Στην απονομή των Όσκαρ του 1973…
γράφτηκε μία από τις πιο δυνατές…
–και αμήχανες– στιγμές…
στην ιστορία του θεσμού…
ο Μάρλον Μπράντο…
με το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου για τον «Νονό»…
δεν εμφανίζεται ποτέ να το παραλάβει…
στη σκηνή ανεβαίνει η Sacheen Littlefeather…
ακτιβίστρια και εκπρόσωπος ιθαγενών Αμερικανών…
η Littlefeather…
με παραδοσιακή ενδυμασία…
μπροστά σε ένα κοινό…
εθισμένο σε ευχαριστίες και χαμόγελα…
ανακοινώνει ότι ο Μπράντο αρνείται το βραβείο…
διαμαρτυρόμενος για τον τρόπο…
με τον οποίο το Χόλυγουντ απεικόνιζε…
και ολόκληρη η Αμερική αντιμετώπιζε…
τους Ιθαγενείς Αμερικανούς…
την ίδια στιγμή…
τα γεγονότα στο Wounded Knee…
συγκλόνιζαν τις ΗΠΑ…
η αντίδραση της αίθουσας ήταν διχασμένη…
χειροκροτήματα, αποδοκιμασίες…
το μήνυμα, όμως, είχε ακουστεί…
ο Μπράντο…
χωρίς να πατήσει το πόδι του στη σκηνή…
μετέτρεψε την πιο λαμπερή τελετή της Αμερικής…
σε πολιτική δήλωση παγκόσμιας εμβέλειας…
το Όσκαρ που δεν παραλήφθηκε ποτέ…
έμεινε στην ιστορία περισσότερο…
από πολλά που υψώθηκαν περήφανα στον αέρα…
η συγκρότηση των ΗΠΑ…
όσο να κρύβεται κάτω από λαμπερά φώτα και αμερικάνικα όνειρα…
στηρίχτηκε στην εξόντωση και τον εκτοπισμό…
αρπαγή γης, παραβίαση συνθηκών και βία…
η υπόθεση της απαγωγής Μαδούρο…
δεν είναι «παρέκκλιση» της αμερικανικής πολιτικής…
είναι η φυσική της συνέχεια…
η πολιτική Τραμπ δεν εφηύρε τον ιμπεριαλισμό…
τον έκανε ωμό…
τηλεοπτικό…
κυνικά ειλικρινή…
από τη γενοκτονία των ιθαγενών…
την αρπαγή γης και τον «εκπολιτισμό με το όπλο»…
μέχρι το Βιετνάμ, το Ιράκ, τη Χιλή και τη Λατινική Αμερική…
η αμερικανική εξωτερική πολιτική…
κινείται με έναν σταθερό άξονα…
όποιος δεν υπακούει, ανατρέπεται…
με πραξικόπημα…
με αποκλεισμό…
οικονομική ασφυξία…
και εσχάτως απαγωγές…
ο Τραμπ δεν είναι ιστορική ανωμαλία….
είναι το απόσταγμα μιας αυτοκρατορικής λογικής…
που δεν αναγνωρίζει διεθνές δίκαιο…
παρά μόνο συμφέροντα…
το διεθνές δίκαιο κουρελιάζεται μπροστά στον αυτοκράτορα…
κυριαρχία κρατών, αυτοδιάθεση λαών, απαραβίαστο συνόρων…
ωραίες λέξεις…
άχρηστες μπροστά στο πετρέλαιο…
τις αγορές…
και τη γεωπολιτική ισχύ…
το πραγματικά ενοχλητικό κομμάτι…
η σιωπή…
όποιος…
«δεν σχολιάζει αρνητικά»…
μια τόσο απροκάλυπτη καταπάτηση διεθνούς δικαίου…
δεν είναι ουδετερότητα…
είναι θέση…
αποδοχή…
γλείψιμο στον αυτοκράτορα…
το χαμηλωμένο βλέμμα του μικρού συμμάχου…
που βαφτίζει την εξάρτηση ρεαλισμό…
και την υποταγή υπευθυνότητα…
όταν μια κυβέρνηση…
αποφεύγει να καταδικάσει μια απαγωγή…
ή μια απόπειρα ανατροπής…
δεν προστατεύει τη διπλωματία…
υπονομεύει κάθε έννοια δικαίου…
γιατί αν το διεθνές δίκαιο…
ισχύει μόνο για τους δυνατούς…
τότε δεν είναι δίκαιο…
είναι εργαλείο επιβολής…
η σιωπή αυτή ακούγεται εκκωφαντικά…
και απλώνεται…
σε όσες πρωτεύουσες επιλέγουν…
να μη «σχολιάζουν αρνητικά» τον αυτοκράτορα…
για να μη χτυπήσει και τη δική τους πόρτα…
ρεαλισμός χωρίς αρχές δεν είναι πολιτική…
είναι φόβος με γραβάτα…
το 1973…
στο χωριό Wounded Knee στη Νότια Ντακότα…
–τόπο ήδη φορτισμένο, αφού εκεί είχε γίνει η σφαγή των ιθαγενών Λακότα το 1890…
μέλη του Αμερικάνικου Ινδιάνικου Κινήματος…
και κάτοικοι απόγονοι της φυλής Λακότα…
κατέλαβαν την περιοχή…
η κατάληψη κράτησε 71 ημέρες…
συνέπεσε με τα Όσκαρ…
η κατάληψη του 1973…
έγινε σύμβολο αντίστασης…
κραυγή αξιοπρέπειας…
μια υπενθύμιση ότι η Ιστορία δεν τελειώνει ποτέ…
— απλώς ζητά να την κοιτάξεις κατάματα…
όσοι αποστρέφουν το βλέμμα…
αργά η γρήγορα…
θα βρεθούν με την ίδια μεταχείριση…
και την Ιστορία…
να τους γυρνά την πλάτη…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
