«Death and Disaster»…
η σκοτεινή φιλοσοφική πλευρά του Andy Warhol…
η φράση κλειδί…
«…όταν βλέπεις μια φρικιαστική εικόνα ξανά και ξανά…
δεν έχει πια καμία επίδραση πάνω σου»…
η επανάληψη…
η επακόλουθη αποευαισθητοποίηση…
η μαζική κουλτούρα «καταναλώνει» τον θάνατο…
ο Warhol επαναλάμβανε την ίδια φρικιαστική εικόνα…
ένα τροχαίο…
μια ηλεκτρική καρέκλα…
μια αυτοκτονία…
πολλές φορές στον ίδιο καμβά…
με τον ίδιο τρόπο…
που εφημερίδες, τηλεόραση…
και μέσα κοινωνικής δικτύωσης σήμερα…
αναπαραγάγουν τον θάνατο…
μέχρι αυτός…
να γίνει κοινότοπος και ανώδυνος…
το πρώτο σοκ του θανάτου εξασθενεί…
η εικόνα μετατρέπεται σε ένα απλό διακοσμητικό στοιχείο…
μια ταπετσαρία φρίκης για τον υπολογιστή ή το κινητό…
ζούμε στην εποχή…
που ο θάνατος δεν μας σοκάρει πια…
απλά μας διακόπτει…
σα διαφήμιση ανάμεσα στα stories στο κινητό…
εικόνες, αριθμοί, τίτλοι…
σκρολάρισμα…
ανανέωση σελίδας…
πάμε παρακάτω…
έχουμε εθιστεί στο θάνατο…
ο θάνατος έχει γίνει περιεχόμενο…
αναπαράγεται ασταμάτητα από οθόνες που δεν πενθούν…
δεν σιωπούν…
δεν σταματούν…
τον βλέπουμε περισσότερο…
τον νιώθουμε λιγότερο…
η φρίκη…
όταν επαναλαμβάνεται χωρίς χρόνο για κατανόηση…
μετατρέπεται σε ψηφιακό θόρυβο…
και ο άνθρωπος…
όταν γίνεται θόρυβος…
χάνει την αξία του…
οι νεκροί γίνονται στατιστική…
η ζωή παύει να είναι ιερή…
— γίνεται απλά διαχειρίσιμη…
το άβολο ερώτημα…
πόση αξία έχει τελικά η ανθρώπινη ζωή…
η συνεχής έκθεση στη φρίκη…
δεν μας κάνει πιο ενημερωμένους…
μας κάνει πιο ανθεκτικούς…
— με την κακή έννοια…
αδιάφορους…
μας μαθαίνει να αντέχουμε τον θάνατο των άλλων…
όχι να τον ΑΠΟΤΡΕΠΟΥΜΕ…
και αυτή η αντοχή…
δεν είναι δύναμη…
είναι ήττα…
οι άνθρωποι πεθαίνουν…
— αυτό συνέβαινε πάντα…
το επικίνδυνο τώρα…
είναι ότι μαθαίνουμε να το θεωρούμε φυσιολογικό…
το βίαιο θάνατο…
συνεχίζουμε τη μέρα μας χωρίς ρωγμή…
η όποια οργή σβήνει γρήγορά…
σκεπάζεται από μία νέα φρίκη…
το πένθος τελειώνει από ένα νέο πένθος…
δύο μέρες…
η μία μετά την άλλη θάνατο…
ένα εργατικό δυστύχημα…
ένα τροχαίο…
κοινός παρονομαστής ο θάνατος και η αναπαραγωγή του…
διαφορετικές συνθήκες…
διαφορετικές ευθύνες…
ένα τροχαίο δυστύχημα…
όσο τραγικό κι αν είναι…
εντάσσεται στον χώρο του απρόβλεπτου…
υπάρχουν ευθύνες…
μπορεί να μην είναι μόνο ανθρώπινο λάθος…
ή
κακή στιγμή…
μπορεί οι ευθύνες να είναι δομικές…
να καταλήγουν σε κακοτεχνίες από πληρωμένες αδρά εργολαβίες…
ένα εργατικό ατύχημα…
δεν είναι «ατύχημα»…
είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων επιλογών…
ασφάλεια ή κόστος…
χρόνος ή ζωή…
οι ευθύνες έχουν ιεραρχία…
εργοστασιάρχης, διοίκηση, κράτος…
υπάρχει πρόβλεψη που αγνοήθηκε….
υπάρχει ευθύνη που μπορεί να κατονομαστεί…
ο θάνατος κοινός παρονομαστής…
σκεπάζει…
οι ευθύνες εξαφανίζονται….
δεν πεθαίνουν άνθρωποι εξαιτίας αποφάσεων…
απλά…
«χάνονται ζωές»…
παθητική φωνή…
μηδενική ευθύνη.
όταν όλα είναι απλώς «τραγικά συμβάντα»…
κανείς δεν φταίει…
κι αν κανείς δεν φταίει…
τίποτα δεν αλλάζει…
η τραγωδία στην άσφαλτο σκληρή…
η εικόνα του βαν ξανά και ξανά την μετατρέπει από τραγωδία…
σε βιντεάκι στο τικ τοκ…
από την άλλη…
ο εργάτης δεν «έτυχε» να πεθάνει.
τον έβαλαν να δουλέψει σε συνθήκες που έκαναν τον θάνατο πιθανό…
αυτό είναι ευθύνη…
ο θάνατος δεν μπορεί να είναι απλώς άλλη μια είδηση…
και δεν μπορεί να μην έχει ΕΥΘΥΝΕΣ…
αν δεν μπορούμε να το νιώσουμε αυτό…
τότε το πρόβλημα δεν είναι ο θάνατος…
είναι ότι έχουμε αρχίσει να πεθαίνουμε λίγο κι εμείς…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
