Στάθης Κόκκορης: «Το Θέατρο είναι πολιτικό και κοινωνικό γεγονός από τη φύση του…»

Συνέντευξη στον Λάμπρο Αναγνωστόπουλο

Ο «Μισάνθρωπος» του Μολιέρου είναι ένα έργο που αιφνιδιάζει με την ακρίβεια και τη σκληρότητά του, παρότι πρωτογράφτηκε πριν από αιώνες. Η ανθρώπινη υποκρισία, η φιλαρέσκεια, η ανάγκη για αποδοχή και εξουσία μοιάζουν να διατρέχουν όλα αυτά τα χρόνια χωρίς να αλλάζουν μορφή παρά μόνο μέσα. Με αφορμή την επετειακή παραγωγή των 50 χρόνων του Θεσσαλικού Θεάτρου, ο ηθοποιός που υποδύεται τον Ορόντη, κ. Στάθης Κόκκορης, μιλά στη larissanet για τη διαχρονικότητα του έργου, για έναν χαρακτήρα που κάθε άλλο παρά «αθώος» είναι, αλλά και για το θέατρο ως κατεξοχήν πολιτική και κοινωνική πράξη.

Αναλυτικά η συνέντευξη:

Ο «Μισάνθρωπος» είναι ένα έργο του 17ου αιώνα που παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο. Ποια στοιχεία του θεωρείτε ότι «μιλούν» περισσότερο στο σημερινό κοινό;

Η ανθρώπινη υποκρισία ως θεματική θα είναι πάντα επίκαιρη ανά τις εποχές, και αυτό είναι το κύριο στοιχείο σύνδεσης που καθιστά το έργο διαχρονικό και μας κάνει να το κοιτάμε με αμείωτο ενδιαφέρον ανά τους αιώνες, χωρίς να έχουν αλλάξει και πολλά από αυτά που γλαφυρά καυτηριάζει ο μολιερικός λόγος.

Από την άλλη, ο Διαφωτισμός —η περίοδος συγγραφής του Μισάνθρωπου— με την έκρηξη ιδεών, της τυπογραφίας κ.λπ., μοιάζει τρόπον τινά με τη σημερινή πανσπερμία των κοινωνικών δικτύων, της τεχνολογίας και της πληροφορίας. Συμβαίνει να ακούς στίχους του 1666 και να κατοπτρίζουν απόλυτα το τώρα.
Τα πρόσωπα του Διαφωτισμού που συμπεριφέρονται με ψευτιά, φιλαρέσκεια και έναν υπαρξιακό ερωτισμό είναι, στα μάτια μας, πολύ κοντά στους αυτοβιογράφους των social, στα hot selfies και στα βίντεο του σήμερα.

Ο Ορόντης που υποδύεστε είναι απλώς μια σατιρική φιγούρα ή κρύβει και μια πιο ανθρώπινη, ευάλωτη πλευρά; Υπάρχουν στοιχεία του που αναγνωρίζετε στη σύγχρονη κοινωνική ή καλλιτεχνική πραγματικότητα;

Ο Ορόντης ευάλωτη πλευρά; Διάολε… θα αστειεύεστε… χαχαχαχα. Χρησιμοποιώ λίγο το ύφος του για να κατανοήσουμε τη φάση του. Ο Ορόντης δεν είναι ευάλωτος. Νομίζει ότι είναι, όσο χρειάζεται για να το παίζει ποιητής. Είναι ένας πλούσιος με άκρες, που μπαινοβγαίνει στο παλάτι, θάβει κόσμο στο διάβα του και μηνύει όποιον τον αμφισβητήσει. Οι αναγωγές με τον σημερινό κόσμο είναι αμέτρητες. Τότε το έπαιζε ποιητής. Σήμερα μάλλον θα το είχε ρίξει στην πολιτική. Νομίζω ότι είναι καρτούν, σαν αυτά της κεντρικής πολιτικής σκηνής της εποχής μας, εδώ και παγκοσμίως.

Η παράσταση παρουσιάζεται στο πλαίσιο των 50 χρόνων του Θεσσαλικού Θεάτρου. Πώς βιώσατε τη συμμετοχή σας σε μια τόσο επετειακή και συμβολική παραγωγή;

Είναι πολύ ωραίο να συμβαίνει κάτι τέτοιο και το νιώθω κάθε βράδυ. Σκέφτομαι ότι είχα έρθει για παιδική παράσταση του Θεσσαλικού το 2000, πρώτη μου φορά σε ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ., στην αρχή της διαδρομής μου. Είναι η τέταρτη φορά που έρχομαι εδώ.
Έχω νιώσει τη διαφορετικότητα αυτού του θεάτρου, την αγάπη και την προσμονή του κοινού του και των ανθρώπων που το λειτουργούν από όλα τα μετερίζια.

Το πλήθος κόσμου —ηθοποιοί, σκηνοθέτες, τεχνικοί, συντελεστές όλων των ειδών— έχουν εργαστεί άλλοι λίγο, άλλοι πολύ, στο Θεσσαλικό, με όραμα και απαιτήσεις. Ο κατάλογος από τα 50 χρόνια είναι τεράστιος, γεμάτος σημαντικές στιγμές.
Είναι ένα θέατρο με ζωντανή ιστορία και, το σημαντικότερο, με ανθρώπους που το αγαπούν. Χαίρομαι που κάθε βράδυ, όταν το λέμε από σκηνής, νιώθω το κοινό να το χαίρεται κι αυτό είναι πολύτιμο συναίσθημα.

Θεωρείτε ότι το θέατρο σήμερα μπορεί ακόμα να λειτουργεί ως πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο; Πώς το υπηρετεί αυτή η παράσταση;

Το θέατρο δεν θα μπορούσε, ακόμα κι αν το ήθελε, να αποδράσει ποτέ από αυτόν τον ρόλο. Όλο το θέατρο, όλων των ειδών, ποιοτήτων και φορμών, είναι πολιτικό και κοινωνικό γεγονός από τη φύση του. Γι’ αυτό και παραμένει ζωντανό.
Όπως ένα σανίδι είναι σκηνή, ένας που μιλάει πάνω του κι ένας που τον ακούει από κάτω αυτό είναι θέατρο.