Δύο διαφορετικά γεγονότα, δύο διαφορετικοί κόσμοι, η ίδια βαριά σκιά. Στα Τρίκαλα, πέντε γυναίκες πήγαν στη δουλειά τους και δεν γύρισαν ποτέ.
Λίγες ώρες μετά, επτά νέοι άνθρωποι που ταξίδευαν για να στηρίξουν την ομάδα τους έχασαν τη ζωή τους στην άσφαλτο, μακριά από την Ελλάδα. Τραγωδίες που δεν συνδέονται μεταξύ τους, αλλά συναντιούνται σε κάτι κοινό: στην υπενθύμιση ότι η ανθρώπινη ζωή παραμένει εύθραυστη και συχνά απροστάτευτη. Στον χώρο εργασίας, στον δρόμο, στην καθημερινότητα που θεωρούμε δεδομένη. Η οδύνη δεν χρειάζεται κραυγές.
Χρειάζεται μνήμη, ευθύνη και ουσιαστικά ερωτήματα για το τι μπορούμε και τι οφείλουμε να κάνουμε ώστε το «δεν έφταιγε κανείς» να μην γίνει ξανά η πιο εύκολη απάντηση. Γιατί το μέλλον δεν χτίζεται μόνο με συλλυπητήρια, αλλά κυρίως με πρόληψη, κανόνες και σεβασμό στη ζωή αλλά και στην εργασία. «Να μην ξανακινδυνέψει καμία ζωή εργαζόμενου και να αποδοθούν ευθύνες», όπως τονίστηκε και στο χθεσινοβραδινό συλλαλητήριο που πραγματοποίησε το Εργατικό Κέντρο Λάρισας, καταγγέλλοντας ως «εργοδοτικό έγκλημα» το εργατικό δυστύχημα που σημειώθηκε στο εργοστάσιο «Βιολάντα».
Λ.Α.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
