Στο πλαίσιο του project «Ad Libitum», της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, μιλά για τον αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών.
Ο Λαρισαίος συνθέτης, Ευριπίδης Μπέκος, εμπνέεται από τα ανθρώπινα δικαιώματα, και συνθέτει το έργο: «L’ avenir de l’oiseau en cage» («Το μέλλον του πουλιού στο κλουβί»).
Το project «Ad Libitum», με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι μια πρωτοβουλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και εντάσσεται στο πλαίσιο των πολιτιστικών δράσεων της Ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Η Κ.Ο.Α. ανέθεσε σε πέντε νέους Έλληνες συνθέτες, που πρόσφατα εκκίνησαν τη συνθετική τους πορεία, αλλά έχουν ήδη επιτύχει διεθνείς διακρίσεις και αναγνώριση, τη σύνθεση ενός έργου μουσικής δωματίου, με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Τα έργα συνδέθηκαν με ιστορικά τοπόσημα της Αττικής, τα οποία είναι ταυτισμένα με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Προσωπικότητες που έχουν αφήσει το στίγμα τους στη μάχη υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων βιωματικά, ακαδημαϊκά, πολιτικά αλλά και μέσω της τέχνης, με αφορμή τη μουσική, μιλούν γι’ αυτούς τους τόπους μνήμης.
Το «Ad Libitum» τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Παίζουν:
Βασίλης Σούκας -βιολί
Πέτρος Βλάσσης – βιολί
Αντίλοχος Τρανός – Βιόλα
Αστέριος Πούφτης – Βιολοντσέλο
Νίκος Τσουκαλάς – Κοντραμπάσο
Ευάγγελος Σταθουλόπουλος – Φλάουτο
Κωνσταντίνος Τζέκος – Κλαρινέτο
Ανδρέας Φαρμάκης – Μεταλλόφωνο
Το γύρισμα του συνόλου της Κ.Ο.Α. έγινε στην αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός».
Σύντομο σημείωμα του συνθέτη:
Το έργο «L’ avenir de l’oiseau en cage» («Το μέλλον του πουλιού στο κλουβί») βασιζόμενο στο αφήγημα της Angelou, αφ’ ενός περιγράφει με έναν σχεδόν ιμπρεσσιονιστικό ή μετα-περιγραφικό τρόπο την εικόνα που δίνεται στο ποίημα αφ’ ετέρου δε όμως δίνει και μια προοπτική αισιοδοξίας η οποία πηγάζει από την ελπίδα ότι το όνειρο κάποια στιγμή θα γίνει πραγματικότητα με οποιοδήποτε τρόπο και οποιεσδήποτε θυσίες.
Καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου κυριαρχούν μουσικοί παραλληλισμοί με το κείμενο σε επίπεδο μουσικής υφής. Η εκτεταμένη χρήση της τρίλιας λειτουργεί ως αντικατοπτρισμός της αγωνίας αλλά και ως μια ευθεία αναφορά στον στίχο «The caged bird sings / with a fearful trill». Οι ευδιάκριτες μελωδίες απεικονίζουν το τραγούδι των πουλιών. Επιπλέον, το έργο χαρακτηρίζεται από ηχοχρωματική ομοιογένεια ενώ κάποια στοιχεία μιας αρμονικής πλοκής που προσιδιάζει στον ήχο της αρμονικής γλώσσας της αμερικανικής τζαζ της δεκαετίας του 1920 λειτουργούν ως αναφορά στην καταγωγή της Maya Angelou αλλά και εν γένει της πολύπαθης κοινωνίας των αφροαμερικανών. Η φυγή, η απόδραση αναπαρίσταται με τον πλέον σαφή και περιγραφικό τρόπο μέσω ενός glissando στο τέλος του έργου από το 1ο βιολί στον ύψιστο δυνατό φθόγγο που μπορεί να παράξει ως όργανο.
Στόχος του έργου είναι να αναδείξει την πεποίθηση ότι το μέλλον είναι ευοίωνο αρκεί να το πιστέψουμε και να παλέψουμε γι’ αυτό. Μέσα από το τραγούδι του το φυλακισμένο πουλί θα δραπετεύσει και μαζί μ’ αυτό και όλα τα υπόλοιπα.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
