«Δεν φανταζόμουν πως το να βρω μια δουλειά στον τομέα μου θα είναι τόσο μα τόσο δύσκολο στην Ελλάδα», λέει η Βιργινία. «Παντού είναι δύσκολο να βρεις μια καλά αμειβόμενη θέση αν έχεις σπουδάσει κοινωνικές επιστήμες, ωστόσο δεν είναι αδύνατο. Ήθελα να επιστρέψω εδώ γιατί μου αρέσει η χώρα, οι άνθρωποι, αλλά πια, σκέφτομαι να ξαναφύγω – η συμβίωση με τους γονείς μου μου είναι πια αφόρητη». Η Βιργινία στα 36 της είναι μια από τους πολλούς που ξαναζούν ως ενήλικες πια στο παιδικό τους δωμάτιο. Όπως ο Αλέξανδρος που παρόλο που εργάζεται ήδη από τα 18 του στα 31 του δεν δύναται να υποστηρίξει την στεγαστική του ανεξαρτησία. «Μοιάζει βολικό.
Έχεις πληρωμένους όλους τους λογαριασμούς, ένα πιάτο ζεστό φαγητό, δεν χρειάζεται να φοβάσαι μήπως χάσεις τη δουλειά του ή πως θα την βγάλεις μέχρι να βρεις την επόμενη», μας λέει ο νεαρός ιδιωτικός υπάλληλος. «Ωστόσο είναι εξαιρετικά άβολο να είσαι ολόκληρος άντρας και η μαμά σου να σε μαλώνει γιατί άργησες ή να μην έχεις τον δικό σου χώρο να τον φτιάξεις όπως θες ή να τον μοιραστείς με όποιους θές. Ακόμα και η ερωτική σου ζωή γίνεται πάρα πάρα πολύ δύσκολη. Από τη μια είμαι ευγνώμων που μπορώ να ζω με τους γονείς μου. Από την άλλη είναι μια ζωή που σου κόβει τα φτερά».
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
