Του Λάμπρου Αναγνωστόπουλου
Φωτ. Νικόλας Λούκα
Υπάρχουν δημιουργοί που δουλεύουν αθόρυβα, αλλά με συνέπεια και βάθος τέτοιο, ώστε κάποια στιγμή το έργο τους να γίνεται γνωστό με κάποιο θόρυβο. Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία. Με δουλειά που εκτείνεται από τη δραματουργική επεξεργασία μέχρι την καθαρή σκηνοθετική γραφή, έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια να διαμορφώσει ένα προσωπικό αισθητικό αποτύπωμα στο ελληνικό θέατρο.
Η παράσταση «Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα – μυστικές ιστορίες των γυναικών της Θεσσαλίας», η οποία παρουσιάστηκε αρχικά στην Πειραματική Σκηνή του Θεσσαλικού Θεάτρου, αποτελεί εμβληματικό κομμάτι αυτής της πορείας. Ένα έργο που δεν αποτυπώνει απλώς μια θεατρική στιγμή, αλλά συνοψίζει ολόκληρη την καλλιτεχνική του φιλοσοφία.
Ο Ντέλλας επιστρέφει στις θεσσαλικές του καταβολές, καθώς έχει καταγωγή από τα Τρίκαλα, τις αφηγήσεις των γιαγιάδων, τη βοτανογνωσία, τα έθιμα, τους ψιθύρους του μύθου και της λαϊκής παράδοσης. Τα μετατρέπει σε μια παράσταση γήινη και ποιητική, που αναπνέει τον ρυθμό της Θεσσαλίας, της αληθινής, της καθημερινής, της μυστικής.
Η σύλληψη της δομής ως «πίτας», το μάζεμα, το καθάρισμα, το ανακάτεμα, το ψήσιμο, δεν είναι απλώς εύρημα. Είναι ένας τρόπος να μιλήσει για τη γυναικεία τεχνογνωσία, για τις σιωπηλές δεξιότητες που για γενιές συνδέθηκαν με τον οίκο, τη φροντίδα και την επιβίωση. Η παράσταση γίνεται μια τελετή μνήμης· μια αποκατάσταση του κύρους της καθημερινότητας των γυναικών.
Και μέσα από αυτό το πρίσμα, ο Ντέλλας αγγίζει το έμφυλο ζήτημα όχι θεωρητικά, αλλά με βαθιά, σχεδόν υλική αίσθηση του τόπου και της ιστορίας του. Πώς μαγειρεύει μια γυναίκα; Πώς θεραπεύει; Πώς προστατεύει; Πώς επιβιώνει; Πώς μιλά ή κυρίως πώς δεν της επιτράπηκε να μιλά; Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι αυτή ακριβώς η παράσταση ήταν που του χάρισε τη μεγάλη διάκριση με το βραβείο «Κάρολος Κουν», τον Δεκέμβριο του 2025. Μια αναγνώριση που ξεπερνά τα όρια μιας βραδιάς βράβευσης.
Η επιτυχία της δουλειάς του φωτίζει κάτι βαθύτερο: τον ρόλο που μπορεί και πρέπει να έχει ένα Περιφερειακό Θέατρο όταν αναλαμβάνει να συνομιλήσει με τον τόπο του, αλλά και να παράγει έργο ικανό να σταθεί ισότιμα σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Όπως σημείωσε η πρώην Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Θεσσαλικού Θεάτρου, Κυριακή Σπανού, η πορεία της παράστασης αποτελεί «μήνυμα προς την Πολιτεία για τις δυνατότητες των Περιφερειακών Θεάτρων». Αξίζει ακόμη να αναφερθεί ότι η παράσταση κέρδισε τον Οκτώβρη το πρώτο βραβείο κοινού στο GRAPE (την πλατφόρμα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, στην οποία παρουσιάζει ελληνικές παραγωγές σε καλλιτεχνικούς διευθυντές του εξωτερικού).
Για τον Κωνσταντίνο Ντέλλα η βράβευση αυτή δεν αποτελεί κορύφωση, αποτελεί όμως επιβεβαίωση ενός μονοπατιού που επέλεξε συνειδητά: ενός θεάτρου που κοιτάζει κατάματα τις μνήμες μας, τα έμφυλα στερεότυπα, την παραδοσιακή γνώση, την καταγωγή και το τραύμα. Κι ενός θεάτρου που δεν φοβάται να συνομιλήσει με το παρελθόν για να φωτίσει το παρόν.
Πηγή: prosopa.net
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
