Η πόλη γέμισε με φως τις νύχτες και τις ημέρες αχνογελάει μια ελπίδα γιορτής κρυμμένη πίσω από μια μάσκα χρωματιστή ή απλόχρωμη, αχνογελάει στις κλεισμένες χούφτες που κτυπιούνται σε ένα καινούργιο είδος χαιρετισμού, μιας κίνησης λιγότερο τρυφερής και πλιότερο σκληρής…από όσο αντέχουν οι χειρονομίες αγάπης.
Χριστουγεννιάτικες βιτρίνες μία μετά την άλλη προβάλουν νωρίς- νωρίς, δενδράκια στολίζονται στα σπίτια, μια βιασύνη, μια διάθεση για φως και λάμψη, μια βιασύνη να δούμε το άστρο της Βηθλεέμ, τον Άη Βασίλη στις καμινάδες, μια βιασύνη που κρύβει μια κρυφή σκέψη, μια χαρά ανομολόγητη, πως μπορεί ένα »θαύμα» να ‘ρθει να μας βρει και να μας χαρίσει το νήμα, τον μίτο, να βγούμε από τον λαβύρινθο. Θα μου πείτε, ελπίδα κι άνθρωπος πάνε μαζί, αλλιώς θα σταματούσε ο κόσμος στο πρώτο σπασμένο γρανάζι του τροχού του. Ελπίδα…!
Η ελπίδα για να ζει θέλει όνειρο, θέλει φως, θέλει ναι στη θετικότητα, ναι στην αναγκαιότητα για συνέχεια, για συνοχή, θέλει ναι σε όλα όσα αγκαλιάζουν το καλό για να το κάνουν καλλίτερο.
Η ελπίδα δεν θέλει όχι δεν θέλει άρνηση… θέλει υπέρ δεν θέλει αντί… Δύο χρόνια τώρα πάμε »με βάρκα την ελπίδα» απέναντι στα αδυσώπητα κύματα της πανδημίας.. Όλοι μαζί στην αρχή, κλεισμένοι στα σπίτια μας σαν κολλητηράκια σε χειμερία νάρκη, υπάκουοι όσο ποτέ, σοβαροί και υπεύθυνοι όσο ποτέ και αν θέλετε »κι ερωτευμένοι» όσο ποτέ…!
Ερωτευμένοι με τη ζωή, τη συνέχεια της, τη λάμψη της, τη γοητεία της, ερωτευμένοι με την ανάγκη για συνέχεια. Γιατί δεν μπορεί να έγινε αλλιώς, ένας άλλος έρωτας μας είχε κυριεύσει…
Και αν θέτε και οι μικρότεροι και οι μεγαλύτεροι, τι είναι ο έρωτας παρεκτός η επιθυμία να είναι καλά ο άλλος και μέσα από αυτόν ο »εαυτός»;
Και τώρα σε μια χώρα που ύμνησε τον Έρωτα όσο καμμιά άλλη, βρισκόμαστε μπροστά σε πραγματικότητες ανέραστες. Ανέραστες, αντί-θετες στην ανάγκη για αφοσίωση και λατρεία σε κάθε τι που μας συνεπαίρνει, μας αλλάζει, μας ταξιδεύει, μας μαγεύει μας συγκλονίζει μας »ζει».
Μέρες άρνησης, μέρες που το μισό του μικρόκοσμου που διάγουμε τον τρομαγμένο πια βίο μας, κλείνει τα μάτια στο φως, στην ελπίδα, σαν να θέλει μέσα από τη δική του κρυφή επιθυμία για το κακό, να μας συμπαρασύρει σε κόσμους που μια αγκαλιά παιδική, ένα χάδι ένα φιλί αγαπημένο, ένα φεγγάρι που κάθε βράδυ φέρνει τη νύχτα κι ένας ήλιος που το πρωί τη διώχνει, είναι κάτι άγνωρο και ξεχασμένο…
Όμως δεν είναι…όλα είναι εδώ, όλο το φέγγος και το κάλλος του έρωτα και της ζωής είναι εδώ..
Όσοι αρνούνται την ελπίδα για συνέχεια,-ελπίδα πούχει το άχαρο όνομα εμβόλιο-, ας προσπαθήσουν να ξανάρθει στη γωνία η ζωή και να μας πει »γύρισα»…
Αν όλοι σκεφτούμε τα πόσα στερούμαστε, ίσως γυρίσει γρηγορότερα ο τροχός του κόσμου που δυο χρόνια τώρα σκάλωσε σε αγκαθωτό γρανάζι…
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
