Σε σχετική ανακοίνωση επισημαίνονται τα εξής:
«Με μία μαζική και πολύ ενδιαφέρουσα πολιτική – πολιτιστική εκδήλωση που έφερε τον τίτλο «Σε ένα κόσμο που φλέγεται, σε ένα σύστημα που σαπίζει ο λαός με το ΚΚΕ μπροστά έχει τη δύναμη να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων» η Τομεακή Επιτροπή Λάρισας του ΚΚΕ ολοκλήρωσε την Κυριακή μια πολύμορφη δραστηριότητα που οργάνωσε στο πλαίσιο του 22ου Συνεδρίου του Κόμματος.
Στην εκδήλωση ομιλητής ήταν ο Κύριλλος Παπασταύρου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.
Κ. Παπασταύρου: Οι ρωγμές του κόσμου τους, να γίνουν χάσματα με τον αποφασιστικό εργατικό λαϊκό αγώνα για την ανατροπή, για το σοσιαλισμό
Ξεκινώντας την ομιλία του ο Κ. Παπασταύρου εξήγησε πως ο κόσμος που ζούμε «δικαίως πλέον χαρακτηρίζεται ως κόσμος που φλέγεται: Πολεμικές συγκρούσεις, παρασκηνιακές ζυμώσεις, πολεμικά ανακοινωθέντα, εξοπλισμοί, διαμόρφωση των ισορροπιών με στρατιωτικά μέσα, πυρετώδεις προετοιμασίες της μεγάλης μάχης, που έρχεται και φυσικά -μέσα στο πλαίσιο που διαμορφώνουν τα παραπάνω- πρωτοφανείς για την εποχή μας καταστάσεις που αναδεικνύουν το μέγεθος του κυνισμού και του αδίστακτου προσώπου του ιμπεριαλισμού.
Αυτός ο κόσμος δεν είναι ένας άγνωστος κόσμος. Είναι ο κόσμος που ζούμε και έχει όνομα λέγεται καπιταλισμός, ο κόσμος τους, που όλοι μας βιώνουμε είναι ο κόσμος που στηρίζεται πάνω σε ένα βάρβαρο και αναχρονιστικό βάθρο: Την δυνατότητα μιας ομάδας παράσιτων που είναι μέτοχοι μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων να καρπώνονται τον πλούτο που είναι αποτέλεσμα της εργασίας που είναι οργανωμένη στον υψηλότερο βαθμό ως κοινωνική, ως εργασία δηλαδή που απαιτεί την συνεργασία χιλιάδων και εκατομμυρίων μισθωτών εργαζόμενων. Αυτό το καθεστώς που υπάρχει σήμερα είναι η αιτία των όλων όσων ζούμε και θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια.
Αυτό το καθεστώς υπάρχει και διατηρείται πάνω στο ψέμα, την εξαπάτηση, την εξαγορά, την βία, την καταστολή, αξιοποιώντας τους μηχανισμούς του αστικού κράτους, την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να υπάρξει «δικαιοσύνη» μέσα σε ένα σύστημα που η κοινωνική αδικία για την μεγάλη εργατική – λαϊκή πλειοψηφία είναι ο ίδιος ο γενετικός του κώδικας. Μια «κοινωνική αδικία» που αναπαράγεται σε κάθε μορφή, σε κάθε εκδήλωση και λειτουργία του, σε κάθε έκφραση του που έχει συγκεκριμένη ταξική σφραγίδα, τα γενικά και ειδικά συμφέροντα της τάξης των καπιταλιστών, της τάξης των μεγαλομετόχων, της τάξης δηλαδή των εκμεταλλευτών.
Με αναφορές στην κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και στις τελευταίες εξελίξεις τόνισε ότι αυτό που ακούμε είναι «η ανάγκη να προετοιμαζόμαστε, να συνηθίσουμε τα φέρετρα με τις σημαίες, να συνηθίσουμε τις πολεμικές θυσίες που πρέπει να κάνει ο λαός και κυρίως οι εργαζόμενοι και η νεολαία για την συλλογική ασφάλεια της ΕΕ, για το καλό της «δημοκρατίας» και της «ελευθερίας» των αξιών του «δυτικού κόσμου». Να μάθουμε να ζούμε σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας, να μάθουμε να ζούμε με κομμένους προϋπολογισμούς, να μάθουμε να κόβουμε δαπάνες για την υγεία, την παιδεία, την υποδομές τα αντιπλημμυρικά έργα, για την στήριξη των βιοπαλαιστών αγροτών προκειμένου να αγοράζουμε φρεγάτες που θα περιπολούν στην Μαύρη Θάλασσα, να φτιάχνουμε υποδομές πολέμου, να στηρίζουμε τις μεγάλες επιχειρήσεις της πολεμικής οικονομίας που οι ιδιοκτήτες τους όπως ένας πολύ γνωστός λίγα χιλιόμετρα από εδώ στο Βόλο λένε: «Αυτή τη στιγμή μιλούν τα όπλα, όχι ο Μπετόβεν και ο Μπαχ» ζητώντας από το αστικό κράτος φθηνή ενέργεια, στήριξη επενδύσεων και μια σειρά άλλα προνόμια βάζοντας την ανάγκη επαναπροσδιορισμού των κρατικών παρεμβάσεων». Για να προσθέσει πως πρόκειται για «ένα σύστημα που σαπίζει και πεθαίνει αυτό είναι ο καπιταλισμός και στις συνθήκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου και της πολεμικής προετοιμασίας η βαρβαρότητα που μυρίζει από παντού καταστροφή και θάνατο βγάζει το όποιο πέπλο έχει φορέσει».
Έτσι σημείωσε για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο πως «Είναι συνέχεια, παιδί, γέννημα του πολλές φορές αθέατου ταξικού πολέμου που ζούμε καθημερινά και που λέγεται καπιταλιστική εκμετάλλευση. Είναι γέννημα της έντασης της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, της πλήρους εμπορευματοποίησης των κοινωνικών αναγκών, της στρατηγικής συγκέντρωσης της γης σε λίγα χέρια σε βάρος των βιοπαλαιστών αγροτών, του πνιξίματος και της ασφυξίας των επαγγελματοβιοτεχνών. Τα θύματα που θα μετρήσουμε στο νέο ανοιχτό πόλεμο είναι συνέχεια των θυμάτων της πανδημίας, των φυσικών καταστροφών, των εργασιακών κάτεργων, των θυμάτων της διαρκούς μαζικής φθοράς της υγείας των εργαζομένων. Είναι ένας «πόλεμος» που καθορίζει όλες τις κοινωνικές σχέσεις. Είναι γέννημα δηλαδή ενός συστήματος που σαπίζει και πεθαίνει όχι μόνο στην πιο βάρβαρη μορφή του και εκδήλωση του. Που σαπίζει και πεθαίνει στα θεμέλια του. Για αυτό βουλιάζει όλο και πιο βαθιά μέσα στα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις του, ετοιμάζεται πυρετωδώς για μεγάλο «ξεκαθάρισμα λογαριασμών», ανασύρει τις σκονισμένες θεωρίες περί «ζωτικού χώρου», ρίχνει και τις τελευταίες μάσκες και τα προσχήματα».
Δείχνουμε τις «βαθιές ρωγμές» του συστήματος
Συνεχίζοντας ο Κ. Παπασταύρου ανέφερε πως «στις μέρες του πολέμου που ζούμε, της πολεμικής προετοιμασίας μεγαλώνει η αλυσίδα παραγωγής τρόμου και του εκφοβισμού: Οι απειλές για «αστάθεια», οι κραυγές για «εθνική» ομοψυχία γιατί τα δύσκολα είναι μπροστά, οι νουθεσίες να διαλέξει ο λαός ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, γιατί «έξω απ’ το μαντρί» τον τρώει ο λύκος. Οι «ανίκητοι στρατοί» και οι «πανίσχυρες αρμάδες» που μπλοκάρουν «χωρίς αντίπαλο» στη Βενεζουέλα και ετοιμάζονται για την παγωμένη Γροιλανδία, τις ερήμους της Γάζας και τα βουνά του Ιράν. Η πρόσφατη επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, με τη στρατιωτική επιχείρηση σύλληψης και μεταφοράς του εκλεγμένου προέδρου της, Ν. Μαδούρο, είχε και το στοιχείο της επίδειξης δύναμης και της προειδοποίησης που ακολούθησε ότι θα υπάρξει και συνέχεια».
Θέτοντας ρητορικά το ερώτημα «Είναι όμως όντως αυτός ο κόσμος τόσο ισχυρός και ανίκητος;» εξήγησε πως «οι κομμουνιστές είμαστε αυτοί που θα δείχνουμε σε όλους τους εργαζόμενους σε όλο το λαό τις μεγάλες βαθιές «ρωγμές» που μεγαλώνουν στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, τα «πανίσχυρα» κράτη τους και τους «κραταιούς θεσμούς» τους, τις «ευημερούσες οικονομίες» τους και τις «ακλόνητες συμμαχίες» τους. Που είναι σήμερα αλήθεια η «ΝΑΤΟική συνοχή» και τα επιχειρήματα ότι έξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ θα μας φάει ο λύκος; Όταν η ΕΕ σπαράσσεται από τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς και όταν την «ΝΑΤΟϊκή ασφάλεια» αμφισβητούν οι ίδιοι οι ιδρυτές του; Ποιος να το ’λεγε, λίγα χρόνια πίσω, πως οι «πρώτες και με απόσταση» ΗΠΑ θα ξεκαθάριζαν ότι «δεν μπορούν να σηκώνουν τα βάρη σαν τον Άτλαντα». Ποιος να το ’λεγε πως οι ΝΑΤΟϊκοί σύμμαχοι θα «ταυροκοίταζαν» κάπου στη Γροιλανδία, εκτοξεύοντας μεταξύ τους απειλές πολέμου. Πως η «ακάθεκτη» γερμανική «ατμομηχανή» θα έμενε σταματημένη τρία χρόνια τώρα. Πως στις εκθέσεις αυτοκινήτων της, δεν θα έψαχναν τώρα ειδικευμένους εργάτες, αλλά στρατιώτες για τις κρεατομηχανές του πολέμου. Ποιος θα έλεγε ότι στο ίδιο το εσωτερικό των ΗΠΑ οι αντιθέσεις χτυπάνε κόκκινο, ότι η παρουσία ενόπλων σωμάτων όπως της εθνοφρουράς έχουν γίνει παιχνίδι σύγκρουσης ανάμεσα στην ομοσπονδιακή και τις τοπικές κυβερνήσεις»;
Η ανατροπή αποτέλεσμα συνειδητής, μαχητικής, οργανωμένης λαϊκής δράσης
Έπειτα ο ομιλητής εξήγησε ότι «η Ιστορία δεν είναι σταματημένη. Η κινητήρια δύναμή της – οι αντιθέσεις, οι ανταγωνισμοί – κινούν τον τροχό, διαμορφώνουν την πορεία των πραγμάτων, φέρνοντας τους λαούς ξανά και ξανά μπροστά στα μεγάλα διλήμματα. Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται μπροστά στους εργαζόμενους και τους λαούς όλου του κόσμου είναι αν θα συμβάλλουμε οι ρωγμές του κόσμου τους, να γίνουν χάσματα με τον αποφασιστικό εργατικό λαϊκό αγώνα, για την ανατροπή, για το σοσιαλισμό».
Σε αυτό το πλαίσιο έδωσε απάντηση στα ερωτήματα «Τι είναι άραγε διέξοδος; Μπορεί να την δώσει το αστικό πολιτικό σύστημα που βλέπουμε να ασθμαίνει και να μην μπορεί να λύσει το πρόβλημα της κυβερνητικής εναλλαγής; Μπορεί να αλλάξει η κυβέρνηση της ΝΔ; Μια χρεωκοπημένη πολιτικά σοσιαλδημοκρατία με τα παραμύθια εξανθρωπισμού του συστήματος που προσπάθεια να μαζέψει τα κομμάτια της; Νέοι – παλιοί ως προς το περιεχόμενο διάττοντες αστέρες που φωνάζουν πολύ μέσα στα αστικά κοινοβούλια, κάνουν φασαρία και σόου την ίδια ώρα που κάνουν τη πάπια απέναντι στα πραγματικά αφεντικά και τα συμφέροντα τους; Αναπαλαιωμένα συνθήματα περί «κοινωνικής δικαιοσύνης» και κράτους δικαίου σε ένα σύστημα που η αδικία είναι η ίδια του η ύπαρξη; Φασιστικές κορώνες από τους καλύτερους μπράβους του συστήματος έτοιμους να παίξουν τον αντιδραστικό και αντιλαϊκό ρόλο τους σε συνθήκες πολέμου;
Οπως εξήγησε «σήμερα ζούμε πιο συχνά από παλιότερα στιγμές που δείχνουν ότι κάτι κινείται μέσα στους εργαζόμενους και το λαό, υπάρχουν στιγμές και γεγονότα που η εργατική λαϊκή δυσαρέσκεια εκδηλώνεται πέρα από συνηθισμένο. Έτσι έγινε στις κινητοποιήσεις για Τέμπη, έτσι έγινε σε μεγάλες απεργιακές μάχες, έτσι έγινε στους αγώνες που δόθηκαν εδώ στην Περιοχή μετά τις καταστροφές του Ντάνιελ, έτσι έγινε με τις φετινές αγροτικές κινητοποιήσεις. Εμείς σε αυτούς τους αγώνες που πρωτοστατήσαμε και πρωτοστατούμε δεν βλέπουμε μόνο το τώρα, το παρόν τους βλέπουμε και το μέλλον τους.
Βλέπουμε την δυνατότητα να διαμορφωθεί ένα μεγάλο ρωμαλέο δυνατό πανελλαδικά συντονισμένο εργατικό-λαϊκό κίνημα που δεν θα αμφισβητεί τη μια ή άλλη πλευρά της σημερινής κατάστασης αλλά το σύστημα συνολικά, θα έρχεται σε σύγκρουση με το σύστημα, το κεφάλαιο και την εξουσία του. Ένα κίνημα που θα χτίζει την αυτοπεποίθηση του οργανωμένου και αποφασισμένου λαού, που θα μαθαίνει να συγκρούεται να μην φοβάται, να μην δειλιάζει απέναντι σε έναν πιο ισχυρό αντίπαλο. Θα μαθαίνει να δίνει τη μάχη ακόμα και αν ξέρει πως μπορεί να μην νικήσει άμεσα αλλά έτσι να ανοίξει το δρόμο για την νίκη στο μέλλον. Ένα κίνημα που θα απορρίπτει τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες ότι μπορούν οι θεσμοί αυτού του σάπιου συστήματος να γίνουν όπλα στα χέρια των εργαζομένων και που θα φτιάχνει τα φύτρα και τις προϋποθέσεις νέων αγέννητων θεσμών οργάνωσης. Ένα κίνημα που θα έχει ως μέλλον ως προοπτική την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας, που θα ανοίξει το δρόμο για μια άλλη κοινωνική οργάνωση της παραγωγής την σοσιαλιστική-κομμουνιστική. Μια αναγκαιότητα που αναβλύζει απ’ όλες πλευρές της καπιταλιστικής πραγματικότητας, απάντηση σε κάθε αδιέξοδο της σάπιας καπιταλιστικής κοινωνίας».
Μπροστά στις εργασίες του 22ου Συνεδρίου του Κόμματος που θα πραγματοποιηθούν τις επόμενες ημέρες τόνισε πως με «το σύνθημα του για ΚΚΕ δυνατό, σταθερό σε κάθε δοκιμασία, έτοιμο στο κάλεσμα της Ιστορίας για τον Σοσιαλισμό! ξεκαθάρισε πως «σε αυτό το καθήκον έχουμε σκοπό να γινόμαστε καθημερινά πιο ικανοί».
Ενθουσίασε και συγκίνησε το μουσικό αφιέρωμα στο rock – metal και διεθνιστικό αντιπολεμικό τραγούδι
Ενθουσίασε και συγκίνησε το μουσικό αφιέρωμα στο rock – metal και διεθνιστικό αντιπολεμικό τραγούδι που ακολούθησε με τίτλο «Which side are you on?» στο οποίο συμμετείχε πλειάδα καλλιτεχνών. Στο καλλιτεχνικό μέρος, ακούστηκαν κομμάτια από όλες τις χρονικές περιόδους και το φάσμα της rock – metal μουσικής, από την δεκαετία του 1970 που η επέμβαση των ΗΠΑ στο Βιετνάμ τελείωνε και η Μέση Ανατολή τυλίγονταν στις φλόγες ως τα πολεμικά μέτωπα των καιρών μας. Το εναλλακτικό ύφος συνάντησε ελληνικές μελωδίες γνωστές για τον πολιτικό και διεθνιστικό τους χαρακτήρα. Τα τραγούδια του «σκληρού ήχου» γίνανε αντιπολεμική κραυγή και οι ύμνοι της αντίστασης των λαών δύναμη για τους αγώνες που έρχονται.
Συμμετείχαν αλφαβητικά: Ακριτίδης Ιορδάνης (φωνή), Αποστολίδης Ζήσης (φωνή), Γκουντής Κώστας (τύμπανα), Καναράς Αντώνης (τύμπανα), Καραλή Κατερίνα (φωνή), Καραμπάσης Ζαχαρίας (κιθάρα), Καραμπέρης Χάρης (φωνή), Κατσανούλης Γιάννης (κιθάρα), Κοτρώτσιος Στέλιος (σαξόφωνο), Κράιας Ιωάννης (κιθάρα), Μαμανού Ευγενία (φωνή), Μοχλούλης Αχιλλέας (πλήκτρα), Νικολαΐδης Ηλίας (μπάσο και φωνή), Παπαζήσης Αχιλλέας (μπάσο), Ριζαριώτη Ελισσάβετ (φωνή), Σαμπάνης Μιχάλης (κλαρινέτο), Σταματιάδης Δημήτρης (κλαρινέτο).
Συμμετείχε επίσης η μουσικοθεατρική ομάδα της ΚΝΕ, σε τραγούδια και δρώμενα που παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο της συναυλίας. Την καλλιτεχνική επιμέλεια του αφιερώματος είχε αναλάβει ο μουσικός και ερμηνευτής Ηλίας Νικολαΐδης».
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
