαίο ηθικό έχει τη δύναμη να νικάει την ασθένεια και χαίρεται τη ζωή που του χαρίζει ο Θεός;
Έως τώρα δε ζητήσατε τίποτε, λέει ο Κύριος. Κι όμως οι πιστοί στο Θεό, αλλά και οι άπιστοί ζητούν να τους βοηθήσει ο Θεός. Στην ανάγκη όλοι ζητάμε τη βοήθεια του Θεού. Η ανθρωπότητα προσεύχεται από την αρχή της δημιουργίας (Γένεσις, Ενώς).
Πράγματι ο κόσμος δε δίνει προσοχή όταν του μιλάνε για το φυσιολογικό, για το λογικό, με ένα λόγο για το καλό και ελκύεται από το αρνητικό πνεύμα; Ίσως γιατί τα αρνητικά συναισθήματα του είναι γνωστά, ενώ τα θετικά είναι άγνωστα και προτιμάει τη γνωστή κόλαση από τον άγνωστο παράδεισο.
Σε μια ομιλία στην οποία ο ομιλητής περιέγραψε με μελανά χρώματα την πραγματικότητα, ρώτησα, γιατί τονίζεται το σκότος και παραλείπεται η νίκη του φωτός, αφού τελικά η νίκη είναι το φωτός;
Γιατί δεν ενημερώνεται σωστά ο κόσμος ; Γιατί παραλείπουν αυτοί που διαθέτουν το βήμα για να ενημερώνουν τον κόσμο; Η επιβολή του «προσωπικού» αριθμού δεν είναι αιώνια, αφού νεώτερος νόμος καταργεί προγενέστερο νόμο;
Ο κόσμος αφήνεται ανιστότητος, για να είναι εύκολο «κοπάδι»< που να τον κατευθύνουν όπου θέλουν οι ισχυροί της γης;
Υπάρχουν πλείστα παραδείγματα από την ιστορία, τη λογοτεχνία, τα έθιμα, τα δημοτικά τραγούδια, τους μύθους και γενικά την Παράδοση. Δεν είναι καινούρια η προσπάθεια επιβολής ενός προσωπικού αριθμού. Η διαμάχη μεταξύ του πνεύματος του αριθμού και του πνεύματος του Λόγου, ξεκινάει από την αρχή του κόσμου. Όλη αυτή η ιστορία παραλείπεται από τη σύχρονη διανόηση.
Τί σημαίνουν άραγε τα λόγια του Ιησού, «έως άρτι ουκ ητήσασθε ουδέν εν τω ονόματί μου», (μέχρι τώρα δεν ζητήσατε τίποτε στο όνομά μου; Σημαίνουν ότι δεν ζητάμε στο όνομα του Ιησού, γιατί δεν ζούμε «εν Χριστώ» , δηλαδή σε αναφορά προς το Χριστό, με την επίγνωση ότι ο Ιησούς είναι εντός μας. Έχουμε ζήλο, αλλά όχι με επίγνωση.
Καθώς δεν δοκιμάσαμε να έχουμε τον Θεόν με επίγνωση, ο Θεός μας παραδίδει σε αδόκιμο νου και διαπράττουμε αμέτρητες αμαρτίες και ιδίως την ασυγχώρητη αμαρτία της βλασφημίας του Αγίου πνεύματος. Ασυγχώρητη βλασφημία του Αγίου Πνεύματος είναι και η λήθη του Θεού και η απομάκρυνση απ΄ το Θεό.
Η αρχή του κατά Ιωάννη ευαγγελίου μοιάζει σε απάντηση στην επιβολή του αριθμού την εποχή του Χριστού; «Εν αρχή ην ο Λόγος και ο Λόγος είναι με το Θεό και Θεός είναι ο Λόγος.» Ο αριθμός δεν εκφράζει ποτέ τον άνθρωπο. Δεν υπάρχει «προσωπικός αριθμός». Οι αριθμοί είναι για τα πράγματα και τα ζώα. Ο άνθρωπος δεν μετριέται όπως τα άψυχα πράγματα. Ο πόθος του ανθρώπου για την ελευθερία δεν μετριέται με το στρέμμα, γράφει ο ποιητής Κωστής Παλαμάς, «με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα.»
Ένα παράδειγμα της ήττας του «προσωπικού» αριμού είναι το 10ο αιώνα π. Χ. με τον Δαβίδ. Ο Δαβίδ γράφει στον 118 ψαλμό του: «Παρότι άρχοντες με κατεδίωξαν αναίτια, στέκομαι με δέος και σεβασμό στους λόγους σου.»
Ένα άλλο παράδειγμα είναι από τον Όμηρο, τον 8ο αιώνα π. Χ. Η ραψωδία με τον Οδυσσέα δέσμιο του Κύκλωπα στη σπηλιά δείχνει ότι η επιβολή των αριθμών στην πραγματικότητα είναι συνδεδεμένη με την διάλυση της κοινωνίας , τα εμπόδια στη δημιουργία οικογένειας και την κατάργηση της ελευθερίας.
Στην ω ραψωδία ο Όμηρος κλείνει το έπος της Οδύσσειας με την αναγωγή στο ανώτερο επίπεδο, το πνευματικό, το αιώνιο. Ο Λαέρτης, ο πατέρας του Οδυσσέα, μακαρίζει τον εαυτό του: |Τι ευτυχής πατέρας είμαι, να βλέπω το γιο μου και τον εγγονό μου να υπερασπίζονται την ελευθερία της πατρίδος!