Σεξουαλική κακοποίηση

Η larissanet φιλοξενεί απόψεις και αναλύσεις για τη σεξουαλική κακοποίηση με αφορμή την καταγγελία της Ολυμπιονίκη Σοφίας Μπεκατώρου. Αρθρογραφούν και αναλύουν το ελληνικό #ΜeΤoo, η κα Ευαγγελία Λιακούλη, βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής ν. Λάρισας και δικηγόρος, η κα Ζωή Ακριβούλη οικονομολόγος, μέλος ΔΣ του Επιμελητηρίου Λάρισας, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, η κα Αθηνά Σιαφαρίκα, δικηγόρος, πολιτευτής της ΝΔ στο ν. Λάρισας, η κα Μαρία Γαβαλά, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και γραμματέας της Τομεακής  Επιτροπής Λάρισας και η κα Χριστίνα Ευθυμιάτου,Χημικός Μηχανικός, Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων αλλά και της Συντονιστικής Επιτροπής του Φεμινιστικού Δικτύου για την Απεργία της 8^ης Μάρτη.

Τίτλοι τέλους, στην «κουλτούρα» του βιασμού

Της Ευαγγελίας Λιακούλη*

Χιονοστιβάδα παρεμφερών αποκαλύψεων ακολούθησε την προ ημερών εξομολόγηση της Σοφίας Μπεκατώρου και των όσων κατήγγειλε ότι υπέμεινε στα χέρια του μέχρι πρότινος «ευυπόληπτου» και «υπεράνω υποψίας» παράγοντα της Ομοσπονδίας Ιστιοπλοΐας.

Από παντού εμφανίστηκαν γυναίκες για χρόνια «φιμωμένες», γυναίκες για χρόνια καταπιεσμένες από τα «ιερά τέρατα» του χώρου τους, γυναίκες που είχαν το «θράσος» να …δραστηριοποιηθούν σε χώρους όπως η πολιτική, το θέατρο και αλλού και εξαναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν το «τέρας» του επιθετικού σεξισμού και της «κουλτούρας» του βιασμού τόσο του σώματός τους, όσο και της ψυχής τους.

Αυτές τις ημέρες ακούμε τις εξομολογήσεις γυναικών περισσότερο ή λιγότερο γνωστών σε ένα  ιδιότυπο  #metoo, το οποίο μόλις τώρα φαίνεται να ανοίγει ως δημόσια συζήτηση, βασισμένη πάνω σε απτά παραδείγματα και στη χώρα μας, αφού μέχρι την αποκάλυψη της Σοφίας θεωρούσαμε ότι αυτές οι καταστάσεις αφορούσαν μόνο τους …Άλλους, την Αμερική, τη Βρετανία, την …Ινδία, αλλά όχι το δικό μας «σπίτι».

Κάθε αποκάλυψη σε αυτό το πλαίσιο, κάνει τη λέξη «πνιγηρότητα» , που  εκκωφαντικά μας δονεί αυτές τις ημέρες, να ηχεί άχρωμα, την κάνει να χάνει το νόημά της, αφού πλέον διαπιστώνουμε ότι το «τέρας» της πατριαρχίας και του ξεκάθαρου εξουσιασμού πάνω στο σώμα της Γυναίκας – Ανθρώπου ελλοχεύει παντού, κατακλύζοντας τη ψυχή και το μυαλό,  κάθε Ανθρώπου με στοιχειώδη χαρακτηριστικά συνείδησης και ενσυναίσθησης.

Και αυτό γιατί συνειδητοποιούμε πως παρότι πέρασαν πολλές εκατονταετίες από την θέσπιση του habeas corpus -κυριολεκτικά: «έχε το σώμα σου»  στην αγγλοσαξονική κυρίως έννομη τάξη – που έχει εμφιλοχωρήσει σχεδόν σε όλα τα δημοκρατικά Συντάγματα του πλανήτη, συμπεριλαμβανομένου και του δικού μας – κι όμως, η τεράστιας σημασίας νομική αυτή αρχή, φαίνεται ότι δεν βρίσκει πάντα πεδίο εφαρμογής για πολλά άρρωστα μυαλά, σε ό,τι αφορά την Γυναίκα – Άνθρωπο.

Και δεν βρίσκει πεδίο εφαρμογής όταν μεγάλα τμήματα της κοινωνίας μας δεν αναγνωρίζουν στην Γυναίκα – Άνθρωπο το απόλυτο δικαίωμα της ελεύθερης διάθεσης του σώματός της, όπως αυτή πιστεύει, καθώς και της ελεύθερης επιλογής του ερωτικού της συντρόφου.

Αυτές τις ημέρες η φωνή της Σοφίας, αντήχησε σαν μια δυνατή καμπάνα στα αυτιά πολλών από εμάς. Δεν είμαι βέβαιη, ωστόσο, ότι ο ήχος της ήταν αρκετός για να ανοίξει τα αυτιά όλων ανεξαιρέτως, για να ανοίξει μάτια που αρνούνται να δουν την αλήθεια, έτσι όπως γίνεται αντιληπτή από την πλευρά μιας γυναίκας, για να ξυπνήσει συνειδήσεις που βολικά κοιμούνται πάνω σε κακώς εννοούμενα έμφυλα «κεκτημένα».

Έτσι, αμέσως μετά τις αποκαλύψεις της Σοφίας Μπεκατώρου ξεπήδησαν πάλι από ορισμένους – και ευτυχώς λίγες – ορισμένες, τα γνωστά,  δήθεν …αθώα «ερωτήματα»: «Γιατί δεν το είπε νωρίτερα; Γιατί δεν αντιστάθηκε; Γιατί δεν έτρεξε να φύγει; Μήπως τα ‘θελε κι αυτή» ή «πως μια κυρία καταλήγει στο δωμάτιο ενός άντρα»;

Κακά τα ψέματα, πίσω, από αυτές τις φαινομενικά αθώες ερωτήσεις κρύβεται μια αδυσώπητη αλήθεια: ο, πάντα υφέρπων και καλά εμπεδωμένος στις συνειδήσεις, σεξισμός και η ιεράρχηση των φύλων σε «δυνατό» και «αδύναμο», που αυτός προϋποθέτει.

Κι αν όλα αυτά αφορούν την Σοφία Μπεκατώρου, μια Ολυμπιονίκη μας, μια γυναίκα που τίμησε την Ελλάδα, όλοι λίγο πολύ αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες γραφείων, επιχειρήσεων, σπιτιών και όπου άλλου… Γιατί αντιλαμβανόμαστε όλοι μας ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές βιασμού, είτε ψυχής είτε σώματος είναι οριζόντιες και δεν γνωρίζουν τέτοιου είδους κοινωνικά ή οικονομικά όρια.

Για να τελειώνουμε μια και καλή: ο βιασμός μιας γυναικείας ψυχής ή ενός γυναικείου σώματος δεν ιεραρχούνται. Είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος και ο πρώτος μαθηματικά οδηγεί στον δεύτερο. Κάθε αστερίσκος, υποσημείωση, «ναι μεν αλλά» σε αυτές τις περιπτώσεις, κάθε προσποίηση και κοινωνική συγκάλυψη σημαίνει ότι αφήνουμε την κουλτούρα του βιασμού να συνεχίζει απρόσκοπτα το τρομακτικό έργο της. Είναι χρέος όλων μας αυτό να πάψει επιτέλους. Το χρωστάμε στις Γυναίκες – Ανθρώπους όλου του κόσμου, να βάλουμε τίτλους ΤΕΛΟΥΣ …

*Η Ευαγγελία Λιακούλη είναι βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής ν. Λάρισας και δικηγόρος.

Η σιωπή δεν είναι πια χρυσός

Της Ζωής Ακριβούλη*

Η βία κατά των γυναικών στην Ελλάδα είναι ένα φαινόμενο παλιό. Θα πίστευε κανείς πως οι κοινωνίες- και η δική μας-  προοδεύοντας θα έλυναν σιγά -σιγά και το ζήτημα αυτό. Στην πραγματικότητα έχει ανησυχητικές διαστάσεις όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς. Και φαίνεται πως δεν γνωρίζει σύνορα εθνικά, οικονομικά, κοινωνικά. Απλά η αντιμετώπιση μπορεί να διαφέρει.

Η χώρα μας δεσμεύεται από Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας γνωστή και ως Σύμβαση Κωνσταντινούπολης,  η οποία κυρώθηκε με το Ν. 4531/2018 και μάλιστα θα γίνει έλεγχος εφαρμογής της Σύμβασης από το αρμόδιο όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης. Αναγνωρίζει τη δομική φύση της βίας κατά των γυναικών ως βίας βασιζόμενης στο φύλο, και ότι η βία κατά των γυναικών αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους κοινωνικούς μηχανισμούς μέσω των οποίων οι γυναίκες εξαναγκάζονται σε υποδεέστερη θέση σε σύγκριση με τους άνδρες. Αναγνωρίζει, επίσης,  ότι οι γυναίκες και τα κορίτσια συχνά εκτίθενται σε σοβαρές μορφές βίας, όπως η ενδοοικογενειακή βία, η σεξουαλική παρενόχληση, ο βιασμός, ο εξαναγκασμός σε σύναψη γάμου, τα εγκλήματα που διαπράττονται στο όνομα της ούτως αποκαλουμένης «τιμής» και σε ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων, τα οποία συνιστούν σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών και των κοριτσιών, καθώς και σοβαρό εμπόδιο στην επίτευξη ισότητας μεταξύ γυναικών και ανδρών.

Θα επικεντρώσω στις δύο μεγάλες διαστάσεις τις βίας κατά των γυναικών  που μας απασχόλησαν πολύ έντονα τη χρονιά που μας πέρασε.

Η πρώτη αφορά στην ενδοοικογενειακή βία. Το τελευταίο χρονικό διάστημα οι αναφορές έδειξαν μια ανησυχητική αύξηση στην ήδη υπάρχουσα πανδημία βίας κατά των γυναικών καθώς ο κόσμος κλείστηκε στα σπίτια λόγω των περιοριστικών μέτρων κατά της πανδημίας COVID-19.  Τα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας έχουν αυξηθεί κατά ένα τρίτο σε κάποιες χώρες της ΕΕ μετά την επιβολή απαγόρευσης κυκλοφορίας, ενώ απότομη αύξηση σε παγκόσμιο επίπεδο διαπίστωσε και  η έκθεση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ.

Η δεύτερη αφορά στο ελληνικό #MeToo, την  αποκάλυψη δηλαδή της σεξουαλικής παρενόχλησης που ξεκίνησε μετά τις αποκαλύψεις της Σοφίας Μπεκατώρου και συνέβαλε ώστε εκτός από τις επώνυμες γυναίκες να βρούν την φωνή τους κείνες οι γυναίκες που είχαν έναν ακόμα λόγο  να κρύβονται καθώς δεν είχαν επώνυμους δίπλα τους να τις υποστηρίξουν.

Σκοπός, βέβαια, είναι να μη μείνουμε στις αποκαλύψεις.  Και τα δύο θέματα είναι μεγάλα, σκοτεινά, πολυσύνθετα. Έχουν πολλές όψεις και αυτό απαιτεί ποικιλία και συνδυασμό μέτρων και πολιτικών που αφορούν την πρόληψη, την προστασία, κατασταλτικά μέτρα και κυρίως μια ολιστική προσέγγιση και συνεργασία όλων. Από τους φορείς της πολιτείας, σε  κυβερνητικό, διοικητικό, δικαστικό επίπεδο, και  τις ανεξάρτητες αρχές ως την κοινωνία των πολιτών.

Γιατί αν κάτι καταλάβαμε καλά τον τελευταίο χρόνο είναι ότι η σιωπή δεν είναι πια χρυσός. Πρέπει, επιτέλους, να σπάσουμε την αλυσίδα.

*Η κα Ζωή Ακριβούλη είναι οικονομολόγος, μέλος ΔΣ του Επιμελητηρίου Λάρισας, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία.

Το δεύτερο φύλο

Γράφει η Αθηνά Π. Σιαφαρίκα*

Δικηγόρος, Πολιτευτής Ν. Λαρίσης ΝΔ

Μία στις 10 γυναίκες έχει πέσει θύμα κάποιας μορφής σεξουαλικής βίας από την ηλικία των 15 ετών και άνω, και μία στις 20 γυναίκες έχει πέσει θύμα βιασμού από την ηλικία των 15 ετών και άνω.Θα μπορούσε να είναι η κόρη σου, η μητέρα σου, η αδερφή σου, η κοπέλα σου, η φίλη σου. Θα μπορούσες να είσαι εσύ. Θα μπορούσα να είμαι εγώ. Ιδίως οι νέες γυναίκες, είναι οι πιο ευάλωτες λόγω οικονομικών, οικογενειακών και άλλων εξαρτήσεων κοινωνικοοικονομικής φύσεως.

Τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί θετικές εξελίξεις σε επίπεδο ΕΕ, αλλά και κρατών μελών, ως προς την αναγνώρισητης «ενδοοικογενειακής» βίας ή τη βίας «από στενό σύντροφο» όχι ως ζητήματα ιδιωτικής φύσεως, αλλά ως ζητήματα που χρήζουν παρέμβασης από την οργανωμένη Πολιτεία, καθώς συνιστούν παραβιάσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων των γυναικών όσον αφορά την αξιοπρέπεια, την ισότητα και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη.

Η αντιμετώπιση της βίας, που έχει τις ρίζες της στο φύλο, αλλά και σε κάθε είδους άλλη διάκριση, έχει επίπεδα νομικά, θεσμικά αλλά και κοινωνικά.

Σε νομικό επίπεδο η σύμβαση της Κωνσταντινούπολης του Συμβουλίου της Ευρώπης και η οδηγία της ΕΕ για τα θύματα της εγκληματικότητας αποτελούν το βασικότερο διεθνές πλαίσιο για την αντιμετώπιση των θυμάτων της βίας λόγω φύλου. Η υιοθέτηση, εφαρμογή κι επέκταση της προστασίας αυτής κρίνεται αναγκαία και απόρροια της παραδοχής ότι η βία κατά των γυναικών αποτελεί παραβίαση θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων στην ΕΕ.

Σε θεσμικό επίπεδο, η ευρωπαϊκές και εθνικές πολιτικές στους τομείς της απασχόλησης, της εκπαίδευσης, της υγείας, της τεχνολογίας πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την προστασία των γυναικών από φαινόμενα σεξισμού, βίας και θυματοποίησης στους αντίστοιχους τομείς, αλλά και να στοχεύουν στην προληπτική δράση και ενημέρωση της κοινωνίας για τις δυσμενείς συνέπειες της έμφυλης βίας στο κοινωνικό σύνολο.

Τέλος, η κάθε αλλαγή ξεκινάει από το άτομο και τον πρώτο κοινωνικό πυρήνα της οικογένειας. Ας καλλιεργήσουμε τη συνείδηση ότι η συσχέτιση άνδρα-γυναίκας, δεν χρειάζεται να είναι σχέση επιβολής, αλλά σχέση ισοτιμίας, υποστήριξης και ενθάρρυνσης.

Με αφορμή την υπόθεση Μπεκατώρου

Γράφει η Μαρία Γαβαλά*

Με αφορμή την αποτρόπαια άσκηση πολύμορφης βίας ενάντια στην Ολυμπιονίκη Σ. Μπεκατώρου, προτρέπουμε κάθε εργαζόμενο άνθρωπο, κάθε βιοπαλαιστή και νέο, να σκεφτεί και δημιουργικά να διεκδικήσει, μαχητικά να αντισταθεί καταδικάζοντας κάθε αντιδραστική και υποκριτική φωνή, απ΄όπου κι αν προέρχεται

• Γιατί σήμερα είναι σημαντικό να ακουστούν οι φωνές της κάθε Σοφίας, να πολλαπλασιαστούν τα παραδείγματα αθλητών, προπονητών, ανθρώπων του αθλητισμού από κάθε πόστο οι οποίοι αντιστέκονται σ’ αυτήν τη σαπίλα, στην οποία όλα θυσιάζονται για το χρήμα και το κέρδος.

Σκεφτείτε, όταν μια Ολυμπιονίκης δυσκολεύεται τόσα χρόνια να «σπάσει τη σιωπή της»,  να καταγγείλει την κακοποίησή της, σκεφτείτε τις δυσκολίες που συναντά μια εργαζόμενη για να καταγγείλει την εργοδοτική βία, που φτάνει μέχρι τη σεξουαλική παρενόχληση από τον εργοδότη.

Όπως αντίστοιχα μια φοιτήτρια δυσκολεύεται να καταγγείλει τέτοια περιστατικά στο χώρο σπουδών.

• Γιατί το βασικό πρόβλημα είναι σε ποιο πλαίσιο αναπτύσσεται η σεξουαλική παρενόχληση απέναντι σε αθλήτριες, όπως και σε άλλες γυναίκες.Είναι το ίδιο το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί ο αθλητισμός και οι αξίες που αυτό καλλιεργεί.

Ασφαλώς δεν φταίει ο αθλητισμός σαν δραστηριότητα, δεν παράγει ο ίδιος την κακοποίηση. Όμως δεν λειτουργεί μέσα σε μια γυάλα, αλλά στο πλαίσιο ενός συστήματος που αναπαράγει τις αξίες του ανταγωνισμού, αποθεώνει την ατομικότητα σε βάρος της συλλογικότητας. Είναι οι αξίες που κυριαρχούν σε κάθε πλευρά της κοινωνικής ζωής, στους χώρους εργασίας, εκπαίδευσης ή πολιτισμού. Και το σύστημα αυτό έχει όνομα, έχει θεσμούς και κόμματα, έχει και ανθρώπους που το υπηρετούν, ακόμα και στον αθλητισμό, που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στη σήψη της εμπορευματοποίησης.

• Υποκρίνονται, όσα κυβερνητικά στελέχη εμφανίζονται σήμερα ως «σωτήρες και πρεσβευτές της κάθαρσης», όταν υπηρετούν αυτό το σάπιο σύστημα και τις αξίες που αυτό παράγει.

Ο νόμος που η ίδια η ΝΔ ψήφισε πρόσφατα, δίνοντας στους χορηγούς μεγαλοεπιχειρηματίες το δικαίωμα να μετέχουν στις διοικήσεις των αθλητικών ομοσπονδιών, ενώ μέχρι τώρα ήταν απαγορευτικό, ξηλώνοντας φυσικά σε μια πορεία  από τις διοικήσεις όσους μπαίνουν εμπόδιο στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς για τον πλήρη έλεγχο του αθλητισμού, αυτός ο ίδιος νόμος  είχε σαν αποτέλεσμα να βγουν τα μαχαίρια, ακόμα και στο κυβερνητικό κόμμα, για το ποιος θα ελέγξει την Ομοσπονδία Ιστιοπλοΐας, συνεπώς θα εμπλακεί περισσότερο στους σχεδιασμούς και για τις μαρίνες, και για τα επιχειρηματικά σχέδια σ’ αυτόν το χώρο.

• Να σταθούμε απέναντι από την υποκρισία των αστικών κομμάτων και προηγούμενων κυβερνήσεων, που παρουσιάζουν ως ατομικό ζήτημα και ευθύνη την καταγγελία περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης, τη στιγμή που παραμένει το πλαίσιο, η στρατηγική κατεύθυνση «τι αθλητισμό δημιουργούν»
• Με δυο λόγια για μια φορά ακόμη, αποδεικνύεται ότι  η σεξουαλική, σωματική, λεκτική, ψυχολογική ή όποιας άλλης μορφής βία υφίστανται οι γυναίκες καλλιεργείται στο έδαφος που διαμορφώνει ο οικονομικός και κοινωνικός καταναγκασμός. Σε κάθε περίπτωση, η αντιμετώπιση ενός τέτοιου κοινωνικού φαινομένου δεν μπορεί να γίνεται με τρόπο ατομικό.

Η καταγγελία των νέων γυναικών μπορεί να βρει διέξοδο στο δρόμο της συλλογικής διεκδίκησης. Τέτοια κοινωνικά φαινόμενα δεν αντιμετωπίζονται ριζικά με ατομικό τρόπο.

Να διεκδικήσουμε ενημερωτικά προγράμματα πρόληψης της βίας σε σχολεία και σχολές, σε αθλητικά σωματεία και χώρους αθλητισμού – πολιτισμού από επιστημονικούς, κρατικούς φορείς, ώστε να εξασφαλίζεται ένα ενιαίο πρόγραμμα που θα υπολογίζει τις ηλικίες των νέων, τη δραστηριότητά τους.

Τα συγκεκριμένα προγράμματα να έχουν αναφορά στη γειτονιά, σε σύνδεση με τις αντίστοιχες κοινωνικές υπηρεσίες (Κέντρα Υγείας, συμβουλευτικά κέντρα κ.λπ.), με τους συλλόγους γονέων, εκπαιδευτικών και τα αθλητικά σωματεία, άλλους μαζικούς φορείς.

Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ συνεχίζουμε να παλεύουμε για την ολόπλευρη προστασία των αθλητριών, συνολικά των γυναικών, από τη βία κάθε μορφής. Συνεχίζουμε την πάλη για να δημιουργηθούν εκείνες οι οικονομικές – κοινωνικές προϋποθέσεις ώστε ο αθλητισμός να αποτελεί στάση ζωής για την προαγωγή της υγείας, τη φυσική κατάσταση και την ψυχική ισορροπία του κάθε ατόμου, θα σμίγει όμορφα τους ανθρώπους τόσο στη νίκη όσο και στην ήττα, θα τους δυναμώνει να αντιμετωπίζουν τα εμπόδια και τις δυσκολίες της ζωής.

*Η Μαρία Γαβαλά είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και γραμματέας της Τομεακής  Επιτροπής Λάρισας.

Καμία ανοχή σε οποιαδήποτε μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης

Γράφει η Χριστίνα Ευθυμιάτου*

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για περιστατικά σεξουαλικής βίας δεν ήταν βέβαια κεραυνός εν αιθρία. Πολύ περισσότερο μετά από ένα χρόνο πανδημίας και περιοριστικών μέτρων που προκάλεσαν αποδεδειγμένη αύξηση των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας.

Οι Οικολόγοι ΠΡΑΣΙΝΟΙ θεωρούμε τη βία και τη σεξουαλική παρενόχληση κατά των γυναικών (και όχι μόνο) από ανθρώπους με εξουσία ως πράξη χυδαία, αποτρόπαιη και απόλυτα καταδικαστέα που στιγματίζει ολόκληρες ζωές. Ο σεβασμός στις επιλογές για το σώμα μας είναι για μας αναντίρρητος. Αντίστοιχος με το σεβασμό για τη ζωή σε όλες τις μορφές της πάνω στον πλανήτη, για τον οποίο αγωνιζόμαστε.

Επιμένουμε ότι, όσο κι αν είναι συχνά δύσκολο, η καταγγελία της βίας και η συστηματική καταδίκη της είναι βασικό μέσο για να την αποδυναμώσουμε.

Αλλά δεν αρκούν οι προσωπικές καταγγελίες και οι συλλογικές αντιδράσεις του φεμινιστικού κινήματος. Ζητάμε από την Πολιτεία να δυναμώσει τους μηχανισμούς αποτροπής αντίστοιχων περιστατικών, με έμφαση σε ενέργειες ευαισθητοποίησης και πρόληψης, την ενίσχυση των δομών υποστήριξης των θυμάτων στην καταγγελία τέτοιων περιστατικών, αλλά και με την αυστηροποίηση των ποινών κατά των δραστών.

Γενικότερα επιμένουμε: η  Ισότητα των Φύλων δεν μπορεί πλέον παρά να αποτελεί κεντρική πολιτική, όπως και έχει θεσπιστεί και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αποτελεί επίσης μια σημαντική και ξέχωρη παράμετρο στο μεγάλο αγώνα που έχουμε να δώσουμε για την πολύπλευρη και διαφορετική ανάπτυξη, όπως προτείνουμε οι Οικολόγοι ΠΡΑΣΙΝΟΙ.

Σχετικά δε με τον πρόσφατο ανασχηματισμό και το νέο Κυβερνητικό σχήμα ζητάμε: η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων πρέπει να αποκτήσει άμεσα επικεφαλής και να παραμείνει ενεργή και με διακριτή παρουσία στο Κυβερνητικό Σχήμα! Πρότασή μας είναι μάλιστα να επιστρέψει στο Υπουργείο Εσωτερικών, που έχει στην αρμοδιότητά του όλο το φάσμα της δημόσιας διοίκησης και αυτοδιοίκησης, ώστε να μπορέσει να επιτελέσει το ρόλο που επιβάλλεται από το Σύνταγμα της χώρας μας, τη Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ (1979) για την εξάλειψη των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών, αλλά και τις Ευρωπαϊκές πολιτικές και τις Συνθήκες Άμστερνταμ και Λισσαβώνας.

*Η κα Χριστίνα Ευθυμιάτου είναι Χημικός Μηχανικός, Μέλος της Πολιτικής Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων αλλά και της Συντονιστικής Επιτροπής του Φεμινιστικού Δικτύου για την Απεργία της 8^ης Μάρτη 

Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.