Ποιος την κρατάει, πότε πάει για απόσυρση, πώς επιλέγονται οι μπάλες αγώνα και πού καταλήγουν στη συνέχεια;
Η μπάλα είναι το πιο hot αντικείμενο σε έναν αγώνα μπάσκετ. Περνάει από χέρια και χέρια, ενίοτε και πόδια, χτυπάει με μανία σε παρκέ, ταμπλό και στεφάνι, «ιδρώνει» μαζί με τους παίκτες και κουβαλάει κάθε φάση πάνω της. Κι όμως, μόλις ακουστεί το τελευταίο σφύριγμα, εξαφανίζεται ήσυχα και αθόρυβα. Δεν υπάρχει καμία τελετή, ούτε αποχαιρετισμός. Μόνο μια γρήγορη κίνηση τσακ, κάποιος την πιάνει, την παίρνει, και κάπως έτσι ξεκινάει η δεύτερη ζωή της.
Πάμε λοιπόν πίσω από τα φώτα, εκεί έχουμε «τα εν οίκω μη εν δήμω», και να δούμε τι πραγματικά γίνεται με την μπάλα μετά το τέλος.
Ποιος την παίρνει αμέσως μετά το παιχνίδι
Στις περισσότερες διοργανώσεις, η μπάλα αγώνα θεωρείται υλικό του γηπέδου ή της λίγκας και όχι λάφυρο του παίκτη που έβαλε το νικητήριο ας πούμε καλάθι ή του ρούκι που έβαλε τους πρώτους του πόντους. Τυπικά, την ευθύνη την έχουν οι άνθρωποι του αγώνα, ο equipment manager (αν μιλάμε για επαγγελματικό επίπεδο), οι υπεύθυνοι της γραμματείας, ή το προσωπικό που μαζεύει τον εξοπλισμό μετά το πέρας του αγώνα.
Παρόλα αυτά, υπάρχουν στιγμές που η μπάλα αποκτά άλλη αξία και γίνεται σύμβολο. Σε έναν τελικό, σε κάποιο ρεκόρ, σε ένα τελευταίο παιχνίδι παίκτη, σε μια ιστορική νίκη. Εκεί, συχνά κλειδώνεται επί τόπου, ο διαιτητής ή ο υπεύθυνος εξοπλισμού την παραδίδει σε συγκεκριμένο άτομο της ομάδας για να διασφαλιστεί ότι είναι πράγματι η σωστή. Έχουμε δει αγορές στο στοιχημα λαιβ για το ποιος θα πάρει την μπάλα επί τόπου. Τρελό!
Πότε μια μπάλα φεύγει για απόσυρση και γιατί
Οι μπάλες δεν παίζονται για πάντα. Έχουν έναν κύκλο ζωής, και μάλιστα αρκετά αυστηρό σε υψηλό επίπεδο. Με τον χρόνο, το δέρμα (ή το συνθετικό υλικό) αλλάζει αίσθηση, οι ραφές φθείρονται, η επιφάνεια είναι φουλ πιο γυαλιστερή ή και είναι φαγωμένη σε αρκετά σημεία. Μια μπάλα μπορεί να φαίνεται έτσι εμφανισιακά μια χαρά, αλλά να έχει χάσει το grip που χρειάζεται ένας παίκτης για να αισθάνεται σιγουριά.
Η απόσυρση γίνεται συνήθως όταν δεν περνάει τα εσωτερικά στάνταρ, ζύγισμα, πίεση, ισορροπία στη ντρίμπλα, σταθερότητα στην αναπήδηση. Πιο πρακτικά, όταν δεν «κάθεται» σωστά στο χέρι και δεν συμπεριφέρεται προβλέψιμα στο παρκέ.
Πώς επιλέγονται οι μπάλες αγώνα πριν το τζάμπολ
Πολλοί νομίζουν ότι άντε μία μπάλα είναι και πάμε. Γατάκια, στην πραγματικότητα, υπάρχει μια διαδικασία. Συνήθως υπάρχουν περισσότερες από μία μπάλες διαθέσιμες στο παρκέ (εφεδρικές), όλες στο ίδιο μοντέλο και με ίδιες προδιαγραφές πίεσης. Πριν τον αγώνα ελέγχονται και «σπάνε» (break-in): ντρίμπλες, πάσες, σουτ, ώστε να φύγει η καινουργίλα.
Σε επαγγελματικό επίπεδο, οι ομάδες έχουν ανθρώπους που ξέρουν τι κοιτάνε. Μια μπάλα μπορεί να είναι εντός προδιαγραφών και παρ’ όλα αυτά να μην αρέσει στους παίκτες. Άλλος θέλει πιο μαλακό άγγιγμα, άλλος πιο σφιχτό. Αυτός είναι και ο λόγος που συχνά θα δεις να χρησιμοποιούνται συγκεκριμένες μπάλες για ζέσταμα και άλλες να παίζονται στο παιχνίδι. Είναι θέμα συνήθειας και αίσθησης.
Τι γίνεται κατά τη διάρκεια του αγώνα
Αν η μπάλα φύγει στην κερκίδα, αν βραχεί, αν χάσει αέρα ή αν πάθει ζημιά, αντικαθίσταται στο μπαμ από εφεδρική. Αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο ούτε και γίνεται πρόχειρα. Οι εφεδρικές είναι ήδη προετοιμασμένε,ς ώστε η μετάβαση να μην αλλάξει την αίσθηση του παιχνιδιού. Σε μεγάλες διοργανώσεις, υπάρχει μια αυστηρή επιτήρηση, γιατί μια μικρή διαφορά στην αίσθηση μπορεί να επηρεάσει το σουτ και την ντρίμπλα περισσότερο απ’ όσο φαντάζεται κάποιος απέξω.
Πού καταλήγουν οι μπάλες;
Η πιο συνηθισμένη κατάληξη δεν είναι και τόσο ρομαντική, στην αποθήκη για χρήση. Πολλές μπάλες αγώνα κατεβαίνουν κατηγορία και γίνονται μπάλες προπόνησης. Εκεί συνεχίζουν να δουλεύονται, ίσως πιο σκληρά από ό,τι στο επίσημο παιχνίδι, μέχρι να φθαρούν ντιπ.
Υπάρχουν όμως και ειδικές περιπτώσεις. Σε μεγάλες και επικές στιγμές, η μπάλα μπορεί να μπει στη βιτρίνα ενός συλλόγου, να δοθεί σε παίκτη ως σουβενίρ ή να πιστοποιηθεί και να καταλήξει σε συλλέκτη. Σε ορισμένες λίγκες και ομάδες, μπάλες από σημαντικά παιχνίδια χρησιμοποιούνται για φιλανθρωπικούς σκοπούς, π.χ. σε δημοπρασίες ή εκδηλώσεις, ιδίως αν φέρουν υπογραφές παικτών. Εκεί αποκτούν άλλη αξία φυσικά.
Και κάπου εδώ φαίνεται η διττή φύση της μπάλας. Για τους παίκτες είναι σαν δουλειά. Για τον κόσμο είναι μια ιστορία. Μια μπάλα που έχει ακουμπήσει τις παλάμες ενός μεγάλου σκόρερ σε ένα κρίσιμο σουτ, για κάποιον μπορεί να είναι απλώς υλικό και αέρας. Για κάποιον άλλο, είναι κομμάτι μιας βραδιάς που δεν ξεχνιέται με τπτ.
Η δεύτερη ζωή μιας μπάλας
Μετά το τελευταίο σφύριγμα, η μπάλα αλλάζει ρόλο. Μπορεί να ξαναμπεί στο παιχνίδι, να γίνει εργαλείο προπόνησης, να φυλαχτεί σαν ενθύμιο ή να ταξιδέψει σε χέρια συλλεκτών. Ό,τι κι αν γίνει, κουβαλάει πάνω της κάτι από εκείνη τη βραδιά, μια φάση, έναν ήχο από παπούτσια στο παρκέ, ένα σουτ που μπήκε ή χάθηκε στο τσακ.
Και τελικά, όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό, ισχύει το εξής, στο μπάσκετ, ακόμα και τα αντικείμενα έχουν ιστορίες. Αρκεί να ξέρεις πού να κοιτάξεις.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
