«Κραυγή αγωνίας» για την οδό Βόλου, από κάτοικο της περιοχής που στέλνει στο μέσο μας καταγγελία για τις ευθύνες που φέρει η δημοτική Αρχή, αλλά και την αδράνεια που έδειξε.
Αναλυτικά: «Για περισσότερα από δύο χρόνια έχουν γίνει επανειλημμένες σαφείς και τεκμηριωμένες καταγγελίες στον Δήμο Λαρισαίων, για την επικινδυνότητα συγκεκριμένου οδικού τμήματος εντός του αστικού ιστού της Λάρισα (Οδό Βόλου).
Οι καταγγελίες αυτές δεν αντιμετωπίστηκαν με ουσιαστικές παρεμβάσεις, ούτε συνοδεύτηκαν από συγκεκριμένο σχέδιο, χρονοδιάγραμμα ή εφαρμογή μέτρων πρόληψης και μέχρι σήμερα χωρίς καμία απάντηση στις καταγγελίες.
Όταν ο Δήμαρχος δηλώνει δημόσια ότι «η ασφάλεια των πολιτών είναι αδιαπραγμάτευτη», η Διοίκηση κρίνεται όχι από τη διακήρυξη προθέσεων, αλλά από τις πράξεις — ή τις παραλείψεις της.
Και εδώ προκύπτουν αμείλικτα ερωτήματα διοικητικής ευθύνης:
- Γιατί αγνοήθηκαν επί δύο χρόνια καταγγελίες που αφορούσαν άμεσο κίνδυνο για ανθρώπινες ζωές;
- Γιατί δεν υλοποιήθηκε ούτε η στοιχειώδης παρέμβαση τοποθέτησης κολονακίων σε επικίνδυνα σημεία για τη βελτίωση της ορατότητας;
- Γιατί η Δημοτική Αστυνομία ήταν και παραμένει ουσιαστικά απούσα από τον έλεγχο και την πρόληψη;
- Γιατί δεν δημιουργήθηκε ούτε μία πρόσθετη διάβαση πεζών, παρά τον αυξημένο κυκλοφοριακό φόρτο;
- Γιατί δεν αντικαταστάθηκε ούτε καν η πινακίδα ορίου ταχύτητας σύμφωνα με τον ισχύοντα ΚΟΚ;
- Γιατί, συνολικά, δεν υπήρξε καμία ουσιαστική παρέμβαση με αποκλειστικό γνώμονα την προστασία της ανθρώπινης ζωής;
Γιατί έπρεπε να θρηνήσουμε άλλη μια ανθρώπινη ζωή
Γιατί να δεχτούμε ως «μοίρα» ένα ακόμη τραγικό συμβάν, όταν ο κίνδυνος ήταν γνωστός, καταγεγραμμένος και επαναλαμβανόμενα επισημασμένος;
Γιατί να χαθεί άλλη μία ανθρώπινη ζωή, όταν ο Δήμαρχος Λαρισαίων γνώριζε την επικινδυνότητα και επί μακρόν κωλυσιεργούσε, χωρίς να λάβει καμία ουσιαστική ενέργεια πρόληψης ή προστασίας των πολιτών;
Η αδράνεια δεν είναι ουδετερότητα. Όταν υπάρχει γνώση και δεν υπάρχει πράξη,
η ευθύνη δεν είναι θεωρητική — είναι πραγματική.
Δεν μιλάμε για ένα απρόβλεπτο γεγονός. Μιλάμε για έναν δρόμο με αυξημένο κίνδυνο, για συνθήκες που είχαν καταγγελθεί, για παρεμβάσεις που ζητήθηκαν και δεν έγιναν.
Σύμφωνα με πάγια διοικητική και νομική αρχή, όταν ένα αρμόδιο όργανο έχει γνώση επικίνδυνων συνθηκών και δεν ενεργεί, η παράλειψη αυτή συνιστά παράβαση καθήκοντος.
Η αδράνεια, υπό αυτές τις συνθήκες, δεν είναι πολιτική επιλογή· είναι διοικητική ευθύνη.
Η ευθύνη αυτή δεν είναι απρόσωπη. Βαρύνει τον θεσμικά υπεύθυνο για τη λήψη αποφάσεων, τον σχεδιασμό και την εφαρμογή μέτρων προστασίας των πολιτών.
Η κοινωνία δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι η ανθρώπινη ζωή τίθεται σε αναμονή, μέχρι να υπάρξει πολιτικός χρόνος ή επικοινωνιακή ανάγκη.
Η πρόληψη ήταν δυνατή. Η αδράνεια ήταν επιλογή.
Όταν η Δημοτική Αρχή επιλέγει να καθυστερεί, να περιορίζεται σε δηλώσεις και να αντικαθιστά τη λύση με πρόχειρα μέτρα, τότε δεν προστατεύει τον πολίτη — τον εκθέτει».
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
