Τα χρέη του κράτους προς τους ιδιώτες ανέρχονταν, στο 10μηνο του 2025, στα 3,8 δισ., από 1,9 δισ. που ήταν το 2019. Μιλάμε για αύξηση της τάξης του 91% και είναι να απορεί κανείς πώς δουλεύουν ακόμα οι δημόσιες δομές υγείας, καθώς και εκεί υπάρχει μεγάλη αύξηση των οφειλών στους προμηθευτές…
Και αυτά τα 3,8 που χρωστάει το κράτος στους ιδιώτες βρίσκονται μέσα στο πρωτογενές πλεόνασμα των 8 δισ. (έναντι στόχου 5,3%) που ανακοίνωσε πανηγυρικά η κυβέρνηση, προτάσσοντας το συγκεκριμένο στοιχείο ως ένδειξη της πετυχημένης δημοσιονομικής διαχείρισης. Ίσως να είναι και λιγότερο από τη μισή αλήθεια, καθώς εκτός από το ότι το πλεόνασμα προέρχεται από πολλές τέτοιες κρατικές υποχρεώσεις που δεν καλύπτονται, παραμένει ένας μηχανισμός άντλησης ρευστότητας από την οικονομία. Στην κυριολεξία «ληστεύει» την οικονομία, καθώς βασίζεται σε υψηλούς φόρους και στη μη αποπληρωμή υποχρεώσεων από την πλευρά του Δημοσίου. Εκεί μέσα βρίσκονται και οι αδιάθετοι πόροι του Ταμείου Ανάκαμψης, που κανονικά θα έπρεπε να έχουν αποδοθεί στην ώρα τους στην οικονομία.
Στον βαθμό που τα πλεονάσματα αυτά τροφοδοτούνται από οφειλές στους ιδιώτες, μπορούμε άνετα να μιλάμε για κρυφό εσωτερικό δανεισμό. Το κράτος, εν προκειμένω, έχει τη δική του λογική και καλύπτει ανάγκες με βάση τις προτεραιότητες που θέτει το ίδιο. Μπορεί δηλαδή να έχει πάρει μια δόση από το Ταμείο Ανάκαμψης και, αντί να πάει στα έργα, να διατεθεί σε μια άλλη, περισσότερο επείγουσα ανάγκη της στιγμής εκείνης. Τα λεφτά δεν χάνονται βέβαια, αλλά οι πληρωμές, εν προκειμένω, στα έργα θα γίνουν πολύ αργότερα, προφανώς από άλλα κονδύλια, με ό,τι αυτό σημαίνει για την οικονομία.
Αυτό το σύστημα εσωτερικού δανεισμού εφαρμόζεται σε μεγάλη έκταση όσον αφορά τα διάφορα επιδοτούμενα προ- γράμματα, για αλλαγή θερμοσίφωνα, συστήματος θέρμανσης κ.λπ. Πάει ο πελάτης και αγοράζει ένα προϊόν (π.χ. έναν θερμοσίφωνα), αξίας 1.000 ευρώ. Δίνει στον έμπορο 500 ή 600 ευρώ, αναλόγως του ύψους της επιδότησης που έχει, και τα υπόλοιπα ο επιχειρηματίας θα τα πάρει εν καιρώ από το κράτος. Το διάστημα αποπληρωμής είναι πάνω από 10 μήνες, που σημαίνει ότι στο μεσοδιάστημα το κράτος δανείζεται από τον επιχειρηματία. Ωραία μπίζνα και ασφαλής, κυρίως, για το Δημόσιο αλλά όχι για τις επιχειρήσεις που τις βάζει το κράτος να παίζουν δήθεν κοινωνικό ρόλο και να πουλάνε προϊόντα ακριβότερα, λόγω της επιδότησης και της αργοπορίας που υπάρχει στην αποπληρωμή.
Και τον «Μουτζούρη» τον πληρώνουν όλοι στους οποίους χρωστάει το Δημόσιο, που σκίζεται να κάνει νόμους που υποτίθεται τιμωρούν τις καθυστερήσεις και τα άλλα παρόμοια γραφειοκρατικά τερτίπια που χρησιμοποιούνται για να κρατάνε τα λεφτά και να λένε μετά ότι υπάρχουν πλεονάσματα.
Και κάπως έτσι πορευόμαστε με επιτυχίες στα λόγια, που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματική ζωή.
Δημήτρης Γ. Παπαδοκωστόπουλος • dpapadokostopoulos@naftemporiki.gr
Πηγή: Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
