Γράφει ο Ευάγγελος Μπαλντούνης, Καθηγητής φιλόλογος – συγγραφέας – ιστορικός ερευνητής
Φρικαλέα η θυσία εκατοντάδων συμπατριωτών μας στο Δομένικο.
Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΌΣ ΤΟΥ ΕΛΑΣΣΟΝΙΤΗ ΜΟΙΡΑΡΧΟΥ: Έδωσε όμως την αφορμή για να αναδείξει την ηρωική του μορφή και το γιγάντιο ανάστημα του, ο εξαίρετος Έλληνας αξιωματικός Ν. Μπάμπαλης, Μοίραρχος, διοικητής Υποδιεύθυνσης Χωροφυλακής Ελασσόνας. Ο Ν. Μπάμπαλης, αναστατώνεται από τη βδελυρή ιταλική κτηνωδία. Χωρίς να λογαριάσει καριέρα και το μέλλον των κοριτσιών του, συντάσσει δυο εκθέσεις: μία προς το υπουργείο Εσωτερικών και μία προς τον Ιταλό Φρούραρχο. Μέσα τους συμπυκνώνεται όλη η λεβεντιά, ο ανθρωπισμός, η αντρειοσύνη του Έλληνα πατριώτη.
Η ΠΡΩΤΗ ΑΝΑΦΟΡΑ: Τηλεγράφημα, Ελασσόνα 19/2/1943
Προς Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, Υπουργείο Εσωτερικών, Αρχηγείο Χωροφυλακής
«Από παρελθούσης Τρίτης κωμόπολης Δομενίκου δεν υπάρχει. Στρατός κατοχής με επικεφαλής Αξιωματικούς εξ αφορμής μιας επιθέσεως, ενεργηθείσης κατ΄ αυτού υπό 50δος ενόπλων ανταρτών και ενισχυθείς εκ Λαρίσης, Τυρνάβου και Ελασσόνος με στρατόν και αεροπορίαν, δεν απεδόθη εις δίωξην των ανταρτών, αλλά μετά λύσσης απεδόθη εις εύκολον ηρωισμόν, δηλαδή σύλληψιν και φόνον αθώων, διαρπαγήν και πυρπόλησιν οικιών. Εκτός των συλληφθέντων εντός κωμοπόλεως, συνέλαβον εν υπαίθρω και πάντα ασχολούμενον εις γεωργικάς εργασίας και τους εφόνευσαν. Μέχρι στιγμής αριθμός εκτελεσθέντων υπερβαίνει 150, χωρίον Μυλόγουστα 15, Αμούρι 5. Πυρποληθείσαι οικείαι 200. Δομένικον θρήνοι, οδυρμοί και κραυγαί απελπισίας ακούγονται και συγκινητικαί σκηναί εκτυλίσσονται. Απορφανισθείσαι οικογένειαι στερούνται τροφής, στέγης και παντός χρειώδους».
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΥΠΟΜΝΗΜΑ – ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΑ: Ελασσών 19/2/43
Προς το Ιταλικόν Φρουραρχείον Ελασσόνος. Ελασσόνα.
«Διαμαρτύρομαι με όλην την δύναμιν της ψυχής μου ως αξιωματικός και ως άνθρωπος δια τα αποτρόπαια εγκλήματα τα οποία την παρελθούσαν Τρίτην δεκάτη έκτην τρέχοντος μηνός διέπραξαν εις Δομένικον ο στρατός σας, έχων δυστυχώς Αξιωματικούς επικεφαλής δια θανατώσεως 150 αθώων και αόπλων πολιτών Δομενίκου, απορφανίσας ισαρίθμους οικογενείας και ρίψας εις την δυστυχίαν και θλίψιν αρκετάς εκατοντάδας αθώων γυναικοπαίδων και πυρπολήσας υπερδιακοσίας οικίας μετά των υπαρχόντων των και αφού προηγουμένως οι αξιωματικοί και στρατιώται σας αφήρεσαν ότι πολύτιμον αντικείμενον εύρον. Εναντίον του στρατού σας επετέθησαν ένοπλοι και πιθανόν να εφόνευσαν στρατιώται σας. Ενισχυθείς όμως ο στρατός σας από τον Τύρναβον και την Λάρισα από ξηράς και αέρος, και καταστάς ασυγκρίτως ισχυρότερος, είχε υποχρέωση να επιδοθεί εις την καταδίωξην των ενόπλων εκείνων και όχι να στραφεί εναντίον αθώων ανθρώπων…
Η ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΩΝ ΑΜΑΧΩΝ: «Δεν σας είναι βεβαίως άγνωστον ότι τον άμαχον πληθυσμόν προστατεύουν διεθνείς νόμοι και συνθήκαι, τάς οποίας ούτε ετηρήσατε, ούτε εσεβάσθητε, εν αντιθέσει προς ημάς, οι οποίοι κατά τον μεταξύ μας πόλεμο εν Αλβανία ετηρήσαμεν. Εντούτοις ισχυρίζεσθε ότι είσθε το πλέον πεπολιτισμένον Κράτος της Ευρώπης και όμως παρόμοια κακουργήματα δεν τα διαπράττουν παρά μόνο βάρβαροι. Και άλλοτε στρατιώται σας και Αξιωματικοί διέπραξαν εγκλήματα φονεύσαντες αθώους πολίτας και επιχειρήσατε να συγκαλύψετε τα εγκλήματα αυτά και δεν εδίστασαν οι αξιωματικοί σας να αποδώσουν τους φόνους εις Έλληνας περιβληθέντας δήθεν στολάς Ιταλών και επιχείρησαν να με εκβιάσουν να υποβάλλω αναφοράν αναιρούσαν προηγουμένην δια της οποίας κατήγγειλα τους φόνους αυτούς. Τώρα ποίαν δικαολογίαν θα προβάλητε; Ημείς στηριζόμενοι εις τα γεγονότα του Δομενίκου Θα πιστεύωμεν ακραδάντως ότι όλοι οι φόνοι των Ελλήνων είναι έργον σας».
Η ΛΥΣΣΑΛΕΑ ΙΤΑΛΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ: Διαμαρτυρήθηκε λοιπόν έντονα στους κατακτητές για τη βαναυσότητα της πράξης τους. Πραγματικός καταπέλτης το «κατηγορώ» του γενναίου πατριώτη. Οι Ιταλοί έγιναν και πάλι θηρία. Τον συλλαμβάνουν και τον πάνε δεμένο στη Λάρισα. Το έκτακτο Στρατοδικείο που συγκροτείται, τον καταδικάζει σε θάνατο. Δεν εκτελείται όμως γιατί η καταδίκη του είναι με ψήφους 4 – 1. Τον μεταφέρουν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία και υποφέρει τα πάνδεινα. Επιζεί όμως. Μετά την απελευθέρωση επέστρεψε στην Ελλάδα, κρίθηκε ακατάλληλος για τη Βασιλική Χωροφυλακή και διώχθηκε από τις τάξεις της. Ο ίδιος πικραμένος λέει: «Με κρίνουν ανάξιοι άνθρωποι, μετά τον Δεκέμβριον επέπλεαν οι φελλοί».
ΘΕΤΙΚΟ ΠΡΟΤΥΠΟ, ΑΞΙΟ ΜΙΜΗΣΗΣ: Ο Ν. Μπάμπαλης επέδειξε αυταπάρνηση και αυτοθυσία και δε φοβήθηκε να υπερασπιστεί το δίκαιο ενάντια στις θηριωδίες, την απανθρωπιά και τη στυγερότητα των Ιταλών σε αντίθεση με πολλούς δωσίλογους οι οποίοι οδηγήθηκαν στην προδοσία. Το καταγγελτικό του έγγραφο που έστειλε στους Ιταλούς, δεν αποτελεί μόνο στοιχείο τόλμης και αποφασιστικότητας, αλλά κορυφαίο παράδειγμα πατριωτικής στάσης απέναντι σε κάθε ξένο εισβολέα. Αυτό θα πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία και να αποτελεί παράδειγμα καταγγελίας και αντίστασης, για όποιον παραβιάζει την Ανεξαρτησία και την Ακεραιότητα της χώρας. Ο Νικόλαος Μπάμπαλης είναι και αυτός ένα παράδειγμα για τη νέα γενιά της πατρίδας μας. Οι επίσημες αναφορές του ήταν, είναι και θα παραμείνουν στους αιώνες, δυο παλικαρίσια χαστούκια στα μούτρα των Ιταλών κατακτητών. Επίσης, αποτέλεσαν τα ιστορικά και αδιάσειστα ντοκουμέντα πάνω στα οποία στηρίχθηκε η αναγνώριση του Δομένικου ως Μαρτυρικής Κοινότητας από το επίσημο Ελληνικό Κράτος.
Τα αντίποινα σε βάρος άμαχου πληθυσμού αποτελούν έγκλημα, που χαρακτηρίζει τους διαπράττοντας βάρβαρους, απολίτιστους και ενόχους, υποχρεούμενους να δικαστούν από τα διεθνή δικαστήρια και όχι να εμφανίζονται ως αθώοι και αναμάρτητοι.
ΔΟΜΕΝΙΚΟ: «ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΧΩΡΙΟ»… Ήταν μια από τις μεγαλύτερες κτηνωδίες και ωμότητες των Ιταλών στα χρόνια της κατοχής. Στυγερό, ειδεχθές έγκλημα που προκαλεί αποτροπιασμό και κατακραυγή. Το χωριό Δομένικο ανακηρύχθηκε με το Προεδρικό Διάταγμα 399/1998 Μαρτυρική Κοινότητα, ενώ κανένας από τους Ιταλούς δεν τιμωρήθηκε για το αποτρόπαιο έγκλημα. Η θυσία των κατοίκων του Δομένικου και των γύρω χωριών επιβάλλεται να μην ξεχαστεί ποτέ, και όσοι ευθύνονται πρέπει να απολογηθούν και να πληρώσουν. Για το έγκλημα αυτό ζητήθηκε η ποινική δίωξη των υπευθύνων ήτοι: 1) του Ταγματάρχη πεζικού Antonio Festi, που ήταν Φρούραρχος και Διοικητής των Ιταλικών δυνάμεων Ελασσόνας, 2) του συνταγματάρχη της Καραμπινιερίας και εθνοσύμβουλου, Fascio Antonio Bali, που ήταν και αυτός που διέταξε την πυρπόληση της Τσαρίτσανης και την εκτέλεση 45 κατοίκων της στις 12-3-1943, 3) του αντισυνταγματάρχη της Καραμπινιερίας Antonio Tsigano και 4) του Διοικητή της Ιταλικής Μεραρχίας Λάρισας Benelli.
Η ΙΤΑΛΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΜΕΤΑ ΑΠΌ 67 ΕΤΗ…: Μόλις το 2009, παρά τις αλλεπάλληλες προσκλήσεις των Δομενικιωτών, ο ιταλός πρεσβευτής στην Ελλάδα παραβρέθηκε στις εκδηλώσεις μνήμης. Στην ομιλία του ο τότε πρέσβης κ. Τζιανπάολο Σκαράντε τόνισε ότι το να γνωρίζει κανείς το παρελθόν και να αναγνωρίζει τις ευθύνες του αποτελεί ηθικό και πολιτικό καθήκον. «Τίποτα δεν μπορεί να μειώσει τη σημασία και να διαγράψει τα φρικτά γεγονότα που συνέβησαν εδώ και τα οποία θα μείνουν για πάντα ως ανεξίτηλη σελίδα ντροπής στην ιστορία της χώρας μου» συμπλήρωσε.
ΑΙΩΝΙΟ ΧΡΕΟΣ ΤΙΜΗΣ και ΣΕΒΑΣΜΟΥ: Σήμερα πάντως δεν βρίσκεται εν ζωή κανένας από τους δράστες των φρικτών αυτών εγκλημάτων για να τιμωρηθεί… Το Δομένικο, το χαρακτηρισμένο «μαρτυρικό χωριό» και οι κάτοικοι του, ακόμα και σήμερα προσπαθούν κατά καιρούς να διεκδικήσουν τη δικαίωσή τους από τους Ιταλούς για το αποτρόπαιο και απεχθές κακούργημα. Ας αποτελέσουν τα γραφόμενά μας στεφάνι τιμής στην θυσία τους, την οποία μας θυμίσει η ημέρα εκτέλεσής τους, η 16η Φεβρουαρίου εκάστου έτους.
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
