Μισός αιώνας ενήλικης ζωής σε τούτη την πόλη πολλά μου έμαθε, πολλά είδα στον ευρύτερο περίγυρο, πολλά περιέγραψα λόγω επαγγέλματος, πολλά εν ολίγοις έζησα, όπως κι όλοι οι συμπολίτες μου, ο καθένας ανάλογα τη μεριά που βρέθηκε.
Αν υπήρξε και υπάρχει ακόμη είναι η διαπίστωση πως σε αυτή τη μικρομέγαλη καμπίσια πολιτεία, όσο κι αν αλλάζουν πράγματα και καταστάσεις, όλα τα ίδια μένουν. Σήμερα δε που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πρωταγωνιστούν στις ζωές μας κι ο καθένας τραβάει μια μαύρη ή κόκκινη γραμμή σε όποιον δεν του αρέσει για χι ψι λόγους, ή για να δείξει τα έργα, τις ημέρες, τη γνώση και την κριτική του στάση, τα πράγματα αρχίζουν και γέρνουν επικίνδυνα.
Δεν είναι έργο των μολυβιών μου να μπουν ανάμεσα σε πρώην και νυν ταγούς, ούτε να πάρουν το μέρος της μιας ή της άλλης πλευράς σε ζητήματα που έχουν απασχολήσει τελευταία μια μερίδα πολιτών για θέματα του πολιτισμού της πόλης, όπως η βαβούρα στο Θεσσαλικό Θέατρο, φασαρία για την οποία όλοι όσοι πριν λίγο καιρό το ίδιο Θέατρο δεν το σεβάστηκαν κι ούτε που κατάλαβαν τι έκαναν, τώρα το υπερασπίζονται για προφανείς μικροπολιτικούς λόγους, την ώρα που οι νυν ενώ διαφήμισαν τα μάλα την συνεργασία με γνωστό στο πανελλήνιο Λαρισαίο ηθοποιό που το λιγότερο που θα έκανε για την πόλη ήταν να πάει το Θεσσαλικό στην Επίδαυρο και τώρα θα κάνει μια παράσταση για την πόλη και μια περιοδεία τρόιρα τρόιρα,-θα μου πείτε οι πρώην δεν το άφησαν να πάει στο Ηρώδειο, τι λέω τώρα…οι νυν λοιπόν δημιούργησαν ένα θέμα από το πουθενά και δεσμεύτηκαν στο Θεσσαλικό να παίζουν ηθοποιοί με κριτήριο την εντοπιότητα… Η Καραμπέτη δηλαδή να κάνει αίτηση για μεταδημότευση αν θέλει νάρθει κατά δω…
Στον ίδιο περίπου χρόνο, ξέσπασε μια φουρτούνα για το ποιος έχει το δικαίωμα να μιλήσει για τα λογοτεχνικά περιοδικά της πόλης, αναβλήθηκε, μάλλον καταργήθηκε μια εκδήλωση στην ιστορική και θεσμικά αρμόδια Βιβλιοθήκη της πόλης κι έγινε μια άλλη από εκείνους που φέραν την ταραχή, αυτή τη φορά οι πρώην και οι νυν ταγοί της πόλης ποίησαν τη νήσσα, ποιόν να πιάσουν ποιόν να αφήσουν και τι αξία έχουν τα βιβλία και τα Λαρισινά περιοδικά…Κι από την άλλη οι εκδηλώσεις για τα γράμματα γενικώς ποια αξία έχουν, ψηφοθηρική για να καταλαβαινόμαστε.
Τέλος, προς το παρόν, τα μολύβια μαθαίνουν πως θα έχουμε συνέχεια, βγήκε μαύρος καπνός από την Πινακοθήκη μας, το μας εννοεί την πόλη μας. Άλλη τρέλα. Μεγάλη τρέλα. Πρώην και νυν επέλεξαν τον ίδιο άνθρωπο για την ίδια δουλειά, πρώην και νυν τον παραίτησαν και από κει και πέρα ο χορός των ειδημόνων…ευτυχώς υπήρξαν μια δυο εξαιρέσεις με τοποθετήσεις καλλιτεχνών, γιατί οι πολιτικοί που μας μίλησαν τα κάνανε χειρότερα.
Αν ζούσε ο Κατσίγρας, θα τους εγχείριζε χωρίς αναισθησία…
Αν αναρωτιέστε, λέμε αν, γιατί σήμερα δεν γράφουν τα μολύβια για όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο,-αν τελικά ο λιμός σκοτώσει χιλιάδες παιδιά στη Γάζα να πάμε να κρυφτούμε γιατί αυτό μας αξίζει-, αν δεν γράφουν για τα νεογνά που πετιούνται σε κάδους σκουπιδιών, αν δεν γράφουν για παιδούλια που με τα καμένα από τσιγάρα κορμάκια τους- κάηκε η ζωή τους πριν ακόμη τη ζήσουν-, είναι γιατί ρωτήθηκε η υπογράφουσα αν όλα όσα γίνονται στην πρωτεύουσα του κάμπου δεν είναι άξια σχολιασμού.
Ναι, λοιπόν, είναι.
Όπως είναι άξιο σχολιασμού και επαίνου ό,τι καλό γίνεται στην πόλη μας. Όπως είναι άξια για λόγια καλά η αγκαλιά της αρχαίας μας κληρονομιάς που την άνοιξαν και μας την χαρίζουν άνθρωποι με όραμα, η αγκαλιά του Διαχρονικού, όπως είναι άξιο το έργο ανθρώπων που ιστορούν το παρελθόν της, όπως είναι άξιο το έργο των ανθρώπων που χωρίς να ανήκουν στην κλειστή ομάδα των «ανθρώπων των τεχνών» τούτης της πόλης αγωνιούν για το μέλλον της και το μέλλον των παιδιών της.
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
