Μοχάμαντ Μοσαντέκ…
πρωθυπουργός του Ιράν…
πριν από αυτόν ο Σάχης…
μετά από αυτόν ο Σάχης…
η πρωθυπουργία του…
κάτι λιγότερο από τρία χρόνια…
ανατράπηκε…
σε καμία περίπτωση…
δεν ήταν αριστερός…
πολύ περισσότερο με την έννοια του κομμουνιστή…
εθνικιστής, φιλελεύθερος, δημοκράτης και συνταγματιστής…
ανατράπηκε με συνοπτικές διαδικασίες…
εθνικοποίησε το ιρανικό πετρέλαιο το 1951…
βάζοντας τέλος στο βρετανικό μονοπώλιο…
που εκμεταλλευόταν μέχρι τότε τα ιρανικά πετρέλαια…
η κίνηση αυτή και μόνο ήταν αρκετή…
το πετρέλαιο του Ιράν ήταν χρυσωρυχείο…
η εθνικοποίηση του άνοιγε επικίνδυνο προηγούμενο…
ένας λαός που παίρνει πίσω τον φυσικό του πλούτο δεν είναι καλή διαφήμιση…
αυτό…
μαζί με το γεγονός…
ότι αν και ο ίδιος δεν ήταν κομμουνιστής…
οι ΗΠΑ φοβήθηκαν…
ότι θα έσπρωχνε το Ιράν προς τη Σοβιετική Ένωση…
1953…
με την Επιχείρηση Αίας…
CIA και βρετανικές μυστικές υπηρεσίες…
χρηματοδοτούν ταραχές…
χειραγωγούν ΜΜΕ…
λαδώνουν πολιτικούς και στρατιωτικούς…
και ανατρέπουν έναν δημοκρατικά εκλεγμένο πρωθυπουργό…
ο Σάχης επιστρέφει πανίσχυρος…
οι ΗΠΑ εδραιώνουν την εξουσία του…
η τάξη αποκαθίσταται…
και το πετρέλαιο ρέει ξανά προς τη σωστή κατεύθυνση…
ερήμην πάντα του λαού…
ο Σάχης προωθεί ένα πρόγραμμα δυτικότροπου εκσυγχρονισμού…
πίσω από αυτό…
κρύβεται…
αυταρχική διακυβέρνηση, διαφθορά…
μυστική αστυνομία…
καταπάτηση δικαιωμάτων…
ο Χομεϊνί δεν εμφανίστηκε αρχικά ως “ισλαμικό καθεστώς”.
μιλούσε για δικαιοσύνη, ανεξαρτησία…
τέλος στην ξένη επιρροή…
αξιοπρέπεια…
πολλοί άκουσαν φωνή αντίστασης…
φτωχοί και εργάτες…
μεσαία τάξη και φοιτητές…
θρησκευόμενοι και κοσμικοί…
συσπειρώθηκαν γύρω του…
μόλις έπεσε ο Σάχης…
το έργο άλλαξε…
σύμμαχοι της επανάστασης άρχισαν να αποκλείονται…
κοσμικές δυνάμεις περιθωριοποιήθηκαν ή εξοντώθηκαν…
το «για τον λαό» έγινε «στο όνομα του Θεού»…
η ανατροπή του Σάχη είχε πράγματι…
ουσιαστική μαζική λαϊκή νομιμοποίηση…
όχι όμως για αυτό που τελικά εγκαθιδρύθηκε…
ο λαός εξεγέρθηκε…
για ελευθερία και κυριαρχία…
για μία ακόμη φορά…
ξύπνησε σε ένα καθεστώς…
που του είπε ότι αυτά θα τα ορίζει άλλος —
αυτή τη φορά όχι ξένος…
αλλά αλάθητος και από ψηλά…
κάθε εξέγερση ξεκινά με την ίδια υπόσχεση…
όλα για τον λαό…
αγώνες στο δρόμο, φωνές που σπάνε τη σιωπή…
και μια αίσθηση ότι επιτέλους η Ιστορία αλλάζει βάρδια…
είναι η κομβική…
και ίσως μοναδική στιγμή…
που η επανάσταση ανήκει πραγματικά σε αυτούς που εξεγείρονται…
στη διαδρομή…
εμφανίζονται προστάτες, σύμμαχοι, διαμεσολαβητές…
— πάντα για το καλό του λαού…
μόνο που ο λαός…
δεν είναι καλεσμένος στο τραπέζι…
είναι το μενού…
ένα πρωινό μετά…
ο λαός ξυπνά…
και βλέπει ότι η επανάσταση…
φορά κοστούμι, μιλά τη γλώσσα των αγορών, σέβεται τις «ισορροπίες» και θυμάται τους νεκρούς μόνο σε επετείους…
οι επιλογές έχουν ήδη γίνει…
αλλού, από άλλους…
με κριτήρια που δεν γράφτηκαν ποτέ στα συνθήματα των τοίχων…
η Ιστορία γράφει…
ότι οι εξεγέρσεις…
πολλές φορές…
ξεκινούν ως κραυγή και καταλήγουν συμβόλαιο…
όχι γιατί ο λαός έκανε λάθος που ξεσηκώθηκε…
αλλά γιατί η δύναμή του…
δεν μένει στα δικά του χέρια…
γίνεται νόμισμα…
η Ιστορία…
κυνική αλλά συνεπής…
υπενθυμίζει ξανά και ξανά…
ότι οι επαναστάσεις δεν χάνονται μόνο με τανκς…
χάνονται και με χειραψίες…
ενίοτε…
κάτω από τραπέζι…
και πάντα…
για το καλό του λαού…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
