«Ο κόσμος του La Spina Rossa είναι σκοτεινός, αλλά δυστυχώς δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα. Είναι μια προέκταση όσων ήδη συμβαίνουν γύρω μας και απλώς τα φέρνω στην επιφάνεια χωρίς φίλτρα. Οι φόβοι, οι σιωπές, οι μικρές και μεγάλες βίες που υπάρχουν στην ιστορία δεν είναι φαντασία»
Συνέντευξη στον Λάμπρο Αναγνωστόπουλο
Η συγγραφή του «La Spina Rossa» δεν γεννήθηκε από μια αφηγηματική φιλοδοξία, αλλά από ένα βαθύ τραύμα της συλλογικής πραγματικότητας. Η συγγραφέας, Στέβη Λύτρα, μέσα από μια διαδικασία εσωτερικής ακρόασης και σκληρής έρευνας, επιχειρεί να φωτίσει εκείνα τα σκοτεινά σημεία της καθημερινότητας που συχνά επιλέγουμε να αγνοούμε.
Το έργο της δεν επιδιώκει να σοκάρει επιφανειακά ούτε να «εγκλωβιστεί» σε στερεότυπα του ψυχολογικού θρίλερ. Αντίθετα, λειτουργεί ως εμπειρία: μια «κατάδυση» στην ψυχολογία των χαρακτήρων, στις σιωπές, στους φόβους και στις λεπτές ρωγμές που χωρίζουν το φως από το σκοτάδι.
Μέσα από τη Στέφανη, την ηρωίδα, η συγγραφέας δίνει φωνή σε ιστορίες που επαναλαμβάνονται γύρω μας και μας καλεί να αναλάβουμε τον ρόλο του ενεργού μάρτυρα. Όπως ο χορός της αρχαίας τραγωδίας, ο αναγνώστης καλείται όχι μόνο να παρακολουθήσει, αλλά να νιώσει, να συγκρουστεί και τελικά να μην παραμείνει αμέτοχος.
Αναλυτικά η συνέντευξη με τη Στέβη Λύτρα:
Από πού ξεκίνησε η αρχική ιδέα για αυτή την ιστορία;
Ξεκίνησα να γράφω το La Spina Rossa όταν ένιωσα πραγματικό σοκ από τις ιστορίες των επαναλαμβανόμενων γυναικοκτονιών που άκουγα στις ειδήσεις, αλλά και από όσα άκουγα γύρω μου ακόμα πιο πριν. Δεν είχα στο μυαλό μου να γράψω ψυχολογικό θρίλερ αυτό προέκυψε μόνο του. Άρχισα να γράφω και η ιστορία με άρπαξε και με οδήγησε μέχρι που πήρε το τελικό της σχήμα. Αυτό που ήθελα ήταν να δημιουργήσω ένα κείμενο που θα μείνει στο μυαλό του αναγνώστη. Όχι απλώς μια αφήγηση, αλλά μια εμπειρία. Ήθελα, όταν κάποιος κλείσει το βιβλίο, να κουβαλήσει κάτι μαζί του. Γι’ αυτό και η Στέφανη δεν είναι απλώς μια ηρωίδα· είναι μια εμπειρία, ένα σύμβολο, μια παρουσία που γράφεται στο συνειδητό και δεν προσπερνιέται εύκολα.
Πόσο κοντά βρίσκεται ο κόσμος του βιβλίου στην καθημερινή μας πραγματικότητα;
Ο κόσμος του La Spina Rossa είναι σκοτεινός, αλλά δυστυχώς δεν είναι μακριά από την πραγματικότητα. Είναι μια προέκταση όσων ήδη συμβαίνουν γύρω μας και απλώς τα φέρνω στην επιφάνεια χωρίς φίλτρα. Οι φόβοι, οι σιωπές, οι μικρές και μεγάλες βίες που υπάρχουν στην ιστορία δεν είναι φαντασία. Είναι κομμάτια της καθημερινότητας που συχνά προσπερνάμε ή δεν θέλουμε να δούμε. Δεν με ενδιέφερε να φτιάξω έναν «κατασκευασμένο» σκοτεινό κόσμο. Με ενδιέφερε να δείξω πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι μέσα στη ζωή μας. Πολλά από αυτά που ζει η Στέφανη, η ηρωίδα, υπάρχουν ήδη γύρω μας. Εγώ απλώς τα έβαλα σε μια ιστορία που δεν επιτρέπει στον αναγνώστη να τα αγνοήσει.
Πώς προσεγγίσατε ψυχολογικά τη δημιουργία των χαρακτήρων;
Ψυχολογικά, προσπάθησα να δω τους χαρακτήρες σαν αληθινά πρόσωπα. Με εσωτερικό κόσμο, αντιφάσεις και τραύματα. Δεν ήθελα να γράψω «ρόλους» που υπηρετούν την πλοκή, αλλά για ανθρώπους που κουβαλούν ιστορίες και φόβους που θα μπορούσαν να ανήκουν σε οποιονδήποτε από εμάς. Δούλεψα πολύ με τα κίνητρα και τις σιωπές τους. Με αυτά που λένε αλλά κυρίως με αυτά που δεν μπορούν να πουν. Η Στέφανη δεν γράφτηκε ως ηρωίδα. Για μένα εκπροσωπεί όλες τις γυναίκες που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε έναν κόσμο που συχνά τις πληγώνει αλλά δεν τις ορίζει. Κάθε της αντίδραση προκύπτει από την ψυχολογική της αλήθεια. Το ίδιο συνέβη και με τους υπόλοιπους χαρακτήρες. Τους άφησα να με οδηγήσουν. Η διαδικασία ήταν περισσότερο ακρόαση παρά δημιουργία παρατραβηγμένων ηρώων. Προσπάθησα να καταλάβω τι κουβαλά ο καθένας και πώς αυτό διαμορφώνει τις πράξεις του και να το γράψω.
Πώς σας επηρέασε συναισθηματικά η συγγραφή ενός ψυχολογικού θρίλερ;
Με επηρέασε πολύ. Χρειάστηκα χρόνο για να συνέλθω. Για να χτίσω αυτή την ιστορία έπρεπε να μελετήσω πραγματικές υποθέσεις, αστυνομικά δελτία και μαρτυρίες γυναικών. Παράλληλα έκανα μεγάλη έρευνα για το πώς σκέφτεται ένας θύτης, ο ανταγωνιστής δηλαδή, διαβάζοντας βιβλία και άρθρα επαγγελματιών ψυχικής υγείας. Η διαδικασία ήταν μακρά. Έγραφα, διόρθωνα, ξανάγραφα. Κάθε φορά που απαντούσα στο «τι θα γινόταν αν», η ιστορία με οδηγούσε μόνη της. Ξεκίνησα μάλιστα ανάποδα από ένα αστυνομικό δελτίο για μια από τις γυναικοκτονίες και σαν ντέτεκτιβ, άρχισα να πηγαίνω προς τα πίσω, για να δω πώς φτάσαμε εκεί. Το πιο δύσκολο ήταν ότι, για να γράψω καταστάσεις που δεν έχω ζήσει, έπρεπε να τις νιώσω και για να μπω στη θέση της Στέφανης και να καταγράψω τα συναισθήματά της, έπρεπε να αρχίσω να βλέπω τα πράγματα από τα μάτια της. Ήταν λίγο σαν τη δουλειά ενός ηθοποιού που για να αποδώσεις έναν ρόλο, πρέπει για λίγο να φύγεις από τον εαυτό σου. Και αυτό έχει τίμημα. Οι σκηνές δόλου και βίας, ήταν οι πιο απαιτητικές. Έπρεπε να ισορροπήσω ανάμεσα στην αλήθεια της ιστορίας και στη δική μου συναισθηματική αντοχή. Αλλά ήταν απαραίτητο για να αποδοθεί η ιστορία με ειλικρίνεια.
Ποιο συναίσθημα θα θέλατε να πάρει μαζί του ο αναγνώστης;
Επειδή φαντάζομαι τον αναγνώστη σαν τον χορό μιας αρχαίας τραγωδίας, μια φωνή που βλέπει, που υποψιάζεται, που θα προειδοποιούσε την ηρωίδα αν μπορούσε, θέλω να ενεργοποιηθεί. Όχι μόνο μέσα στις σελίδες, αλλά και στην πραγματική του ζωή. Να μη γυρίζουμε το βλέμμα αλλού. Θα ήθελα ο αναγνώστης, κλείνοντας το La Spina Rossa, να μείνει με μια έντονη εσωτερική σύγκρουση. Με ένα μούδιασμα. Θα ήθελα να νιώσει πένθος, αλλά και μια βαθιά ανάγκη να προστατεύσει οτιδήποτε θεωρεί ευάλωτο ή σε κίνδυνο. Αυτό που επιδιώκω είναι η κινητοποίηση. Να μη μένουμε αμέτοχοι όταν βλέπουμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Θέλω το βιβλίο να θυμίζει ότι η αδράνεια έχει κόστος και ότι η προσοχή και η ευαισθησία, μπορούν να σώσουν ζωές.
Ποια είναι η Στέβη Λύτρα
Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Ιτέα Φωκίδος. Ακολούθησε σπουδές γλώσσας και κουλτούρας στο Ιταλικό Ινστιτούτο των Αθηνών, Εσωτερικής αρχιτεκτονικής χώρων στο uniti citi college αλλά και σκηνογραφία στην Βακαλό.
Δούλεψε σε διάφορες τηλεοπτικές παράγωγες σε πόστα σχετικά με την σκηνογραφία, όπως επίσης και επιμελήθηκε τις σκηνογραφικές ανάγκες σε διάφορες μουσικές παραστάσεις σε γνωστές σκηνές των Αθηνών.
Μετά την πανδημία έγραψε, σκηνοθέτησε και ανέβασε σε θεατρικές διασκευές: το «10» του Καραγάτση και την ζωή του Ηλία Πετρόπουλου.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών της έγραψε το μη λογοτεχνικό βιβλίο με τίτλο: «Το βιβλίο της τέχνης των σκουπιδιών», ένα πόνημα που αφορά την κατασκευή διακοσμητικών αντικειμένων από άχρηστα και ανακυκλώσιμα υλικά όπως και επίσης εξέδωσε και μια σειρά συλλεκτικών συνδρομητικών περιοδικών αρχιτεκτονικής με τίτλο: «Anonymous Architect».
Έχει παρακολουθήσει μονοετές εργαστήρι δημιουργικής γραφής και σήμερα εργάζεται στον τομέα δημοσίων έργων και ζει στη Ρόδο.
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
