Του Δημήτρη Ζ. Γουγουλιά
Δεν πέρασαν δύο μήνες που οι κάτοικοι σε πολλά σημεία της χώρας και στην περιοχή μας (Συκούριο) βγήκαν στους δρόμους και προχώρησαν σε δημόσια διαμαρτυρία για την προοπτική κλεισίματος των επαρχιακών Ταχυδρομείων. Ακολούθησαν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι – στην περιοχή μας όχι όλοι – αλλά είναι πάρα πολλοί με δίκαια αιτήματα, αγανάκτηση – βλέπε και ΟΠΕΚΕΠΕ – προτάσεις αλλά και αγωνιστική διάθεση, ενώ συνταξιούχοι και εργαζόμενοι ζουν το δικό τους ανήφορο με σοβαρά προβλήματα στην υγεία, στις αυξήσεις των τιμών, κ.ά.
Στην ελληνική περιφέρεια τα τελευταία 15-20 χρόνια έχουν κλείσει τράπεζες, σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες, εφορίες, δεν έχει μείνει σχεδόν τίποτα. Η επαρχία, η ύπαιθρος ερημώνει και γίνεται όλο και πιο δύσκολη η καθημερινότητα για όποιον επιμένει να ζει μακριά από τις μεγάλες πόλεις. Ούτε δρόμους να πάνε στα χωράφια τους δεν μπορούν να έχουν οι αγρότες…
Κι αυτό που νιώθει επιπλέον αυτός ο κόσμος είναι ότι δεν τον ακούνε και τον έχουνε ξεχάσει, κράτος και τοπική αυτοδιοίκηση.
Για αυτό και πια θυμώνει.
Γιατί σηκώνει βουνά, κυριολεκτικά και μεταφορικά, κάθε μέρα για να τα βγάλει πέρα και έχει και τους «ειδικούς» και τους τεχνοκράτες και τους πολιτικούς ιθύνοντες να του λένε ότι δεν έχει δα και καμιά ανάγκη να στείλει ένα γράμμα. Άλλωστε τόσες ιδιωτικές εταιρείες υπάρχουν για να στείλεις ένα δέμα ή ένα υπηρεσιακό έγγραφο. …Έχει λύσεις η αγορά.
Μόνο για τον θυμό των ανθρώπων δεν έχει λύσεις. Ή μάλλον έχει. Προτείνει να μη μιλάνε και πολύ και να περιορίζονται σε όσα έχουν. Το πρόταγμα πια δεν είναι η δημιουργικότητα, οι κοινοτικές πρωτοβουλίες και η περιφερειακή ανάπτυξη. Τώρα έχει σημασία να προσαρμόζεσαι. Στα λίγα, στα λίγα. Να δούμε αν θα τον δεχτούν όλοι αυτόν τον περιορισμό στα λίγα.
Όμως μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη της υπαίθρου στη χώρα μας και πώς; Η ελληνική ύπαιθρος αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους αλλά και πιο παραμελημένους πυλώνες της χώρας. Παρά τον πλούτο φυσικών πόρων, πολιτιστικής κληρονομιάς και παραδοσιακών δραστηριοτήτων, πολλές αγροτικές και ορεινές περιοχές αντιμετωπίζουν σήμερα σοβαρά προβλήματα εγκατάλειψης, γήρανσης του πληθυσμού και οικονομικής στασιμότητας. Το ερώτημα, λοιπόν, αν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη της υπαίθρου στην Ελλάδα δεν είναι θεωρητικό· είναι απολύτως ρεαλιστικό και κρίσιμο για το μέλλον της χώρας. Η απάντηση είναι θετική, υπό την προϋπόθεση ότι η ανάπτυξη αυτή θα βασιστεί σε σύγχρονες, βιώσιμες και τοπικά προσαρμοσμένες πολιτικές.
- Αναβάθμιση της αγροτικής παραγωγής. Η παραδοσιακή αγροτική οικονομία, όπως λειτούργησε στο παρελθόν, δεν επαρκεί πλέον. Η ανάπτυξη της υπαίθρου προϋποθέτει τη μετάβαση από την ποσοτική στη ποιοτική παραγωγή. Προϊόντα με ταυτότητα, πιστοποίηση και εξαγωγικό προσανατολισμό –όπως το ελαιόλαδο, το κρασί, τα τυριά ΠΟΠ, τα αρωματικά φυτά και το μέλι– μπορούν να προσδώσουν υψηλή προστιθέμενη αξία. Παράλληλα, η δημιουργία σύγχρονων συνεταιρισμών-ομάδων παραγωγών, η αξιοποίηση της τεχνολογίας και η εκπαίδευση των παραγωγών στη σύγχρονη επιχειρηματικότητα είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για βιώσιμη αγροτική ανάπτυξη.
- Εναλλακτικές μορφές τουρισμού. Η ύπαιθρος δεν μπορεί ούτε πρέπει να ανταγωνιστεί τον μαζικό τουρισμό των αστικών κέντρων και των μεγάλων νησιών. Αντίθετα, μπορεί να αναπτυχθεί μέσω αγροτουρισμού, οικοτουρισμού και πολιτιστικού τουρισμού, προσφέροντας αυθεντικές εμπειρίες που συνδέονται με τη φύση, τη γαστρονομία και την τοπική παράδοση. Η ανάπτυξη τέτοιων μορφών τουρισμού συμβάλλει στη διατήρηση του πληθυσμού, δημιουργεί θέσεις εργασίας και ενισχύει την τοπική οικονομία χωρίς να αλλοιώνει το φυσικό περιβάλλον.
- Υποδομές και ποιότητα ζωής. Καμία αναπτυξιακή πολιτική δεν μπορεί να πετύχει χωρίς βασικές υποδομές. Η πρόσβαση σε υγεία, παιδεία, μεταφορές και γρήγορο διαδίκτυο αποτελεί βασικό κίνητρο για να παραμείνουν ή να επιστρέψουν οι νέοι στην ύπαιθρο. Ιδιαίτερα στη σύγχρονη εποχή, η ψηφιακή συνδεσιμότητα επιτρέπει την τηλεργασία και τη δημιουργία νέων επαγγελματικών δραστηριοτήτων μακριά από τα αστικά κέντρα.
- Ρόλος των νέων και της εκπαίδευσης. Η ανανέωση της υπαίθρου περνά αναγκαστικά μέσα από τους νέους ανθρώπους. Κίνητρα για νέους αγρότες, προγράμματα κατάρτισης και σύνδεση της εκπαίδευσης με τις τοπικές ανάγκες μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία ενός νέου παραγωγικού μοντέλου, βασισμένου στη γνώση και την καινοτομία.
- Βιώσιμη και πράσινη ανάπτυξη. Η ελληνική ύπαιθρος διαθέτει σημαντικά πλεονεκτήματα στον τομέα της πράσινης ανάπτυξης. Η αξιοποίηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, η σωστή διαχείριση των δασών και του νερού, καθώς και η προστασία του περιβάλλοντος μπορούν να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας και να διασφαλίσουν την αειφορία των περιοχών αυτών.
Συμπερασματικά θα έλεγα, η ανάπτυξη της υπαίθρου στη χώρα μας και στην περιοχή μας είναι εφικτή, αλλά απαιτεί μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, πολιτική βούληση και ενεργό συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών. Δεν πρόκειται για επιστροφή στο παρελθόν, αλλά για έναν σύγχρονο επαναπροσδιορισμό του ρόλου της υπαίθρου στην ελληνική οικονομία και κοινωνία. Με σωστές επιλογές, η ύπαιθρος μπορεί να μετατραπεί από πρόβλημα σε ισχυρό αναπτυξιακό πλεονέκτημα της χώρας.
Πηγή: perataria.gr
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
