Του Βάιου Κουτριντζέ, συγγραφέα
ΠΡΟΣΩΠΑ: Λίτσα Βεδούρη – η νύφη, Κλέων Χαρανάς – ο γαμπρός, Περικλής Φορλίδας -ο ενωμοτάρχης, Βύρων Σταθαράς και Νάσος Πατάκας – χωρικοί.
ΤΟΠΟΣ: Κοτρώνι, Νότιο Πήλιο
ΧΡΟΝΟΣ: 195(.)
Α΄ Μέρος
«Η Λίτσα που θα πάρει ο Κλέων είναι βλάχα». Έτσι χαρακτήριζαν -βλάχα- το κορίτσι απ’ τη θεσσαλική πεδιάδα, απ’ τον κάμπο, που κάποιο αγόρι απ’ το Κοτρώνι θα τη νυμφευόταν. Γιατί, εν αντιθέσει, το Κοτρώνι ήταν, κι εξακολουθεί να είναι, φυσικά, ορεινό χωριό, στις βουνίσιες κατεβασιές του Νότιου Πηλίου. Πλούσιο μέρος, γεμάτο ελαιώνες και οπωρώνες με όλων των ειδών τα φρούτα. Μήλα, αχλάδια, ροδάκινα, σύκα, σταφύλια, βερίκοκα, τζάνερα και ό,τι άλλο βάλει ο νους σου. Και σιτοβολώνας. Τα στάρια και τα κριθάρια, όταν μεστώνουν, βεργολυγίζουν τα λυγερά κορμιά τους, κάθε καλοκαίρι, και γεμίζουν οι τσέπες των χωρικών με χιλιάρικα. Τον φυσούσαν τον παρά, λοιπόν, τα παλληκάρια του χωριού και η φήμη αυτή είχε φτάσει μέχρι τα καμποχώρια, που τότε ήσανε φτωχά -δεν είχαν αναπτυχθεί, ακόμη, οι συστηματικές δεντροκαλλιέργειες και οι αμέτρητες γεωτρήσεις- και οι δυχατέρες των «βλάχων» ήλπιζαν να τις αξιώσει ο Θεός να παντρευτούν ένα παιδί απ’ το Κοτρώνι.
Τόση, μάλιστα, ήταν η λαχτάρα τους, που το χειμώνα κατέφταναν στο πηλιορείτικο χωριό σαν εργάτριες στο μάζεμα του ελαιόκαρπου και, ταυτόχρονα, σταμπάριζαν τους υποψήφιους γαμπρούς· και τα προξενιά, έδιναν κι έπαιρναν. Να, ακόμη κι ο Λαυρέντης, ο «γιατρός του χωριού», φοιτητής μέχρι πρότινος, άρτι ολοκληρώσας τις σπουδές του, πήρε κοπέλα απ’ το Βελεστίνο. Κι ήταν όμορφη η Κατίνα, μ’ ένα γλυκύτατο, τριγωνικό προσωπάκι και δαψιλείς, ημιτονοειδείς καμπύλες (καθ’ όλους τους άξονες, χ-ψ-ζ, για όσους σκαμπάζουν από γεωμετρία). Κι έζησαν ευτυχισμένοι, με τρία παιδιά. Μόνο που ο φουκαράς ο γιατρός έφυγε νωρίς, αλλά είχε προλάβει να δει γαμπρούς, νύφες κι εγγόνια.
Και οι ντόπιες κοπέλες; θα ρωτήσει εύλογα κάποιος, τι γίνονταν; Ε, αυτές βολεύονταν στα διπλανά χωριά, που κι αυτά, επίσης, ήταν πλούσια. Η Τασία του Ηλία και της Λαμπρινής πήρε γαμπρό απ’ τις Μηλιές, απόγονο ονομαστού οπλαρχηγού του 21 που πολέμησε, στις μάχες στη Μηλίνα και στο Τρίκερι, [1] τον Κιουταχή το 23 και το ασκέρι του. Οι Μηλιές είναι εν’ απ’ τα κεφαλοχώρια της περιοχής, ξακουστό για τους λόγιους [2] που έβγαλε την προεπαναστατική περίοδο και τη Βιβλιοθήκη [3], που διατηρεί ως τα σήμερα. Σπάνια, κορίτσι απ’ το Κοτρώνι έπαιρνε συγχωριανό της· δεν έδενε, θαρρείς, το πράμα. Οι περισσότερες κοτρωνιώτισσες μετακόμιζαν με τα προικιά τους στα όμορα χωριά, τη Λεύκα και την Αργαλάστ. Πληροφοριακά, και ειρήσθω εν παρόδω δηλαδή, η Αργαλάστ, κατά κάποιους, ετυμολογείται (παρατραβηγμένα θά ‘λεγα) απ’ τη σύνθεση των λέξεων «Αργώ» και «δι-έλευσις», μιας και σύμφωνα με τη Μυθολογία ο Ιάσονας πέρασε με το φημισμένο του πλοίο απ’ τα παράλια της κωμόπολης, που είχε ναυπηγήσει λίγο πιο πέρα, στην Άφησσο· η Αργαλάστ, επανέρχομαι, η οποία με το ένα πόδι της πατάει στο Αιγαίο πέλαγος και με το άλλο στον Παγασητικό κόλπο. Ήταν, (και είναι), βέβαια, και το Κοκάλιο, μα δεν υπήρχε δρόμος που να ενώνει τα δυο χωριά κι αυτό αποτελούσε, φαίνεται, εμπόδιο στη σύναψη γάμων. Το παράξενο δεν είναι αυτό, αλλά το ό,τι ως τα σήμερα συνδετικός δρόμος δεν έχει διανοιγεί! Η εξήγηση, δεν είναι του παρόντος, δίνεται, όμως, στο μυθιστόρημα «Η γυναίκα του συγγραφέα», για όποιον ενδιαφέρεται να μάθει την αιτία και το λόγο που αμαξιτός δρόμος μεταξύ των δύο χωριών δεν πρόκειται να γίνει στον αιώνα τον άπαντα.
Ο Κλέων Χαρανάς, καθηγητής φυσικομαθηματικός (υπήρχε, τότε, αυτός ο μικτός κλάδος σπουδών) μόλις γύρισε απ’ το στρατό, οι γονείς του τον πήραν με το καλό να παντρευτεί μια κοπέλα με καταγωγή απ’ τη Νίκαια της Λάρισας· «την είχαμε και μάζευε ελιές» του ‘παν και την παίνεψαν. Και όχι, δηλαδή, πως ήθελε παινέματα η Αργυρώ, λόγω του ότι ήταν όνομα και πράμα. Πολύτιμη σαν το όνομα της, ωραιότατο θηλυκό, με μέση κλεψύδρας, μάτια οχιάς, ολόφωτο χαμόγελο. Θελκτικότατη γυναίκα, απ’ αυτές που ο Θεός κάνει σαν έχει το κέφι του, για να βουρλίζει τους άντρες. Τη γνώρισα κι εγώ και δεν τα λέω όλ’ αυτά για να στολίσω λογοτεχνικά το γραπτό μου· αλλά αφήστε τα, την είχα ερωτευτεί για τα καλά. Κι αυτή είναι η αιτία που κάθομαι και συγ-γράφω αυτό το κείμενο, επειδή θυμήθηκα εκείνο το περιστατικό που λίγο έλειψε να διαλύσει τον επιχειρούμενο συζυγικό δεσμό…
συνεχίζεται…
Υποσημειώσεις
[1] Ο Κιουταχής νικήθηκε στο Τρίκερι της μαγνησιακής χερσονήσου από τον Καρατάσσο και τους πολεμιστές του
[2] Κωνσταντάς, Γαζής, Φιλιππίδης
[3] Η Βιβλιοθήκη λειτουργεί μέχρι σήμερα με τη διακριτική ονομασία «Ψυχής Άκος»
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
