Παίξατε ποτέ Monopoly (Moνόπολη); Διαβάσατε ποτέ για το κουτί της Πανδώρας;
Αν παίξατε γνωρίζετε ότι είναι ένα παιγνίδι που σε κάνει πλούσιο μεγαλοϊδιοκτήτη ακινήτων ή σε κάνει υπερχρεωμένο φτωχοδιάβολο. Όσο για το κουτί της Πανδώρας που έρχεται από τα χρόνια του Ησίοδου μόνο καλά δεν έχει μέσα κι ας αφήνει στο τέλος την ελπίδα να αχνοφέγγει, πάντα οι θεοί και οι ισχυροί αφήνουν μια καραμελίτσα…ένα δόλωμα για την συνέχιση του κόσμου…
Κάπως έτσι πιστεύω πως ήλθε το 2026 στη ζωή μας…παίζοντας Μονόπολη και διαβάζοντας τον μύθο της Πανδώρας, και δεν παίζει μόνο του βέβαια, έχει συμπαίκτες τρομερούς, με όλη τη σημασία της λέξης…Ντόναλντ, Βλαδίμηρο, Σι, έχει και κάποιους να συμπληρώνουν την ομάδα, Μανουέλ, Νάνσι, μη ξεχάσω τον Βολοντίμιρ, έχει και κάποια προσκοπάκια να μοιράζουν τις κάρτες, ονόματα δε λέμε, δεν θίγουμε οικογένειες, και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι στο παιγνίδι πιά μπήκαν νέα προϊόντα…πετρέλαια, καλά λίγο το κακό και πάντα φανερό…, τώρα παίζουν όχι για ένα τετράγωνο ή ένα σπίτι τώρα παίζουν για ολόκληρες χώρες και μαζί και τους ανθρώπους τους, αν αρχίσουν να παίζουν και για το νερό, κοντά σιμά τα Γιάννενα, αλί αλί και τρις αλί…
Ε, το ότι άνοιξε το κουτί της Πανδώρας είναι ολοφάνερο!
Ωραία είσοδο έκανε ο νεογέννητος χρόνος…δεν χρειάζεται να πω κάτι άλλο, τα ξέρετε καλύτερα από μένα. Με το καλημέρα μας είπε να προσέχουμε με ποιόν κοιμόμαστε το βράδυ, με τον Μήτσο, τον Τάκη…και με ποιόν θα ξυπνήσουμε…όπως και να το κάνουμε μπορεί η Γροιλανδία νάχει σπάνιες γαίες και άλλα παρόμοια, αλλά κι εμείς είμαστε ωραίο οικόπεδο… γινόμαστε ένα Τραμπ Ναβαρίνο κούκλα…θου κύριε…
Βράδυ Τετάρτης κι η συννεφιά της μας τυλίγει, η πανσέληνος του Λύκου ταξίδεψε στο χθες, μια υγρασία μια πούντα κυριεύει τη βασίλισσα του κάμπου, με το κινέζικο ημερολόγιο φέτος γιορτάζει, είναι η χρονιά του Αλόγου, αλλά προς το παρόν μελαγχολεί κάτω από το βάρος των τρακτέρ, που αντί να της δίνουν ζωή, της δείχνουν πως τίποτα δεν είναι παντοτινό, πως τα χρόνια που έρεε ο λευκός χρυσός τελείωσαν, πως καλές οι παρελάσεις και οι γιορτές της γέννησης του Αθώου, καλά τα βεγγαλικά και οι χοροί, αλλά η πραγματικότητα είναι εδώ και πάλι…χωρίς λαμπιόνια, χωρίς Άγιους Βασίληδες, αλλά με αγωνίες και δυσκολίες.
Είναι κι άλλα πολλά που θάθελα να πούμε. Αλλά δεν έχω χώρο, όπως πάντα πετάω, πετάμε από το ένα στο άλλο, τα μολύβια, εγώ, ο τετράποδος, που μάλλον δεν πρέπει να του λέμε δυνατά το όνομά του, Φιντέλ άκου τώρα όνομα…να μας ακούσει ο τραμπούκος να μας τον απαγάγει… ωχ Παναγιά μου!
Κλείνοντας να σας ευχηθούμε ό,τι βρήκε την καρδιά σας στην χαραυγή του χρόνου, νάρθει πιο χαρούμενο, αν ήταν χαρωπό, κι αν ήταν μελαγχολικό να γίνει απαλότερο!!!
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
