Η πατάτα ήταν γνωστή ήδη σε περιοχές της Ελλάδας…
πολύ πριν την άφιξη του Καποδίστρια…
ο Καποδίστριας προώθησε συστηματικά την καλλιέργειά της…
μέσω της Γεωργικής Σχολής στην Αίγινα…
αυτό κατέγραψε η Ιστορία…
δεν αγαπάμε την Ιστορία…
μας αρέσουν οι μύθοι…
τους διδάσκουμε στα σχολεία…
την ώρα της Ιστορίας…
έτσι…
οι Έλληνες αντιμετωπίζουν με καχυποψία τις πατάτες του Καποδίστρια…
αυτός εφαρμόζει τέχνασμα με φρουρούς στις αποθήκες…
οι Έλληνες τις θεωρούν πολύτιμες και τις κλέβουν…
στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή…
δεν υπήρχαν οι πατάτες…
υπήρχαν οράματα…
καλόγεροι…
και ένας Καποδίστριας…
που κατάφερε τα πάντα…
όχι λόγω των εξαιρετικών διπλωματικών ικανοτήτων του (Ιστορία) …
αλλά λόγω Θεού και Παναγίας (Σμαραγδής)
ο Καποδίστριας του Σμαραγδή…
είναι η αποθέωση του μεσσιανισμού…
υπάρχει ο «εκλεκτός»…
κατέχει την απόλυτη αλήθεια
δρα στο όνομα ανώτερης δύναμης…
δεν λογοδοτεί ποτέ…
δικαιώνεται εκ των προτέρων…
δεν γνωρίζω τη Μαρία Καρυστιανού…
είμαι σίγουρος ότι θα της άρεσε ο Καποδίστριας…
θα μπορούσε να τη συγκινήσει βαθιά…
όχι ως ιστορικό δράμα με τεράστιες ανακρίβειες…
αλλά ως καθρέφτης ενός κόσμου…
όπου οι ρόλοι είναι καθαροί…
οι εχθροί αναγνωρίσιμοι…
και κυρίως…
ότι ο «καλός»…
δεν χρειάζεται απολογίες…
θα της άρεσε ο Καποδίστριας ως μορφή ηθικής μοναξιάς…
ο άνθρωπος που ξέρει την αλήθεια…
προχωρά…
ακόμα κι όταν όλοι οι άλλοι «δεν καταλαβαίνουν»…
θα αναγνώριζε στο φιλμ τη βαθιά πίστη…
υπάρχει αποστολή (από το Θεό;)…
και η αποστολή χρειάζεται πρόσωπα…
να αντέξουν το κόστος της μοναχικότητας…
ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να μιλούν πάνω από όλους…
ίσως στιγμιαία…
(θέλω να πιστεύω)
βλέποντας την ταινία…
να βλέπει τον εαυτό της
να μιλά εξ ονόματος Ανώτερης Δύναμης…
μετατρέποντας την πολιτική σε ηθικό πόλεμο καλού–κακού…
όπου ο Θεός δείχνει το δρόμο…
και είναι ο τελικός κριτής…
όσοι έπεσαν από τα σύννεφα…
μετά τις τελευταίες δηλώσεις για τις αμβλώσεις…
μάλλον δεν είχαν παρακολουθήσει προσεκτικά τα βήματά της…
κυρίως…
μετά τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια του περσινού Φεβρουαρίου…
οι πρόσφατες δηλώσεις για τις αμβλώσεις…
δεν αποτελούν μια «προσωπική άποψη»…
λειτουργούν ως ιδεολογικός δείκτης…
οι δείκτες, στην πολιτική…
λένε πάντα περισσότερα απ’ όσα θα ήθελε ο εκφωνητής τους…
η επίκληση της θρησκείας σε ζητήματα σωματικής αυτονομίας δεν είναι αθώα…
λειτουργεί ως εργαλείο πολιτικής πειθάρχησης…
η ακροδεξιά…
σε όλη την Ευρώπη…
επενδύει ακριβώς σε αυτό το σχήμα…
«παράδοση», «οικογένεια», «ηθική τάξη»…
με περιστολή ατομικών δικαιωμάτων…
όταν ένας νέος φορέας υιοθετεί αυτή τη ρητορική…
στέλνει μήνυμα…
όχι μόνο για το τι πιστεύει…
αλλά και για το πώς αντιλαμβάνεται την εξουσία…
η ελευθερία στη διαχείριση του σώματος δεν είναι προνόμιο…
είναι θεμέλιο δημοκρατίας…
όποιος αμφισβητεί το δικαίωμα αυτό…
αύριο θα αμφισβητήσει άλλα…
ο Καποδίστριας του Σμαραγδή…
δεν αφηγείται απλώς Ιστορία…
παράγει μύθο…
ένας «καθαρός» ηγέτης…
μόνος απέναντι σε όλους…
με ηθική υπεροχή…
και με τον Θεό σε ρόλο συμπαραγωγού…
με απλά λόγια…
όταν πιστεύεις ότι είσαι το Καλό…
δεν χρειάζεσαι αντίλογο…
και αυτό είναι πάντα επικίνδυνο…
είτε φοράει ράσο…
είτε κουστούμι…
η Μαρία Καρυστιανού…
ήταν ένα ΠΡΟΤΥΠΟ ΑΓΩΝΑ για αλήθεια και δικαίωση…
κάποιοι την αγιοποιήσαν…
τα πρότυπα, όταν αγιοποιούνται…
δεν χρειάζονται ερωτήσεις…
μόνο πιστούς…
και ο μεσσιανισμός δεν αντέχει τη δημοκρατία…
γιατί η δημοκρατία δεν πιστεύει…
ρωτά…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
