Κρατώντας δρεπάνι μπήκε το εικοσιέξι στην υφήλιο και αφού καθαρίζει και φοβερίζει όλη την πλάση είπε να κάνει μια στάση και στα μέρη μας… κι αλίμονο αυτή η στάση είναι πολύ οδυνηρή σε μέρες ειρήνης…
Πέντε γυναίκες και επτά νεαροί άνδρες σε δύο απανωτά τραγικά δυστυχήματα, αναβίωσαν μέσα μας το συλλογικό πένθος, που μας κυρίευσε στην τραγωδία των Τεμπών, κι άκρη δεν έχει ο ουρανός, τέλος δεν έχει ο καημός…*
Αν συνυπολογίσουμε και το καθημερινό αστυνομικό δελτίο, με τις γυναικοκτονίες, τις πατροκτονίες, τις μητροκτονίες, τις δολοφονίες χωρίς λόγο και αιτία, τις ιστορίες που σαν θρίλερ μπαίνουν στις ζωές μας καθημερινά, χωρίς δεύτερη σκέψη γινόμαστε ωραίο σενάριο για τον Λάνθιμο…
Η ζωή όμως όταν χάνεται παίρνει μαζί της κι ένα κομμάτι από τις ζωές όσων μένουν ανεξίτηλα πληγωμένοι από την απώλεια την οδυνηρή κι αναπάντεχη αγαπημένων προσώπων. Και τι απώλεια… Από εκείνες που δεν τις χωρά ο νους.
Πέντε γυναίκες έχασαν τη ζωή, επειδή η μυρωδιά των μπισκότων ήταν πιo δυνατή από την οσμή του προπανίου και κανείς υπεύθυνος δεν έδωσε τη δέουσα σημασία με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Μια μονάδα κορυφαίας βιομηχανίας της χώρας έγινε παρανάλωμα και όλοι τώρα θυμήθηκαν αν είναι ελλιπείς οι έλεγχοι σε εργοστασιακούς χώρους και τώρα όλοι αναλύουν, εξηγούν, ιστορούν το πώς ένας απλός φούρναρης έγινε ιδιοκτήτης μιας τόσο κερδοφόρας επιχείρησης που τα νούμερα της κερδοφορίας της σε ζαλίζουν κυριολεκτικά… Κανένας από θέση ευθύνης δεν ασχολήθηκε πριν και τώρα κοράκια της δημοσιογραφίας περπατούν σε γραφήματα με τη βοήθεια της τεχνολογίας και δείχνουν στον θεατή που παρακολουθεί σωλήνες, σίδερα, αποκαΐδια, προσπαθούν να τον πείσουν «ότι μυρίζει προπάνιο» εκεί κοντά του, γινόμαστε όλοι μηχανικοί, ηλεκτρολόγοι, πυροσβέστες, υδραυλικοί, κι ενώ η τηλεθέαση πιάνει ταβάνι, δεκάδες σπίτια θρηνούν τις αγαπημένες τους…
Την ώρα που τα μπισκότα γίνονται παξιμάδια… ένα βανάκι γίνεται κομμάτια και θρύψαλα κι επτά νέοι άνδρες βλέπουν πιά την λατρεμένη τους ομάδα από ψηλά…
Άλλες αναλύσεις, βίντεο, μηχανολογικές πληροφορίες, υπερβολές πάνω στις υπερβολές, όλα με τρόπο αδηφάγο και παντελώς αναίσθητο… Την ίδια ώρα δεκάδες οικογένειες θρηνούν και θα θρηνούν για πάντα επτά παλληκάρια…
Η κοινωνία της γειτονικής μας πόλης των Τρικάλων είναι συγκλονισμένη, η κοινωνία του ΠΑΟΚ για μια ακόμα φορά ζει μια τραγωδία, ο αέρας γύρω μας είναι βαρύς, μια πούντα τρυπάει το μέσα μας και δεν φταίει ο χειμώνας…
Φταίει που ζούμε σε μια χώρα που όσο ήλιο και νάχει δεν φτάνει να φωτίσει τα κενά της, κενά που εκτινάχθηκαν σε ράγες, κενά που ανατινάζουν εργοστάσια, κενά που στέλνουν στους δρόμους ελαττωματικά οχήματα, κενά που όσο περνά ο καιρός μας καταπίνουν…
Τι μένει; Να ξαναβρούμε την έγνοια για τον διπλανό μας…ίσως έτσι μπορέσουμε να φωτίσουμε το χάος που μας κύκλωσε…
*Γιώργος Ζωγράφος.
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
