Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ δεν έγραψε απλώς θέατρο…
τα έργα του γεμάτα προειδοποιήσεις…
για τον φασισμό…
πριν την απόλυτη καταστροφή…
για τον Μπρεχτ…
ο φασισμός δεν εμφανίζεται ξαφνικά…
ωριμάζει…
τρέφεται από οικονομικές ανισότητες…
από τον φόβο των μεσαίων στρωμάτων για την ζωή τους…
από την ανάγκη για «σωτήρες»…
στην Άνοδο του Αρτούρο Ούι…
ένας γκάνγκστερ…
αναφορά στον Χίτλερ…
ανεβαίνει στην εξουσία…
όχι επειδή είναι πανίσχυρος…
αλλά επειδή η κοινωνία το επιτρέπει…
ο αφορισμός στο έργο του Μπρεχτ…
λειτουργεί ως διαρκής προειδοποίηση…
«μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος…
η σκύλα που το γέννησε ζει και είναι πάλι σε οργασμό»…
ο Μπρεχτ επέμενε…
ο φασισμός δεν επιβάλλεται μόνο με βία από πάνω…
χρειάζεται ΑΝΟΧΗ από κάτω…
χρειάζεται θεατές που συνηθίζουν…
πολίτες που αποσύρονται…
θεσμούς που υποχωρούν…
ο φασισμός δεν έρχεται πάντα με στολές και εμβατήρια…
συχνά έρχεται ντυμένος με τον μανδύα της τάξης…
της ασφάλειας…
της εθνικής σωτηρίας…
κάπως έτσι…
φωνές που θα προκαλούσαν ανατριχίλα…
ακούγονται στα αυτιά ελκυστικές…
διόρθωση…
για μία κακή δημοκρατία…
χωρίς την αντίληψη…
ότι μία κακή δημοκρατία…
δεν διορθώνεται με «καλό» φασισμό…
ο τραμπισμός έδειξε τον δρόμο…
φόβος, εχθρός, τιμωρία, χειροκρότημα…
η ευρωπαϊκή ακροδεξιά…
τον ακολουθεί με την ίδια όρεξη…
όταν μια κοινωνία αποδέχεται…
ότι κάποιοι άνθρωποι μπορούν να πεθαίνουν στα σύνορα…
σε κρατητήρια ή σε επιχειρήσεις «τάξης»…
χωρίς πολιτικό κόστος…
τότε…
η δημοκρατία εξαφανίζεται…
η νέα ευρωπαϊκή ακροδεξιά…
συναντά τον τραμπισμό ακριβώς εκεί…
στην κανονικοποίηση της απανθρωπιάς ως πολιτικής στρατηγικής…
και η ιστορία είναι σαφής…
καμία κοινωνία δεν έγινε πιο ασφαλής ή πιο ελεύθερη…
όταν άρχισε να θεωρεί ορισμένες ζωές λιγότερο ανθρώπινες…
ο τραμπισμός είναι ένα εγχειρίδιο εξουσίας…
η Ευρώπη, με ανησυχητική ευκολία, άρχισε να τη μελέτη…
αναζητούνται εχθροί της πατρίδας…
η μεταναστευτική πολιτική βασίζεται στη σκληρότητα…
ως μήνυμα…
η σκληρότητα αποτρέπει…
στην πράξη, η σκληρότητα σκοτώνει…
όταν κατασκευάζεις εχθρούς χωρίς πρόσωπο…
«λαθρομετανάστης», «εισβολέας», «απειλή»…
δεν έχεις πρόβλημα όταν βρεθούν στον πάτο της θάλασσας…
οι 15 νεκροί γίνονται απλώς αναλώσιμοι…
στην προστασία των συνόρων…
η ανοχή στους νεκρούς…
θα φέρει κι άλλους νεκρούς…
χωρίς συνέπειες…
και η φωνή της κυρίας Λατινοπούλου…
θα επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση…
Γυάρο και Μακρόνησο…
χώροι ιστορικά συνδεδεμένοι με εξορία, βασανιστήρια και πολιτική καταστολή…
ως «λύσεις» για ανθρώπους που μεταναστεύουν…
δεν πρόκειται απλώς για μια σκληρή μεταναστευτική πολιτική…
πρόκειται για ιδεολογική μετατόπιση…
για κανονικοποίηση της ζωής με μικρότερη αξία…
για κανονικοποίηση του θανάτου…
για κανονικοποίηση του φασισμού…
το πρόβλημα δεν είναι της κυρίας Λατινοπούλου…
ούτε της κυβέρνησης που την μεταναστευτική πολιτική…
τη διαχειρίζεται υπουργός που ζητούσε νεκρούς στα σύνορα…
το πρόβλημα είναι ότι συνηθίσανε τα αυτιά μας…
συνηθίσαμε το θάνατο…
υπνωθήκαμε…
δεν αντιδρούμε στο φασιστικά ακραίο…
γιατί κάποιοι μας έπεισαν…
και το συνηθίσαμε ως κανονικό…
η πιο ουσιαστική προειδοποίηση του Μπρεχτ δεν είναι ιστορική αλλά πολιτική…
ο φασισμός γεννιέται όταν η κοινωνία παύει να αντιδρά στην αδικία…
και πεθαίνει μόνο…
όταν οι πολίτες αρνηθούν να τη συνηθίσουν…
ο Μπρεχτ προειδοποιεί…
κανείς δεν τον ακούει…
η ακροδεξιά καλπάζει…
γίνεται κανονικότητα…
το τρένο για το Άουσβιτς έχει ήδη ξεκινήσει…
και μαντέψτε…
δεν θα έχει μέσα μόνο μετανάστες…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
