Στη συλλογή «Ύπερθεν λέξεων», Εκδόσεις «Όταν», η Μελπομένη Καραμπούζη οικοδομεί έναν ποιητικό λόγο βαθιά σωματικό και ταυτόχρονα μεταφυσικό.
Η λέξη δεν λειτουργεί απλώς ως φορέας νοήματος, αλλά ως αφή, ως τραύμα που ανοίγει και επιμένει. Η ποίηση της Καραμπούζη κινείται σε ένα πεδίο όπου το σώμα, η μνήμη και ο μύθος συμπλέκονται, δημιουργώντας έναν λόγο υψηλής έντασης και εσωτερικής μουσικότητας.
Η αφή, η κίνηση, ο χορός, η σπονδυλική στήλη, η πληγή και η ανάβαση προς μια μορφή λύτρωσης επανέρχονται ως κεντρικά μοτίβα. Στο ποίημα «Ο Ζεϊμπέκικος», ο χορός μετατρέπεται σε τελετουργία θρήνου και αυτογνωσίας· μια μοναχική, ηγεμονική πράξη όπου ο χορευτής ενσαρκώνει την αρχέγονη πληγή της διχοτόμησης, το ανεκπλήρωτο της ανθρώπινης ύπαρξης. Ο μύθος (Αδάμ, Εύα, Ιανός) συνομιλεί με το λαϊκό βίωμα, ενώ το προσωπικό τραύμα αποκτά υπερπροσωπική, σχεδόν ιερή διάσταση.
Η γλώσσα της Καραμπούζη είναι πυκνή, με έντονη εικονοποιία και μουσικό ρυθμό. Δεν επιδιώκει την ευκολία ούτε τη συγκινησιακή επίφαση. Απαιτεί από τον αναγνώστη συμμετοχή και προσεκτική ανάγνωση. Το «Ύπερθεν λέξεων» είναι μια ποιητική κατάθεση ωριμότητας, όπου η λέξη γίνεται τόπος εξομολόγησης, μνήμης και υπαρξιακής αναμέτρησης. Και όπως γράφει και η ίδια: Ποίηση είναι το κελάηδημα του πουλιού, πάνω σε ηλεκτροφόρα καλώδια.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
