Συνέντευξη στον Λάμπρο Αναγνωστόπουλο
Με αφορμή την παρουσίαση, του νέου –όγδοου- βιβλίου του, ο Λαρισαίος συγγραφέας, ηθοποιός και σκηνοθέτης Στέλιος Ντικούλης, μιλάει στην larissanet, για τα μηνύματα του βιβλίου, για τις κοινωνικές αφορμές που τον εμπνέουν, τον πολιτισμό, την πολιτική και την πνευματική ηγεσία, στις μέρες μας. Το βιβλίο, που περιλαμβάνει, την σατιρική κωμωδία «Η γειτονιά των αρωμάτων», την επιθεώρηση «Μα… δεν το βλέπετε;» που ανέβηκε πέρυσι στο Θέατρο Τεχνών Λάρισας με μεγάλη ανταπόκριση του κοινού, «Το αλφαβητάρι της ευτυχίας» – μια προσέγγιση του συγγραφέα στις έννοιες και στην ουσία της ζωής, καθώς άρθρα και συνεντεύξεις, εκδόθηκε από τις εκδόσεις της Larissanet. Προλογίζει, ο εκδότης- διευθυντής των εκδόσεων κ. Χρήστος Μπεχλιβάνος. Τα έσοδα από την παρουσίαση θα δοθούν στην Αντιδημαρχία Κοινωνικής Πολιτικής και Πολιτικών Ισότητας, για την υποστήριξη του Ξενώνα Φιλοξενίας Γυναικών Θυμάτων Βίας και Πολλαπλών Διακρίσεων.
Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί μεθαύριο, Τρίτη 27 Ιανουαρίου στις 20:00, στο Θέατρο Τεχνών Λάρισας. Ομιλήτριες της παρουσίασης είναι η κα Βίλλη Κίτσιου, θεατρολόγος- εκπαιδευτικός θεατρικής αγωγής, M.Ed. Διοίκηση Εκπαιδευτικών Μονάδων, η κα Ευγενία Μιχάλη, θεατρολόγος, ενώ τον συντονισμό της παρουσίασης θα κάνει ο ίδιος ο συγγραφέας. Χαιρετισμό θα απευθύνει η Αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής και Πολιτικών Ισότητας, της Διεύθυνσης Κοινωνικής Πολιτικής και Πρόνοιας, του Δήμου Λαρισαίων κα Ευρυδίκη Γούλα.
Αναλυτικά η συνέντευξη:
-Κύριε Ντικούλη βρισκόμαστε στο όγδοο βιβλίο. Μια συγγραφική πορεία, πέραν της υποκριτικής ενασχόλησης, που δείχνει πως υπάρχει ακόρεστο υλικό, αλλά και προοπτική. Υπάρχει περαιτέρω προοπτική;
Προοπτική δεν ξέρω εάν υπάρχει. Εκείνο που ξέρω, είναι πως μετά από 28 χρόνια συγγραφικής πορείας, υπάρχει μια έμφυτη τάση, μια ανάγκη να εκφράσω τα κοινωνικά γεγονότα μέσω της σκηνικής παρουσίας. Και αποκλειστικά μέσα από την σάτιρα. Πέραν της κοινωνιοκεντρικής προσέγγισης όμως, πυρήνας της συνολικής συγγραφικής μου δυνατότητας είναι το άτομο. Ο σύγχρονος πονεμένος και προδομένος σε πολλά, άνθρωπος. Να διατυπώνω μέσα από ρόλους το αδιέξοδο, την μοναξιά, την απελπισία και την αποξένωση του διπλανού μας. Πάντα με ένα συγγραφικό είδος, που το υπηρετώ τρεις δεκαετίες. Την επιθεώρηση και την σατιρική κωμωδία. Κι αυτό γιατί πλέον είμαι σίγουρος, πως το γέλιο είναι φάρμακο.
-Τι θα διαβάσει ο αναγνώστης;
Στο βιβλίο υπάρχουν δύο θεατρικά έργα. Η «Γειτονιά των αρωμάτων», μια σατιρική κωμωδία με πολλά ρομαντικά στοιχεία, μια και αναφέρεται στην τελευταία γειτονιά, που γλίτωσε από την ανοικοδόμηση. Ξέρετε, μεγάλωσα σε μια κοινωνία, που ζούσαμε να το πω απλά, με ανοιχτές πόρτες και παράθυρα, με εν-συναίσθηση… με μαλώματα που κρατούσαν μισό λεπτό, αλλά κυρίως με αγάπη. Σήμερα θεωρώ πως οι πόρτες και τα παράθυρα της ψυχής των ανθρώπων είναι ερμητικά κλειστά. Επίσης περιλαμβάνει, την επιθεώρηση «Μα… δεν το βλέπετε;» που παίχτηκε τον περσινό χειμώνα και το καλοκαίρι σε περιοδεία, από το Θέατρο Τεχνών Λάρισας, άρθρα, συνεντεύξεις μου καθώς και το «Αλφαβητάρι της ευτυχίας…», που αποτελεί μια προσωπική μου προσέγγιση στα σπουδαία πράγματα της ζωής, που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο.
-Η συγγραφή σας, εμπεριέχει βιωματικά στοιχεία κυρίως;
Κυρίως βιωματικά! (γέλια). Είναι δυνατόν; Οι ζωές μας είναι γεμάτες εμπειρίες. Προδομένες σχέσεις, κούφιες φιλίες, μεγάλες αγάπες, συνεργασίες με κακομοίρηδες εκμεταλλευτές… τρελή καθημερινότητα.. Υπάρχει μεγαλύτερος σκηνοθέτης, από την ίδια τη ζωή;
-Θα μας πείτε, ένα από τα μυστικά της συγγραφής σας; Έναν τρόπο, που συλλαμβάνετε κάποιος γεγονός;
Θα σας πω, έναν από όλους τους τρόπους. Για παράδειγμα, δείχνω να μην καταλαβαίνω, όσα γίνονται δίπλα μου. Σε πολλούς χώρους. Αφήνω να λένε, διάφοροι.. διάφορα! Μέσα μου γελάω αλλά προσπαθώ να τους πείσω, πως δεν καταλαβαίνω για να το «τερματίσουν», κατά το κοινώς λεγόμενο… Εκεί έχω το υλικό για μια καλή κωμωδία…
-Γιατί αυτή η επιμονή σ’ αυτό το είδος συγγραφής; Της επιθεώρησης και της σάτιρας;
Απλά αυτό με συναρπάζει. Η σάτιρα και η κωμωδία γενικότερα έχουν μεγάλη απήχηση. Στην χώρα του Αριστοφάνη, ο σχολιασμός της κοινωνικής πραγματικότητας είναι ουσιώδης και κάνει καλύτερο τον άνθρωπο. Γιατί; Γιατί απλούστατα τον βοηθάει σε ενδοσκόπηση και αυτοκριτική. Υπάρχουν συγγραφείς της Ελληνικής και ξένης δραματουργίας, που τα έργα τους είναι εξαιρετικά λογοτεχνικά κείμενα, αλλά με ακατάπαυστες φιλολογικές επεκτάσεις, που οδηγούν τον θεατή σε ηρεμιστικά για να τα παρακολουθήσουν. Η ιδιοσυγκρασία του Έλληνα θέλει αμεσότητα λόγου, στοχευμένη έκφραση, ευφυΐα στα μηνύματα.
-Στο σήμερα, η πνευματική ηγεσία του τόπου μας, έχει ηχηρό παρόν;
Έχουμε εξαιρετικούς πνευματικούς ηγέτες. Το άσχημο είναι πως οι περισσότεροι «βολεύτηκαν». Αλλά και όσοι ορθώνουν ανάστημα, μέσα στην γενικότερη θολούρα της εποχής μας, των ηλεκτρονικών μέσων, της ταχυ-ενημέρωσης χάνονται. Γενικά παρατηρώ μια χρονοκαθυστέρηση στα αντανακλαστικά της κοινωνίας. Οι σχέσεις των ανθρώπων περνάνε κρίση και επίσης πιστεύω, πως τα πρώτα αποτελέσματα της τεχνολογικής εξάρτησης φαίνονται τώρα. Απάθεια και ψυχρότητα υπάρχουν παντού.
-Δηλαδή θα λέγατε πως ο ρόλος της τεχνολογίας σήμερα τείνει να γίνει αρνητικός;
Δυστυχώς, έχω αυτή την εντύπωση. Ο άνθρωπος πρέπει να έχει διάκριση. Καλή η τεχνολογία, αλλά όταν αντικαθιστά τον λόγο, την έκφραση, τι καλοσύνη έχει; Πολλοί έχουν πλάσει έναν κόσμο, ψευδαισθήσεων, χωρίς κάποιες αναζητήσεις και όνειρα. Όλα τυποποιημένα, μηχανικά. Ο χαιρετισμός, η συνομιλία, η έκφραση του έρωτα, της απλής συναλλαγής κ.ο.κ.
-Και ποια θα λέγατε πως είναι, η υπόσταση του σύγχρονου ανθρώπου;
Σήμερα ο άνθρωπος, έχει χάσει την υπόστασή του. Έγινε ένας αριθμός. Από τους ηγέτες των υπερδυνάμεων μέχρι το τελευταίο κρατίδιο, μιλάνε για εδαφικές επεκτάσεις και οικονομικούς, στατιστικούς δείκτες. Η έννοια της ανθρωπιάς, κυρίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, αφορά κάποιες τυποποιημένες δομές. Παρ’ όλα αυτά, ορισμένοι ρομαντικοί, μας υπενθυμίζουν πως υπάρχει φιλότιμο.
-Πάντα στα έργα σας, αποφεύγεται η ουτοπία. Κατά κάποιο μια εναλλακτική προσέγγιση που δεν αφουγκράζεται τις κοινωνικές αφορμές.
Το θέατρο και η τέχνη γενικότερα, δεν μπορεί να υπάρξει με ουτοπίες και ψευδαισθήσεις. Συναντούμε συγγραφικές και σκηνοθετικές «εναλλακτικές» που συχνά, έρχονται να καλύψουν προσωπικές τους ψυχοπαθολογίες. Για μένα στο θέατρο, όπως και στην ζωή, πρέπει να ζούμε χωρίς ψευδαισθήσεις, αλλά με αλήθεια.
-Η Λάρισα, έχει να παρουσιάσει παραγωγές, νέες προτάσεις και καινοτομίες. Εν τέλει υπάρχουν μόνο καλές παραγωγές ή και καλλιτεχνικές αγκυλώσεις;
Η Λάρισα είναι μια πόλη, που όλο το χρόνο, κάθε εποχή, έχει να παρουσιάσει θεατρικές προτάσεις. Και μάλιστα τις περισσότερες φορές αξιόπιστες και υψηλού επιπέδου. Είναι κάτι που δεν σταματάει. Υπάρχουν και μετριότητες. Παραστάσεις μαλλί της γριάς… Τρως αέρα και μένεις με το ξυλάκι. Είναι θέμα παιδείας. Κακομοίρηδες που τριγυρίζουν στα θέατρα πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν.
-Αυτή την εποχή ετοιμάζετε κάτι;
Είμαι στο Θέατρο Τεχνών Λάρισας με ταλαντούχους συναδέλφους και ετοιμάζουμε μια υπέροχη κωμωδία. Την Ψευτοϋπηρέτρια του Μαριβώ, σε σκηνοθεσία του κ. Χρήστου Δημητριάδη και δεν σας κρύβω πως ανυπομονώ για την πρεμιέρα. Επίσης σκηνοθετώ στην Ελασσόνα μια σπαρταριστή Ελληνική κωμωδία, με πολύ χαρισματικούς ηθοποιούς καθώς επίσης έχω και μια συνεργασία με το Πρότυπο Γενικό Λύκειο Λάρισας, που ανεβάζουν τον «Κύκλο με την κιμωλία» του Μπρεχτ.
Ποιος είναι ο Στέλιος Ντικούλης
Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1972. Σπούδασε οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στη σχολή Νομικών και Οικονομικών Επιστημών. Ξεκίνησε την ενασχόλησή του με το θέατρο το 1998, ερμηνεύοντας ρόλους και σκηνοθετώντας έργα δεκάδων Ελλήνων και ξένων θεατρικών συγγραφέων. Έπαιξε: 49 θεατρικά έργα. Σκηνοθέτησε: 26 θεατρικά έργα. Σκηνοθέτησε: 2 παιδικά έργα. Έπαιξε: 2 παιδικά έργα. Έγραψε: 8 βιβλία με σάτιρες και επιθεωρήσεις. Συνολικό συγγραφικό έργο: 28 θεατρικά έργα & 152 μονόπρακτα.
Τον Αύγουστο του 2006, συμμετείχε με το έργο του «Η άλλη όψη», που ανέβηκε από τη θεατρική ομάδα του Μορφωτικού συλλόγου Τυρνάβου, στο 7Ο Πανελλήνιο φεστιβάλ θεάτρου Ορεστιάδας όπου έλαβε βραβείο ερμηνείας.
Τον Φεβρουάριο του 2019, πήρε το πρώτο βραβείο πρωτότυπου κειμένου, από την Εταιρία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, για έργο του που παρουσιάστηκε από την θεατρική ομάδα «Φαέθων» του συλλόγου Ανατολικής Ρωμυλίας Λάρισας, στα πλαίσια του 11ου πανελλήνιου φεστιβάλ θεάτρου «Μώμος ο Πατρεύς», που διοργανώθηκε στην Πάτρα.
Τηλεόραση: Στον τηλεοπτικό σταθμό Θεσσαλία παρουσίασε το 2008 και το 2010 την δική του κωμική σειρά «που θα πάει η βαλίτσα» με είκοσι επεισόδια. Επίσης στον ίδιο τηλεοπτικό σταθμό παρουσίασε το 2014, την σατιρική σειρά «που πας πατρίδα με τέτοιο καιρό» με είκοσι επεισόδια.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
