«Πηγαδίνσκι. Το επώνυμο ταιριάζει στον άνθρωπο. Ήταν πράγματι άνθρωποι από το πηγάδι, είχαν πέσει μέσα του πολύ παλιά , στον πάτο του είχαν τακτοποιήσει τη ζωή τους πιστεύοντας πως το πηγάδι ήταν, είναι ο κόσμος τους όλος…».
Τα λόγια τούτα είναι της Τορκάτσουκ, της Πολωνέζας νομπελίστριας συγγραφέως, κι ενώ δε θυμάμαι πού τα διάβασα, μου ήρθαν στη σκέψη περιδιαβαίνοντας τις διαδρομές του ΟΠΕΚΕΠΕ…Οπεκεπά έτσι τα φάγαν τα λεφτά…
Όλοι αυτοί οι Οπεκεπατζήδες δεν μπορεί, κάπου είχαν κτίσει μια πολιτεία, μια παροικία, είχαν το δικό τους «πηγάδι» και πίνανε νερό, έπιναν, έπιναν και χορτασμό δεν είχαν…Θα συνέχιζαν να είναι «πηγαδοοικογένεια», αλλά κάναν ένα λάθος! Βάλανε στα πηγάδια τους και γίδια και πρόβατα… Τεσσεράμισι εκατομμύρια γίδια μόνο σε έναν νομό… Πενήντα δύο λέει κατσίκια ανά κάτοικο…Πώς να τα χωρέσουν τα πηγάδια; Πέτε πώς; Τη συνέχεια την γνωρίζετε.
Ο διαχειριστής των πηγαδιών, ο μέγας Πηγαδίνσκι, φορτώθηκε τις αμαρτίες όλου του κόσμου, την αιγοπρόβεια κάνουλα εκατομμυρίων, οι εκλεγμένοι τσοπαναραίοι τούτου του τόπου ρίξαν στη μάχη για να σωθούν τους δικούς τους ελληνικούς ποιμενικούς σε κανάλια και εφημερίδες, παντού όπου μπορούν, και η ζωή συνεχίζεται μέσα από δικογραφίες, καταγγελίες, ανακριτικές, μαγνητοφωνήσεις, παρακολουθήσεις, όλη η χώρα έγινε σειρά του NETFLIX…
Σειρά μαφιόζικη, πολλών επεισοδίων και πολλών κύκλων…
Ο Ιούλης μπήκε καυτός, κυριολεκτικά και μεταφορικά, η βασίλισσα του κάμπου καψώνεται, ο κάμπος τσουρουφλίζεται, εργάτες της γης ψήνονται, οικοδόμοι λιώνουν στα γιαπιά, ντελιβεράδες τα ίδια, κι όλοι μας δεν έχουμε πηγάδι να δροσιστούμε, τα κατέλαβαν χρόνια τώρα οι Πηγαδίνσκι…
Μια τρέλα που διαχέεται παντού, μια αταξία που εισέβαλε σε ανθρώπους και τους έκανε άλλους εγκληματίες δι’ ασήμαντον αφορμήν, άλλους κακοποιητές, άλλους δολοφόνους της ασφάλτου, τους ήρεμους νευρικούς, τους νευρικούς αγριεμένους, άκρη δε βγάζουμε… Ούτε γνωρίζουμε πού πάμε, καθώς ο φόβος από τις γύρω μας συρράξεις δε λέει να φύγει, ο πληθωρισμός γονατίζει την αγορά, τα νοικοκυριά, τους πάντες, κανένας δεν είναι σίγουρος για το τι του ξημερώνει κι όλοι μαζί θωρούμε τα σκάνδαλα να έρχονται καταπάνω μας κι αλληθωρίζουμε προσπαθώντας να δούμε από πού μας έρχονται οι σφαλιάρες…
Και τι σφαλιάρες…! Ως και τα γίδια στα Ζωνιανά θα κληθούμε να πληρώσουμε, ποιοι; εμείς που για να βρούμε να απολαύσουμε ένα κατσικάκι στο φούρνο με πατάτες, με όλο μου τον σεβασμό στους χορτοφάγους, μπαίνουμε σε λίστα αναμονής, γιατί ο δικός μας χασάπης δεν έχει αίγες, ούτε πίνει φραπέ, αυτά τα προνόμια είναι του κύκλου του Μέγα Πηγαδίνσκι…
Μια ζωή πληρώνουμε αμαρτίες αλλωνών, όπως λέει και το λαϊκό άσμα.
Στο ρεφρέν η Λίτσα Σακελλαρίου δήλωνε, «τέρμα ως εδώ…».
Μήπως ήλθε ο καιρός να το τραγουδήσουμε κι εμείς;
Υ.Γ. Τα μολύβια, ο Φιντέλ και η υπογράφουσα μπαίνουν σε σφαίρα διακοπών.
Ραντεβού τον Σεπτέμβρη.
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
