Του Θανάση Μάργαρη
ΧΡΟΝΙΚΟ Α’
Τα πάντα γύρω του κινούνται χωρίς προορισμό. Ξύπνησε σ’ ένα γυμνό τοπίο που κατάπινε τα αγχωμένα βήματά του, ένας λαβύρινθος χωρίς σήμανση, απροσδιόριστος, χωρίς έξοδο διαφυγής.
Κοντοστάθηκε. Κοίταξε το δρόμο και τα σπίτια γύρω του. Όλα κάτι του θύμιζαν, αλλά ήταν αδύνατο να νιώσει κάτι συγκεκριμένο.
«Μοιάζει με την πόλη μου» σκέφτηκε. Αυτή η σκέψη συνεχίστηκε με μια άλλη πιο οδυνηρή. Δεν ήξερε ποιος είναι, που βρίσκεται, πως έγιναν όλα έτσι ξαφνικά. Έπαιξε ασυναίσθητα με το κομπολόι από κεχριμπάρι στο αριστερό του χέρι και ύστερα άγγιξε με κάποιο φόβο την παράξενη φόρμα που φορούσε. Το βλέμμα του έπεσε στη συσκευή που πλαισίωνε το δεξιό του καρπό. Κάτι που έμοιαζε με ρολόι που φωσφόριζε παράξενα με κάτι νούμερα ασαφή και δίχως εξήγηση. Τάχυνε το βήμα του και λίγα μέτρα πιο κάτω άκουσε μουσική να έρχεται απ’ το δωμάτιο του πρώτου ορόφου μιας παλιάς οικοδομής.
Μια λάμψη διαπέρασε το θυμικό του. Ήταν καλοκαίρι του ’70. Τότε που κυνηγούσε τους ανέμους, σ’ ένα καθεστώς απόλυτου τρόμου, μ’ ένα κορίτσι πλάι του. Ναι, τώρα θυμάται, ήταν η Νόρα, μια φευγαλέα θαμπή απεικόνιση.
Όλοι οι δρόμοι της πόλης άδειοι, απογυμνωμένοι από κόσμο, απρόσωποι. Σαν πίνακας αφηρημένου εξπρεσιονιστή εικαστικού, μια πόλη χωρίς ανθρώπους, χωρίς τροχοφόρα, μια πόλη χοάνη, σαν αυτόχειρη κραυγή έργου του Βαν Γκογκ. Θολές εικόνες, ημέρες, ώρες.
Την επόμενη στιγμή η εικόνα της Νόρας μορφοποιείται δίπλα του. Τα χέρια τους ενωμένα σε μια πορεία χωρίς σχέδιο, σε μια άδεια πόλη, σε δρόμους παλιούς και άγνωστους, σαν δυο περιπατητές που χάθηκαν στο χρόνο. Θυμάται νύχτες ηδονής, γεμάτες ένταση. Εκείνα τα ταξίδια σε τόπους πρωτόγνωρους. Κάποια λιμάνια δαντελωτά, έρημες αμμουδιές, σκιές σε ασαφή τοπία μνήμης.
Έκλεισε τα μάτια του για λίγο από ευτυχία. Όταν τα ξανάνοιξε η καρδιά του σταμάτησε. Η Νόρα ήταν εξαφανισμένη.
ΧΡΟΝΙΚΟ Β’
ΚΑΠΟΥ ΣΤΗ ΧΩΡΑ – ΈΤΟΣ 2028 – ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΧΡΟΝΙΚΩΝ ΤΟΜΩΝ
Ο Άγγελος ζει μια ζωή στερημένη, χρόνια τώρα, στα δίχτυα μιας αφόρητης μοναξιάς.
Σηκώνεται το πρωί και με μηχανικές κινήσεις ετοιμάζεται για το Ερευνητικό Κέντρο.
Η Νόρα των φοιτητικών του χρόνων, ταλανίζει δεκαετίες ολόκληρες τις σκέψεις του, τα σχέδιά του, τα πάντα. Η Νόρα του αντιδικτατορικού αγώνα, οι προκηρύξεις, η ακρόαση απαγορευμένης μουσικής, τα βασανιστήρια, η απόδραση. Η Νόρα του αγώνα στην Ευρώπη, η επιστροφή στην πατρίδα, οι συναντήσεις τους, ο έρωτας, η κοινή ζωή τους, η φυγή της ένα πρωινό του ’77.
Στο Κέντρο τα τελευταία δύο χρόνια διακεκριμένοι επιστήμονες – μεταξύ των οποίων και ο Άγγελος – πειραματίζονται πάνω στις χορδές του χρόνου, σε μια προσπάθεια εγκλωβισμού χρονικών γεγονότων, με την προϋπόθεση όμως της μη αναστροφής ή διαστρέβλωσής τους. Αυτό γιατί μια τέτοια μεταβολή θα επιφέρει ένα ντόμινο αλλαγών με αναπόφευκτα και απρόβλεπτα αποτελέσματα.
Έχουν κατασκευάσει ένα είδος χρονομηχανής μη τελειοποιημένης, με καταστάσεις, προς το παρόν βεβαίως, απρόσμενες για όποιον επιχειρήσει κάποιο χρονοταξίδι, σε κάποια παρελθούσα εποχή και ίσως κάποιες εγκεφαλικές βλάβες στις μνημονικές παραμέτρους και στην προσωπικότητα του ταξιδευτή.
Η συσκευή – ένα είδος μικρού ρολογιού – φυλάσσεται σε θυρίδα με ειδικό κωδικό. Ο Άγγελος, γνώστης του κωδικού, παγιδευμένος χρόνια τώρα σε κάποια ευρήματα που εξηγούν την αναπάντεχη φυγή της Νόρας, βάζει σε ενέργεια το παράτολμο σχέδιο της κλοπής της συσκευής και του ταξιδιού στο χρόνο, σε μια προσπάθεια αναδρομής γεγονότος και αποτροπής του θανάτου της Νόρας από την επάρατο στις 20-06-79.
Άλλωστε το εμβόλιο κατά του καρκίνου έχει δοκιμασθεί από το 2026 με επιτυχία και η νόσος είναι πλέον παρελθόν.
Ένα πρωινό του Ιούνη, ύστερα από κάποιες ανεπιτυχείς προσπάθειες, ταξιδεύει στην ουτοπία, στα γρανάζια του χρόνου. Με τη συσκευή στον καρπό του χεριού του και το εμβόλιο καλά φυλαγμένο στην τσέπη του, ρυθμίζει τις χρονοσυντεταγμένες και δραπετεύει!
*
ΚΑΠΟΥ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ – ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΟΣ
Όταν συνέρχεται ο επικεφαλής του ερευνητικού κέντρου του χαμογελά.
«Ήταν ένας εφιάλτης Άγγελε. Μια προσομοίωση στο χρόνο με ασαφείς προορισμούς, περιπλανήθηκες στη χρονοδίνη με δική σου υπαιτιότητα – κάτι το οποίο θα ελεγχθεί αυστηρά – χωρίς τον απαραίτητο και σε πλήρη λειτουργία χρονοεξοπλισμό, με αποτέλεσμα τις συνεχείς διαταραχές. Εξάλλου το πειραματικό στάδιο των χρονομετακινήσεων δεν επιτρέπει στην παρούσα φάση την πλήρη εφαρμογή τους. Υπάρχει όμως κάτι που ίσως ελαφρύνει το εύρος της ποινής σου. Γνωρίζουμε ότι η περιπλάνησή σου στο χρόνο, ήταν η άμεση ανάγκη σου για ανθρώπινη επαφή και κάτι πιο ουσιαστικό. Ο εγκλεισμός σου στο κέντρο δημιούργησε την προϋπόθεση για μια ρωγμή στο χρόνο και στη μοναξιά. Οι μνήμες σου, που αποθηκεύτηκαν στις κυψέλες ζωντάνεψαν κατακερματισμένες σ’ ένα παιχνίδι σύγχυσης, με προσωρινή απώλεια της προσωπικότητάς σου και κίνδυνο να εγκλωβιστείς στους διαύλους των εποχών. Αυτά προς το παρόν. Θα τα πούμε εκτενέστερα στη συνεδρίαση της επιτροπής ελέγχου.»
Ο Άγγελος έμεινε μόνος του σ’ ένα δωμάτιο αναρρωτήριο, στο γνωστό κέντρο, όπου τόσοι επιστήμονες προσπάθησαν και προσπαθούν ακόμα να διασπάσουν το φράγμα του χρόνου με διαρκείς ενέργειες και πειραματισμούς. Τα χρόνια που πέρασαν, αν και γέρος δεν τον αγγίζουν. Το μυαλό του και οι μνήμες του βρίσκονται εκεί στο παρελθόν, σ’ εκείνο το κορίτσι.
Εντελώς τυχαία άγγιξε την τσέπη στο στήθος του. Αισθάνθηκε κάτι σκληρό. Ήταν ένα φιαλίδιο εμβολίου και μια φωτογραφία ενός κοριτσιού με μια αφιέρωση που τον διέλυσε.
«Στον αγαπημένο μου Άγγελο.
Ένα απόθεμα μνήμης για το μέλλον που έρχεται.
ΝΟΡΑ 10-06-70»
(Στη μνήμη της φίλης ζωγράφου και ποιήτριας Γεύσης Σ. που «έφυγε» το 2009 χτυπημένη από την επάρατο)
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
