Γράφει ο Γιάννης Παπαϊωάννου*
Δεν υπάρχει άλλος αρχηγός κόμματος, σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα –ούτε καν ιστορικά– που να δέχεται τέτοια υπονόμευση και τόσο άγριο, διαρκή πόλεμο όσο ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Αρκεί να κοιτάξουμε γύρω μας. Αρχηγοί κομμάτων με μικρότερη εκλογική απήχηση από το ΠΑΣΟΚ, όπως ο Φάμελλος, ο Βελόπουλος, η Κωνσταντοπούλου ή ο Χαρίτσης, δεν έχουν δεχθεί ποτέ τέτοιας έντασης ούτε τόσο συντονισμένο εσωτερικό και εξωτερικό πόλεμο. Αν κοιτάξουμε και στο παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, από την εποχή του Σημίτη έως σήμερα, δύσκολα θα βρούμε κάποιο αντίστοιχο παράδειγμα.
Κατά τη γνώμη μου, οι λόγοι είναι δύο.
Πρώτον, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν είναι πορφυρογέννητος. Δεν προέρχεται από πολιτικό τζάκι ούτε αναδείχθηκε μέσα από παγιωμένους μηχανισμούς εξουσίας και διαπλοκής. Προέρχεται από την κοινωνία, από την περιφέρεια, και πορεύτηκε με κόπο, μόρφωση και πολιτική τιμιότητα, επιδιώκοντας να υπηρετήσει τον δημόσιο σκοπό με αρχές και αξίες. Συγκρούστηκε με τις κλειστές δομές εξουσίας και νίκησε – και απέναντι στο Μητσοτάκη στόχος του είναι να τις νικήσει ξανά.
Αυτό δεν είναι εύκολα αποδεκτό σε ένα πολιτικό σύστημα που ιστορικά από την εποχή του Καποδίστρια αναπαράγει την ισχύ μέσω κλειστών δομών και οικογενειών.
Δεν είναι εύκολα αποδεκτό ούτε στο ίδιο το ΠΑΣΟΚ, που εδώ και χρόνια βρίσκεται σε κρίσιμη μετάβαση: από μια μηχανιστική, κληρονομική αντίληψη εξουσίας σε ένα ανοιχτό, βαθιά δημοκρατικό και σύγχρονο ευρωπαϊκό μοντέλο, βασισμένο στο δίκαιο της αξίας.
Η εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη στις εσωκομματικές διαδικασίες εξέφρασε αυτή τη μετάβαση. Και γι’ αυτό προκάλεσε έντονες αντιστάσεις, οι οποίες συνεχίζουν ακόμη και σήμερα.
Δεύτερον, υπάρχει ο λόγος του ελληνικού μεταπρατικού καπιταλισμού. Ο Νίκος Ανδρουλάκης συγκρούεται ανοιχτά και σταθερά με μια ολιγαρχική δομή που επικράτησε στη μεταμνημονιακή Ελλάδα, συγκεντρωμένη σε λίγους ισχυρούς παίκτες: στις τράπεζες, στην ενέργεια, στα καύσιμα και στα μέσα ενημέρωσης.
Μιλά για καρτέλ που τρέφονται από τον μόχθο του λαού, για μιντιακή διαπλοκή και για την ανάγκη ισχυρών θεσμών προστασίας του καταναλωτή, καθώς και για ένα νέο, αποκεντρωμένο παραγωγικό μοντέλο με ενίσχυση της περιφέρειας έναντι του οικονομικού κέντρου.
Το πιο ενοχλητικό για το σύστημα στοιχείο του είναι ότι εκπροσωπεί την κοινωνική πλειοψηφία που δεν διαθέτει προνόμια, δέχεται πόλεμο από το κράτος και την εξουσία, αλλά διεκδικεί άνοδο και προοπτική με βάση την αξία και την εργασία.
Και γι’ αυτό δέχεται αυτόν τον πόλεμο — ακόμη και τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές.
*Ο Γιάννης Παπαϊωάννου είναι απόφοιτος Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών | Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό – BA in Greek Civilization και μέλος της γραμματείας Τομέα Άμυνας και μέλος του ΠΑΣΟΚ Λάρισας.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
