Η ίδρυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας χαιρετήθηκε με ενθουσιασμό από μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο θεωρούσε ότι για την κατάντια των κτηριακών υποδομών των ελληνικών πανεπιστημίων, αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η δράση μιας μικρής ομάδας εξωπανεπιστημαικών μπαχαλάκηδων.
Η ομάδα αυτή φυσικά υπάρχει, αλλά η δράση της εξαντλείται σε δύο – τρία τμήματα που στεγάζονται (ακόμη) στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Εκεί στ’ αλήθεια συμβαίνουν σημεία και τέρατα, με παραβατικότητα, διακίνηση ναρκωτικών, παραεμπόριο και πολλά ακόμα που κρύβονται πίσω από το πανεπιστημιακό άσυλο. Είναι όμως αυτό το πρόβλημα του ελληνικού πανεπιστημίου; Ευθύνεται αυτό για την κατάντια του; Θα λυθεί το πρόβλημα με την κατάργηση του ασύλου και τη σύσταση ενός σώματος πανεπιστημιακής αστυνομίας; Είναι απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι.
Προσωπικά έχω ταξιδέψει σε δεκάδες ευρωπαϊκές χώρες κι έχω επισκεφθεί αρκετά πανεπιστημιακά ιδρύματα. Πουθενά δεν υπάρχει αστυνομία, παρά μόνο μια εταιρεία φύλαξης και αυστηρός έλεγχος στην είσοδο. Αν δεν έχεις νομιμοποίηση, απλώς δεν μπαίνεις.
Η λύση λοιπόν και τα ελληνικά πανεπιστήμια ήταν (και εξακολουθεί να είναι) τόσο απλή: Σύστημα ελέγχου εισόδου και ολιγομελής ομάδα φύλαξης. Κι όποιος δεν έχει δουλειά, δεν μπαίνει στο πανεπιστήμιο.
Όλο το υπόλοιπο που εξελίχθηκε με την ίδρυση και τώρα την κατάργηση της πανεπιστημιακής αστυνομίας, ήταν απλώς ένα επικοινωνιακό παιχνίδι με εκλογική στόχευση. Έπαιξε το ρόλο του και τελείωσε. Αφήνοντας αμανάτι όσους επιχειρηματολογούσαν υπέρ της κρισιμότητας του μέτρου.
Πάμε γι’ άλλα…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
